Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Βαρθολομαίου του Αποστόλου

Ο Άγιος Απόστολος Βαρθολομαίος μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο στην Αρμενία. Το άγιο λείψανο του οι χριστιανοί το έβαλαν μέσα σε μια πέτρινη θήκη και το έκρυψαν στην Ουρβανούπολη. Επειδή, όμως, η θήκη γιάτρευε πολλές ασθένειες, συνέρεαν σ' αυτή πλήθη λαού. Γι' αυτό οι ειδωλολάτρες, όταν βρήκαν την κατάλληλη ευκαιρία, πέταξαν τη θήκη στη θάλασσα, μαζί με άλλες τέσσερις θήκες μαρτύρων. Τότε έγινε κάτι το θαυμαστό. Η θήκη με το λείψανο του Αγίου Βαρθολομαίου, συνοδεία των άλλων τεσσάρων θηκών, αφού πέρασαν τη Μαύρη Θάλασσα, τα στενά του Ελλησπόντου, το Αιγαίο πέλαγος και το Αδριατικό, έφθασαν αριστερά της Σικελίας, στο νησί Λιπαρά. Έπειτα, οι θήκες που συνόδευαν τη θήκη του Αγίου Βαρθολομαίου πήγε η κάθε μία σε διαφορετικούς τόπους της Ιταλίας. Τότε λοιπόν, ο Άγιος του Θεού αποκαλύφθηκε στον επίσκοπο της Λιπαρός Αγάθωνα, ο όποιος, αφού κατέβηκε στην παραλία και είδε τη θήκη, έμεινε εκστατικός. Με σεβασμό τότε, συνόδευσαν τη θήκη με το άγιο λείψανο εκεί όπου θαυματουργικά υπέδειξε ο Απόστολος του Θεού και όπου κτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός. Δίκαια, έτσι, μπορεί να πει κανείς: «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοὶς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψαλμός ξζ' 36). Θαυμαστός είναι ο Θεός στις προστασίες που παρέχει στους Αγίους Του, που είναι αφοσιωμένοι σ' Αυτόν.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἐξ Ἐώας ὡς ὄρθρος ὤφθη πολύφωτος, ποντοπορήσασα ξένως Βαρθολομαῖε σοφέ, πρὸς τὴν Δύσιν ἡ σορὸς ἡ τῶν Λειψάνων σου, τοῦ γὰρ Ἥλιου τῆς ζωῆς, δαδουχεῖ τᾶς δωρεᾶς, καὶ σκότος παντοίων νόσων, ὁλοσχερῶς διαλύει, τῶν προσιόντων ταύτη πάντοτε.

Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὤφθης μέγας ἥλιος, τὴ οἰκουμένη, διδαγμάτων λάμψεσι, καὶ θαυμασίων φοβερῶν, φωταγωγῶν τοὺς τιμώντας σε, Βαρθολομαῖε, Κυρίου Ἀπόστολε.

Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

Άγιος Τίτος ο Απόστολος

Ο Απόστολος Τίτος, ο οποίος ήταν Έλληνας στην καταγωγή, ήταν πολύ μορφωμένος. Έγινε χριστιανός από τον Απόστολο Παύλο, με τον οποίο και συνεργάστηκε, στην διάδοση του Ευαγγελίου. Τον ακολούθησε στην Ιερουσαλήμ και κατόπιν επιφορτίστηκε να πάει στην Κόρινθο για να δει την κατάσταση της εκεί Εκκλησίας. Στην επιστροφή του, συνάντησε τον Απόστολο Παύλο στην Μακεδονία και μετά πήγαν μαζί στην Κρήτη, όπου εκεί ο Παύλος τον έκανε επίσκοπο του νησιού και του είπε να κάνει και ιερείς για όλο το νησί. Ο Παύλος του έστειλε και την γνωστή προς Τίτον επιστολή, από την οποία γνωρίζουμε, ότι ο Έλληνας μαθητής του Παύλου είναι «τέκνον του γνήσιον». Από την ίδια επιστολή του μαθαίνουμε ότι ο Τίτος είχε λαμπρούς συνεργάτες στην Κρήτη, τον Ζηνά τον νομικό και τον περίφημο Απολλώ. Απεβίωσε το έτος 105 μ.χ.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α'. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Προκληθείς ουρανόθεν προς γνώσιν ένθεον, την εν σαρκί του Δεσπότου επιδημίαν εν γη, αυτοψεί εωρακώς φωτός πεπλήρωσαι, όθεν του Παύλου κοινωνός, θεηγόρος γεγονώς, την Κρήτην πάσαν πυρσεύεις, της ευσεβείας τω λόγο, Τίτε απόστολε μακάριε.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητὼν.
Τοῦ Παύλου δειχθείς, συνόμιλος Ἀπόστολε, σὺν τούτω ἡμῖν, τὸν λόγον προκατήγγειλας, τῆς ἐνθέου χάριτος, μυστολέκτα Τίτε μακάριε, διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι, Μὴ παύσῃ Πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Φρόντισε να λαμβάνεις για να μπορείς να δίδεις....

Να μαθαίνεις να λες «όχι» σε αυτό που σε κουράζει, δε σου πάει και δεν σου ανήκει.
Μονάχα έτσι θα πεις «ναι», και θα φανείς χρήσιμος σε εκείνους που πραγματικά σε έχουν ανάγκη.
Δεν μπορείς πάντα να είσαι «το καλό παιδί» γιατί έτσι σύντομα θα κάνεις κακό στους άλλους και σε εσένα. Ένας κουρασμένος και ψυχικά μπερδεμένος άνθρωπος δε μπορεί να βοηθήσει κανέναν, ούτε τον ίδιον του τον εαυτό.
Η αγάπη του άλλου περνάει μέσα από την υγιή αγάπη του εαυτού μας. Μονάχα κάποιος που σεβάστηκε τον εαυτό του, το σώμα και την ψυχή του, τις ανάγκες και επιθυμίες του, μπορεί να αναγνωρίσει στο άλλον το δικαίωμα της χαράς και της ζωής. Οι στερημένοι συνήθως είναι επιθετικοί, δύστροποι και εκδικητικοί. «Δεν χάρηκα εγώ κανείς να μην χαρεί». Ο χριστιανός όμως δεν είναι έτσι. Δεν είναι στερημένος αλλά μεταμορφωμένος. Είναι άνθρωπος που θέλει να χαίρονται πάντες. Γι’ αυτό φροντίζει για την χαρά την δική του και των άλλων.
Ας μην ξεχνάμε ότι για να δώσουμε πρέπει να έχουμε. Αυτό που είμαστε σκορπάμε γύρω μας. Εάν είσαι φως θα φωτιστούν οι γύρω σου, εάν έχεις χαρά θα μοιράσεις χαμόγελα, εάν έχεις ελπίδα θα δώσεις κουράγιο, εάν αναπνέεις πνεύμα Άγιο θα πάρουν ανάσες όλοι δίπλα σου. Φρόντισε λοιπόν λαμβάνεις για να μπορείς να δίδεις. Φρόντισε τον εαυτό σου για να φροντίσεις την γη ολάκερη.

Ο αββάς Ποιμένας και… το μαξιλάρι

Αθανάσιου Γκάτζιου

 Πατέρας και γιος συμμετείχαν στη θεία Λειτουργία ο ένας δίπλα στον άλλον. Ξαφνικά ο γιος σκουντά το πατέρα και γελά.
«Μπαμπά, κοίτα αυτόν τον κύριο, τον πήρε ο ύπνος!»
Ο πατέρας ρίχνει ένα αυστηρό βλέμμα στο γιο του και τού λέει:
«Θα ήταν προτιμότερο να κοιμάσαι βαθιά παρά να μιλάς άσχημα για τους άλλους.»
                                                           ●
Μερικοί μοναχοί επισκέφτηκαν κάποτε τον αββά Ποιμένα και τον ρώτησαν:
«Αββά, κατά τη γνώμη σου, αν ο αδελφός κοιμηθεί στην Εκκλησία στην ώρα της ακολουθίας, θα πρέπει να τον σκουντήσουμε για να ξυπνήσει;»
Περιμένοντας την απάντηση, τα μάτια των αδελφών ανοίχτηκαν διάπλατα και τα αυτιά τεντώθηκαν στο έπακρο μη χάσουν το παραμικρό από την απάντηση του αββά Ποιμένα.
«Στη θέση σας, απάντησε ήρεμα ο αββάς, θα έπαιρνα ένα μαξιλάρι να το βάλω κάτω από το κεφάλι για να τον αναπαύσω περισσότερο. Γιατί ο αδελφός για μένα είναι ο κρυμμένος Χριστός..» (από το Γεροντικό)
Μήπως πρέπει όλοι μας να ανακαλύψουμε ξανά τι σημαίνει ανοχή;

Όσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης

Ο κατά κόσμον Αλέξιος του Αλεξίου Αμβρόσιφ γεννήθηκε το 1846 μ.Χ. στο Ορενμπούργκ των Ουραλίων. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, το 1876 μ.Χ., αναχώρησε για το Άγιον Όρος του Άθω, και εισήλθε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Στις 12 Μαρτίου 1880 μ.Χ. εκάρη μοναχός κι έλαβε τ' όνομα Αριστοκλής. Το 1884 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και το 1886 μ.Χ. εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Το 1887 μ.Χ. απεστάλη στο μετόχι της μονής του στη Μόσχα, όπου εφάνη νέος κτήτορας και υπήρξε πνευματικός πατέρας πολλών ψυχών. Η παραμονή του στο μετόχι από το 1891 - 1894 μ.Χ. δημιούργησε γύρω του ένα σπουδαίο πνευματικό έργο. Από το 1895 - 1909 μ.Χ. επέστρεψε στη μονή του. Από το 1909 - 1918 μ.Χ. μετέβη και παρέμεινε πάλι στο μετόχι της Μόσχας.

Τον κοσμούσαν τα χαρίσματα της προοράσεως και της θαυματουργίας, με τα οποία βοήθησε πολλές ψυχές. Η θυσιαστική του αγάπη και η ελεήμων καρδία μαλάκωνε και τις πιο πέτρινες καρδιές. Πλήθος αναγκεμένου κόσμου βρήκε πλησίον του τη σωτηρία του. Δίκαια ονομάσθηκε ο Γέροντας της Μόσχας.

Η μακαρία κοίμησή του συνέβη στις 24 Αυγούστου 1918 μ.Χ. στο κελλί του, του μετοχίου του Αγίου Παντελεήμονος. Έκανε τρεις φορές τον σταυρό του, βλέποντας την εικόνα της Γοργοϋπηκόου, την οποία ιδιαίτερα είχε σε ευλάβεια και στην οποία είχε κτίσει ναό, και παρέδωσε ήσυχα το πνεύμα του στον Πλάστη του. Το σώμα του ετάφη κάτω από τον ναό της Γοργοϋπηκόου. Το 1923 μ.Χ., για να μη βεβηλωθεί από τους άθεους, μεταφέρθηκε στη μονή του Οσίου Δανιήλ, όπως το είχε προείπει ο όσιος Αριστοκλής. Το 2001 μ.Χ. το Πατριαρχείο Μόσχας τον κατέταξε στο Ρωσικό Αγιολόγιο. Το 2004 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των τιμίων λειψάνων του και μεταφέρθηκαν στο ναό του μετοχίου, όπου συνεχίζουν να θαυματουργούν και να ευωδιάζουν.

Όσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης, ο Ομολογητής

Ο Όσιος αυτός, από μικρό παιδί αγάπησε τη μοναχική ζωή και όταν ενηλικιώθηκε έγινε μοναχός και ασκήτευε στον Όλυμπο (της Βιθυνίας). Στα χρόνια του εικονομάχου βασιλιά Λέοντα του Ισαύρου (716 μ.Χ.), ο Γεώργιος αγωνίστηκε για την Ορθοδοξία και έκανε δριμύτατες παρατηρήσεις στον ασεβή βασιλιά. Τότε υπέστη απ' αυτόν πολλά βάσανα και μάλιστα σε ηλικία 95 χρονών. Στο τέλος του έκοψαν τη μύτη, έκαψαν το κεφάλι του και έτσι παρέδωσε το πνεύμα του στον Θεό.