''Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια. Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;”.

 Ο γέροντας Ιάκωβος – διηγείται η πρεσβυτέρα Μαρία Ιωάννου Χατζηθανάση – είχε μεγάλη έγνοια το ότι είχαμε τότε οκτώ παιδιά και δεν είχαμε δικό μας σπίτι.

Κάθε φορά που πηγαίναμε για εξομολόγηση μας ρωτούσε: 

«Τι έγινε, έχομε δικό μας σπίτι;». 

«Όχι, Γέροντα», απαντούσαμε εμείς. «Έχομε, όμως, έναν πολύ καλό μας φίλο σπιτονοικοκύρη που δεν μας απασχολεί κιόλας».

 Εκείνος, όμως, την επομένη φορά ξαναρωτούσε: 

«Έγινε τίποτε με το σπίτι;»

Πέρασαν λίγα χρόνια και ο σπιτονοικοκύρης μας αναγκάσθηκε να το πουλήση, κι αργότερα και ο δεύτερος ιδιοκτήτης αναγκάσθηκε να το ξαναπουλήση.

Μας ρώτησε αν μπορούσαμε και θέλαμε να το αγοράσωμε.

Εμείς, πλέον, είχαμε χάσει την αυτάρκεια της σιγουριάς που αισθανόμασταν παλιά, και φυσικά τώρα επιθυμούσαμε πολύ να τα καταφέρναμε,μα ανθρωπίνως ήταν αδύνατο, γιατί εμείς με απίστευτη δυσκολία βγάζαμε τον κάθε μήνα, και κάτι που μας είχαν αφήσει οι γονείς μας δεν καταφέρναμε να τα πουλήσωμε παρά τις προσπάθειές μας.

Όταν το αναφέραμε στον Γέροντα, λέει στον π. Ιωάννη (σύζυγό μου): 

«Πάτερ μου, εσύ διακονείς τόσα χρόνια στην Αγία Παρασκευή!

Θα πας στην εικόνα της και θα της πης:

“Αγία μου, εγώ σε διακονώ τόσα χρόνια. Εσύ δεν μπορείς να βάλης ένα κεραμίδι πάνω από τα κεφάλια των παιδιών μου;”.

Εγώ, παιδιά μου, έτσι κάνω με τον παππού (τον όσιο Δαυίδ).

Πηγαίνω στην εικόνα του και του μιλώ, να όπως μιλώ τώρα μαζί σας, και του λέω να βγη απ’ την εικόνα και να διοικήση το Μοναστήρι.

Τι νομίζετε, εγώ διοικώ το Μοναστήρι; Εκείνος το διοικεί».

Ο π. Ιωάννης κάνοντας υπακοή, είπε στην Αγία μας ό,τι ακριβώς του είπε ο Γέροντας, και η Αγία άκουσε την προσευχή του Γέροντα και μέσα σε μία ακριβώς εβδομάδα πουλήθηκε ό,τι είχαμε, που τόσα χρόνια δεν βρίσκαμε αγοραστή,

πήραμε και ένα δάνειο, που τελικά κάποιος χριστιανός θέλησε να μας το ξεπληρώνη κάθε μήνα, και αποκτήσαμε δικό μας σπίτι, με την δύναμη καθαρά του Θεού, που στέλνει πλούσια την Χάρη Του στους Αγίους κάθε εποχής.

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Α Γ Ι Α Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η: ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑ

 Καλούμαστε μέσα στὴν Ἐκκλησία νὰ πραγματοποιοῦμε ὁ καθένας μας τὸ ὄνομα τὸ ὁποῖο φέρουμε: στὸ βίο τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, βλέπουμε αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ πρᾶγμα. 

Ὁλόκληρη ἠ ζωή της ἦταν μιὰ προΠαρασκευὴ γιὰ τὴ συνάντηση μὲ τὸ Χριστό. Ἐμπλουτίστηκε παιδιόθεν μὲ τὴν ἀγαθό-τητα, Ἀγάθω-νος τοῦ πατέρα της, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν πολιτεία, Πολιτείας τῆς μητέρας της, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης προ-παρασκεύασαν τὸ δρόμο πάνω στὸ ὁποῖο βάδισε ἡ εὐλογημένη θυγατέρα τους Παρασκευή, πραγμα-τοποιώντας καὶ κεῖνοι τὰ δικά τους ὀνόματα. Ὁποῖοι γονεῖς, ὁποῖα τέκνα!

 Ἐμεῖς; Πόσοι θὰ πάρουμε ἀπὸ τὸ χέρι τὰ μικρὰ παιδιά μας, εἰδικὰ ὅσα γιορτάζουν, νὰ τοὺς διηγηθοῦμε τὸ βίο τῆς Ἁγίας τῆς ὀποίας φέρουν τὸ ὄνομα, ὥστε νὰ τὸ πραγμα-τοποιήσουν ὅπως ἐκείνη; Νὰ τοὺς χαρίσει τὰ δικά της μάτια, θεραπεύοντας τὰ δικά τους ματάκια, ἐκείνη ποὺ βαστάει τὰ μάτια μας στὰ χέρια της;

Ἂς παραδώσουμε τὰ παιδιά μας στὰ χέρια καὶ τὰ χνῶτα τῶν Ἁγίων (τους) εἰδικὰ σήμερα πού, ἂν ὄχι ἐκεῖ, στοὺς Ἁγίους, καταλάβαμε καὶ καταλάβατε πλέον ὅλοι, ποῦ τὰ στέλνουμε καὶ ποῦ τὰ παραδίδουμε! Σὲ τί σόι "ἐμπόρους τῶν ἐθνῶν"-Μάρκους Αὐρήλιους τῆς σύγχρονης Μεταμοντέρνας Ρὠμης

π.Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος

''Οὐρανοχάλκευτον φάσγανον"(Από την υμνογραφία της Αγ.Παρασκευής)

 ~ Η αρχαία λέξη "φάσγανο" σημαίνει «ξίφος» και προήλθε από τ. "σφάγανον" τοῦ ρ. "σφάζω", δηλώνοντας όργανο με το οποίο κάποιος σφάζει, σκοτώνει (με τη χαρακτηριστική κατάληξη -ανον που χρησιμοποιείται σε όργανα, εργαλεία πβ. δρέπανον, κόπανον κ.ά.)

Η φράση προέρχεται από ύμνο της αγίας μάρτυρος Παρασκευής (26/7):

❝ Ἀσκήσει πρώην τὸ σῶμα τήξασα, ἔνδοξε,

τὸ δεύτερον ἀθλήσει στομωθεῖσα τὴν φρένα,

τοῖς πᾶσιν ἀνεδείχθης, Μάρτυς Χριστοῦ,

οὐρανοχάλκευτον φ ά σ γ α ν ο ν ,

ὥσπερ χρυσὸς ἐν χωνείᾳ δοκιμασθέν,

ταῖς αἰκίαις καλλιπάρθενε ❞

Εδώ περιγράφονται τα στάδια σφυρηλάτησης ενός ξίφους: πρώτα η ΤΗΞΙΣ (λιώσιμο) μέσω του πυρός, έπειτα η ΣΤΟΜΩΣΙΣ, δηλ. η σκλήρυνση, που επιτυγχάνεται με απότομο βύθισμα του πυρακτωμένου μετάλλου μέσα στο νερό, ώστε να μπορεί κατόπιν να ακονιστεί. (Είναι αξιοσημείωτο ότι στο νεοελλ. ρ. "στομώνω" διατηρήθηκε μόνο ένα μέρος της αρχικής σημασίας και μάλλον το αντίθετο, δηλ. «αμβλύνω την κόψη (οργάνου, εργαλείου κ.λπ.), το κάνω να χάσει την οξύτητά του»).

 ΜΕ όμοιο τρόπο η μάρτυς, λέει ο ύμνος, πρώτα υπέστη την τήξη της πνευματικής άσκησης ("Ἀσκήσει πρώην τὸ σῶμα τήξασα") και έπειτα την στόμωση της μαρτυρικής άθλησης ("τὸ δεύτερον ἀθλήσει στομωθεῖσα τὴν φρένα")· έτσι έγινε «ξίφος που σφυρηλατήθηκε από τον Θεό» ("οὐρανοχάλκευτον φάσγανον")

 Η εικόνα συμπληρώνεται με την προσφιλή στην Π. Διαθήκη μεταφορά του χρυσού που δοκιμάζεται στο χωνευτήριο της φωτιάς, για να αποδειχθεί η γνησιότητά του (πβ. Σοφ. Σολ. 3,6: "ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς").

 ❝ὥσπερ χρυσὸς ἐν χωνείᾳ δοκιμασθέν,

ταῖς αἰκίαις καλλιπάρθενε ❞

"Αἰκίαι" είναι τα βασανιστήρια (< αρχ. "αἰκίζω" «κακοποιώ, βασανίζω»).

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

Το θαύμα της Αγίας Παρασκευής Μυρταρίου Βόνιτσας

 Την Αγία Παρασκευή Βόνιτσας την γιορτάζουν δύο φορές το χρόνο. Μια στις 26 Ιουλίου όπου πλήθος πιστών παρακολουθούν τον μέγα εσπερινό στις 25 Ιουλίου το απόγευμα και 26 την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, αλλά και στις 14 Μαρτίου που οι Βονιτσάνοι στην Αγία Παρασκευή Μυρταρίου, γιορτάζουν την ανάμνηση του θαύματός της.

Κάθε χρόνο συρρέουν οι πιστοί για το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, που κατά παράδοση είναι η Αγία στην οποία προσεύχονται όλοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα μάτια τους. Στις 14 Μαρτίου στη Βόνιτσα γιορτάζουν και το θαύμα της Αγίας που έγινε πολλά χρόνια πριν εμφανιζόμενη σε ένα μικρό παιδάκι δείχνοντας του την τοποθεσία που ήθελε για να την προσκυνούν ….και όλοι οι Βονιτσάνοι με ευλάβεια πάνε να προσκυνήσουν και να ανάψουν κερί για τη χάρη της.

Μάλιστα η μέρα θεωρείται μια μέρα νηστείας για όλους τους Βονιτσάνους ως ελάχιστο δείγμα της πίστης τους….

Το θαύμα της Αγίας

 Στο δυτικό μέρος της πόλης, πίσω από το φρούριο και στην ακτή ενός κολπίσκου που σχηματίζει τη λιμνοθάλασσα του Μυρταρίου, υπήρχε παλιά η μεγάλη Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής…..Πολλά παλιά συγγράμματα μαρτυρούν γι’ αυτήν. Ακόμη και σήμερα διασώζονται στο χώρο της μονής πολλά κατερειπωμένα κελιά και άλλα επιβλητικά κτίσματα, που αφήνουν εκστατικό τον επισκέπτη και μαρτυρούν το μεγαλείο της.

 Στον κολπίσκο αυτό, που αποτελούσε ασφαλή λιμένα, εργαζόταν ως βοηθός σε ένα πλοιάριο ο δεκαεπτάχρονος Γρηγόριος Χρήστου Φαρδέλας από τις Συκιές Άρτας. Ενώ κοιμόταν, περίπου στις 7:30 το πρωί της 14ης Μαρτίου 1938, άκουσε κρότο και βήματα πάνω στην πλώρη του πλοιαρίου. Όταν σηκώθηκε, είδε μπροστά του μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα, με σταυρό στο στήθος και ένα βιβλίο σαν Ευαγγέλιο κάτω από τη μασχάλη της.

 Η γυναίκα πλησίασε τον Γρηγόριο, τον άγγιξε ελαφρά στα μάγουλα και τον επέπληξε γιατί βλασφημούσε τα θεία και παραβίαζε χωρίς ντροπή τις νηστείες. Τον συμβούλευσε να μετανοήσει ειλικρινά για τα παραπτώματά του και να καλέσει τον κόσμο σε μετάνοια και επιστροφή στον δρόμο του Θεού, αλλιώς ο κόσμος θα υποφέρει ακόμη περισσότερο και οι καμπάνες θα χτυπούν πένθιμα.

Ο νεαρός, κατάπληκτος από όσα έβλεπε, τόλμησε να ρωτήσει:

 «Πώς θα με πιστέψει ο κόσμος;». 

Εκείνη του απάντησε ότι θα γίνει παράλυτος στο ένα χέρι και στο ένα πόδι για δύο μέρες και έπειτα θα θεραπευτεί τελείως, για να πιστέψει ο κόσμος. Τον διέταξε να πάει στην πόλη της Βόνιτσας και να ανακοινώσει όσα συνέβησαν, τόσο στο προσωπικό του πλοιαρίου όσο και στους κατοίκους, και μετά να επιστρέψει στο πλοιάριο του για να κοιμηθεί μόνος.

 Ο νεαρός, γεμάτος φόβο και κλαίγοντας, πήγε στο παραλιακό καφενείο της Βόνιτσας και ζήτησε επιμόνως να βρει τους προϊσταμένους του, στους οποίους διηγήθηκε τα πάντα με λεπτομέρεια. Οι προϊστάμενοι, αφού τον άκουσαν προσεκτικά, τον συνόδευσαν στη καλύβα του ιχθυοτροφείου για να ησυχάσει και να περάσει τη νύχτα. Όμως μερικοί περίεργοι, μαζί με κάποιους χωροφύλακες, πήγαν στη καλύβα για να μάθουν τι συνέβη. Ο νεαρός επανέλαβε τα γεγονότα.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, εμφανίστηκε για δεύτερη φορά η μαυροφορεμένη γυναίκα και του είπε ότι επειδή δεν ακολούθησε την εντολή να κοιμηθεί στο πλοιάριο, εκτός από την παράλυση που θα υπέφερε, θα έχανε και τη φωνή και την όρασή του, αλλά θα θεραπευόταν την τρίτη ημέρα.

Πράγματι, την επόμενη ημέρα οι άλλοι εργαζόμενοι προσπάθησαν να τον ξυπνήσουν, αλλά εκείνος απάντησε ότι «είναι ακόμα νύχτα». Αμέσως έχασε τη φωνή του, την όραση του και υπέστη παράλυση στο ένα χέρι και στο ένα πόδι. Οι κάτοικοι, κατάπληκτοι και συγκινημένοι, έσπευσαν στη καλύβα για να δουν με τα ίδια τους τα μάτια το γεγονός. Οι γιατροί επιβεβαίωσαν την κατάστασή του.

Αμέσως τελέστηκε δέηση στο τόπο του θαύματος από τους ιερείς και τους ιεροψάλτες, ενώ το παιδί έκλαιγε. Την επόμενη μέρα απέκτησε ξανά την όρασή του, όχι όμως τη φωνή του. Ο διοικητής διέταξε τη σύλληψή του, αλλά την αυγή η πόρτα του κρατητηρίου βρέθηκε σπασμένη. Το γεγονός διαδόθηκε γρήγορα στα γύρω χωριά, στην Πρέβεζα, στη Λευκάδα και αλλού. Πλήθος κόσμου, ακόμα και ο Μητροπολίτης, βεβαιώθηκε για την αλήθεια του θαύματος βλέποντας τον νεαρό παράλυτο.

Στις 16 Μαρτίου το παιδί, με νοήματα, ζήτησε χαρτί και μολύβι και έγραψε: «Αύριο θα γίνω καλά». Την επόμενη μέρα, πράγματι, θεραπεύτηκε πλήρως προς δόξαν του Θεού. Όταν προσκύνησε στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, αναγνώρισε στην εικόνα τη γυναίκα που του είχε εμφανιστεί.

Από τότε οι κάτοικοι της Βόνιτσας τιμούν και δοξάζουν κάθε χρόνο τη Μεγαλομάρτυρα και Αθληφόρο Αγία Παρασκευή.

Είθε η χάρη της Αγίας Παρασκευής να σκεπάζει όλους μας.

*του Μιχάλη Κουτουρίνη

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Η ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Η Εκκλησία μας έχει να επιδείξει «νέφος μαρτύρων», ανδρών και γυναικών, νέων και γερόντων, ευγενών και ασήμων, πλουσίων και φτωχών, ελευθέρων και δούλων. Είναι οι καλλίμαχοι Μάρτυρες, οι οποίοι κλήθηκαν από τις περιστάσεις, να δώσουν τη μαρτυρία τους για τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό, ως τον μοναδικό Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους. Τη μαρτυρία τους αυτή επισφράγισαν με απίστευτες ταλαιπωρίες, το αίμα τους, και εν τέλει με την ίδια του τη ζωή. Ένα τέτοιο εύοσμο άνθος της αρχαίας Εκκλησίας είναι η μεγαλομάρτυς και παρθενομάρτυς αγία Παρασκευή.

Γεννήθηκε στη Ρώμη το 2ο μ. Χ. αιώνα, όταν οι σκληροί και απάνθρωποι διωγμοί κατά τον Χριστιανών ήταν σε πλήρη εφαρμογή. Οι ευσεβείς χριστιανοί γονείς της Αγαθόνικος και Πολιτεία, προφανώς ελληνικής καταγωγής, οικονομικά εύποροι και κοινωνικά καταξιωμένοι, μετέδωσαν στην μονάκριβη κόρη τους την ευσέβειά τους και την πίστη στο Σωτήρα Χριστό.

Την ονόμασαν Παρασκευή, διότι γεννήθηκε την ημέρα της Παρασκευής, κατά την οποία προπαρασκευαζόμαστε για να εορτάσουμε την εβδομαδιαία εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου μας, την Κυριακή.

Η ευσεβής κόρη από παιδί άρχισε να μελετά το λόγο του Ευαγγελίου και να προσαρμόζει τη ζωή της στη ζωή του Χριστού, τον Οποίο αγάπησε με όλη τη δύναμη της ψυχής της. Ξεχώριζε δε από τα άλλα κορίτσια της Ρώμης για τον ενάρετο βίο της και την αγνότητά της.

Σε ηλικία είκοσι ετών έχασε τους γονείς της. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να αλλάξει η πορεία της ζωή της. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να μοιράσει την μεγάλη περιουσία της στους φτωχούς και κατόπιν αφιέρωσε τον εαυτό της στη διακονία της Εκκλησίας, ήτοι: στη φιλανθρωπία και την ιεραποστολή. Η ρωμαϊκή εκκλησία της ανέθεσε την κατήχηση στις γυναίκες της Ρώμης. Έμπαινε στις πλούσιες επαύλεις ή τα σπίτια των φτωχών και κήρυττε το Ευαγγέλιο και τις αρχές της χριστιανικής πίστεως με ιδιαίτερο ζήλο και θέρμη. Μετέβαινε συχνά και στα απομακρυσμένα μέρη, για να μεταστρέψει όσο το δυνατόν περισσότερους στην εν Χριστώ σωτηρία. Η φήμη της έφτασε γρήγορα στις ρωμαϊκές αρχές, οι οποίες είχαν κηρύξει απηνή διωγμό εναντίον των Χριστιανών, από τα χρόνια του θηριώδους Νέρωνα (67 ).

Βρισκόμαστε στα χρόνια του Αντωνίνου Πίου (138-161 ). Οι δραστηριότητες της ευγενούς χριστιανής κόρης έφτασαν ως το ανάκτορο του αυτοκράτορα, ο οποίος έδωσε διαταγή να τη συλλάβουν και να την οδηγήσουν μπροστά του. Η σεμνή και όμορφη αρχοντοπούλα στάθηκε μπροστά στον φανατικό ειδωλολάτρη ηγεμόνα με πρωτοφανές θάρρος. Ο Αντωνίνος εντυπωσιάστηκε από το κάλλος και το θάρρος της Παρασκευής και γι’ αυτό δεν ήθελε να εφαρμόσει το νόμο, που προέβλεπε φρικτά βασανιστήρια σε όσους από τους χριστιανούς δεν ήθελαν να θυσιάσουν στους παγανιστικούς «θεούς» και να κάψουν λιβανωτό στο «θεό» αυτοκράτορα.

Άνοιξε διάλογο μαζί της, ελπίζοντας ότι θα την μετέπειθε και θα αρνιόταν τη χριστιανική πίστη και θα θυσίαζε στα είδωλα και στο δικό του άγαλμα. Προσπάθησε με φτηνές κολακείες και υποσχέσεις να την πείσει. Επίσης επιχείρησε να της εξηγήσει ότι ως ρωμαίοι, έπρεπε να θυσιάζουν στους «θεούς», δείχνοντας έτσι την ευαρέσκειά τους σ’ αυτούς που τους προστάτευαν. Αλλά η Παρασκευή έμεινε αμετακίνητη στην πίστη της, αντικρούοντας με περισσό θάρρος, διαύγεια πνεύματος και λογικά επιχειρήματα τα λόγια του Αντωνίνου, τονίζοντάς του ότι ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Τριαδικός, τον οποίο μας αποκάλυψε ο σαρκωμένος Υιός Του.

Η στάση της και τα λόγια της εξόργισε τον αυτοκράτορα, ο οποίος, βλέποντάς την αμετάπειστη, έδωσε εντολή να τη βασανίσουν, ελπίζοντας ότι δε θα άντεχε τα μαρτύρια και θα αρνιόταν την πίστη της. Φοβεροί δήμιοι ειδωλολάτρες εφάρμοζαν φρικτά μέσα βασανισμών κατά των χριστιανών.

 Στην αρχή της έβαλαν πυρακτωμένη περικεφαλαία στο κεφάλι. Η αγία δε λύγισε και υπόμεινε καρτερικά τους αφόρητους πόνους του εγκαύματος. Μετά την έκλεισαν σε σκοτεινή φυλακή, απομονώνοντάς την από τις άλλες χριστιανές γυναίκες. Το δεσμωτήριό της το μετέβαλλε σε τόπο προσευχής και δοξολογίας του Θεού. Άγγελος Κυρίου κατέβηκε τη νύχτα και την ελευθέρωσε. Αλλά δεν άργησε να συλληφθεί και πάλι και να οδηγηθεί ενώπιον του αυτοκράτορα, όπου αντέκρουσε ξανά με περισσότερο θάρρος και ψυχική δύναμη τις κολακείες και τις απειλές του. Τότε διέταξε να την ρίξουν σε λέβητα με καυτό λάδι. Ο Θεός όμως την προστάτεψε και δεν κάηκε μέσα στο λάδι που κόχλαζε! Ο αυτοκράτορας νόμισε πως δεν έκαιγε το λάδι, πλησίασε στον λέβητα να δει και τυφλώθηκε από τις πύρινες αναθυμιάσεις. Η αγία τον θεράπευσε θαυματουργικά και γι’ αυτό θεωρείται προστάτιδα των ματιών. Ο Αντωνίνος την άφησε ελεύθερη και σταμάτησε τους διωγμούς!

Ύστερα από λίγο καιρό πέθανε ο Αντωνίνος και τον διαδέχτηκε ο Μάρκος Αυρήλιος (161-180). Αν και στωικός φιλόσοφος, συνέχισε με την ίδια μανία και αυτός τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Από τους πρώτους χριστιανούς που συνέλαβαν ήταν η Παρασκευή. Έδωσε εντολή σε δύο έπαρχους, τον Ασκληπιό και τον Ταράσιο να τη βασανίσουν με αγριότητα. Ύστερα από φρικτά βασανιστήρια την αποκεφάλισαν. Οι χριστιανοί της Ρώμης με μύριους κινδύνους κατόρθωσαν και πήραν το τίμιο λείψανο της αγίας και το έθαψαν σε κάποια κατακόμβη με τιμές, όπως αρμόζει σε μια ηρωική Μάρτυρα του Χριστού. Η μνήμη της τιμάται στις 26 Ιουλίου.

Αυτοί είναι οι καλλίμαχοι Μάρτυρες της Εκκλησίας μας. Τα εύοσμα άνθη της πίστης και της αγνότητας. Στις θυσίες και στα αίματά τους θεμελιώθηκε και ανδρώθηκε η Εκκλησία του Χριστού!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ .. ΚΑΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ.. ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΠΡΟΣΩΠΑ....(Η Αγ.Παρασκευή και ο Όσιος Ιάκωβος)

 "....Μικρό παιδάκι έφευγε από το χωριό του και πήγαινε σ' ένα εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, στο χωριό του και έκανε όλη νύχτα μετάνοιες, όπως είχε διδαχθεί από την μάνα του.Και, κάποια μέρα, όπως βγήκε, είδε την Αγία μαυροφορεμένη, να στέκεται κάτω από ένα δένδρο και του φώναξε:

-Ελα Ιάκωβε, παιδί μου , έλα.Ελα να σου πω ό, τι θέλεις , να μου το ζητήσεις.

ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, η σπιτονοικοκυρά εδώ του σπιτιού μου, που έρχεσαι , που το καθαρίζεις, που το συντηρείς, έλα να μου ζητήσεις ό,τι θέλεις.

Κι εκείνος της είπε :

- Θα ρωτήσω την μητέρα μου, εγώ δεν ξέρω, μικρό παιδί είμαι.

Πήγε στη μητέρα του και εκείνη τον συμβούλευσε να της ζητήσει να του πει την τύχη του. Κι έτσι έγινε και η Αγία του απάντησε:

- Η τύχη σου παιδί μου θα είναι μεγάλη.Θα σε προσκυνήσουν και Πατριάρχες και Αρχιερείς και επίσημα πρόσωπα.

Θα περάσουν από τα χέρια σου πολλά εκατομμύρια, αλλά εσύ δεν θα τα αγγίξεις, όλα θα πάνε προς ενίσχυση των αναγκεμένων.

Και, όπως τα είπε η Αγία, έτσι και έγινε..."

( Απόσπ. από ομιλία του Ηγουμένου της Μονής Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, στα Παύλεια 2013, στην Βέροια, για τον Όσιο Ιάκωβο)

O άνθρωπος είναι σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του; (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

 Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».

Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσ ουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του: «Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων».

Αν και είχαν δει το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων με πέντε μόνο άρτους και δύο ψάρια, όμως και πάλι αναρωτήθηκαν με αμηχανία: Πώς είναι δυνατόν να βρεθούν στην ερημιά τόσα ψωμιά για να χορτάσει τόσος όχλος; Αν και είχαν δει εν τω μεταξύ πολλά άλλα θαύματα, ο σκεπτικισμός και η ολιγοπιστία δεν έλειψαν.

Ο Χριστός χρησιμοποίησε αυστηρή γλώσσα απέναντί τους, επειδή αδυνατούσαν να απαγκιστρωθούν από τον στείρο, στενόμυαλο ορθολογισμό τους. Τους λέει: Τόσα είδατε και ακούσατε και ακόμα δεν καταλαβαίνετε τίποτε; «Ούπω νοείτε ουδέ συνίετε; Έτι πεπωρωμένην έχετε την καρδίαν υμών;» (Μαρκ. 8, 17). Δεν υπάρχει μόνο η λογική στον κόσμο.

Όλα αυτά θυμίζουν τη στάση των Εβραίων στην έρημο, όπου, αν και είχαν δει συγκλονιστικές παρεμβάσεις του Θεού, γόγγυζαν πολλές φορές εναντίον του. Όπως, όταν μετά από πορεία τριών ημερών από το Σινά, θυμήθηκαν την «καλοπέραση» που είχαν στην Αίγυπτο. Ξέχασαν το μαστίγιο και θυμόντουσαν μόνο τα ψάρια, τα πεπόνια, τα αγγούρια, τα πράσα, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα που έτρωγαν. Βαρέθηκαν το μάννα που έστελνε ο Θεός κάθε μέρα και πεθύμησαν κρέας.

Ακόμα και ο μέγας Μωυσής λιγοψύχησε. Ξέχασε προς στιγμήν ποιον είχε απέναντί του.

«Πού θα βρω εγώ κρέας να δώσω σε όλον αυτόν τον λαό;» ρώτησε. Μα ο Κύριος του είπε ότι θα τους προμηθεύσει κρέας, όχι για μια και δυο και πέντε και δέκα και είκοσι μέρες, αλλά για ένα ολόκληρο μήνα.

Κάτι τέτοιο όμως φάνηκε ακόμα και στον Μωυσή απίστευτο. «Εξακόσιες χιλιάδες μάχιμους άνδρες έχει ο λαός αυτός και λες πως θα τους δώσεις κρέας για ολόκληρο μήνα; Πόσα πρόβατα και βόδια θα σφαγούν για να επαρκέσουν; Ή θα συγκεντρωθούν όλα τα ψάρια της θάλασσας για να τους φτάσουν;» Ο Θεός όμως είπε: «Μήπως το χέρι του Κυρίου δεν μπορεί να κάνει τέτοιο πράγμα; Θα δεις λοιπόν τώρα μπροστά σου αν θα πραγματοποιηθεί ο λόγος μου ή όχι».

Και έστειλε ο Θεός γύρω από την κατασκήνωση του λαού αμέτρητα ορτύκια. Σχημάτισαν ένα τεράστιο στρώμα, πλάτους μιας ημέρας δρόμου και ύψους δύο πήχεων. Όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα και όλη την επόμενη μέρα μάζευαν ορτύκια. Τα ξήραναν και επί ένα μήνα έτρωγαν.

Γιατί άραγε ο άνθρωπος είναι πάντα τόσο σκεπτικιστής απέναντι σε ό,τι δεν υποτάσσεται στη λογική του;

Μήπως αυτή και μόνο είναι ο θεός του, αυτήν και μόνο έχει πρόθεση να προσκυνάει;

π.Δημήτριος Μπόκος