… Μη νομίσεις πως έχω να σου πω κάτι μεγάλο. Ένας φτωχός μοναχός είμαι. Μα όταν ένας άνθρωπος περνά τόσο βαριά δοκιμασία, καμιά φορά δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Χρειάζεται μόνο να αισθανθεί πως κάποιος τον θυμάται ενώπιον του Θεού και παρακαλεί την Παναγία να τον σκεπάζει.
Τώρα, παιδί μου, να μη βασανίζεις τον νου σου με πολλούς λογισμούς. Η αρρώστια κουράζει το σώμα, αλλά οι λογισμοί κουράζουν πιο πολύ την ψυχή. Έρχονται σαν τη μύγα στην πληγή και δεν την αφήνουν να ησυχάσει. Να τους αφήνεις να περνούν και να λες σιγά: «Χριστέ μου, κράτησέ με». Αυτό, όταν βγαίνει από πόνο, είναι μεγάλη προσευχή.
Ο κόσμος σε αγάπησε πολύ. Έδωσες χαρά, φως, γλυκύτητα σε ανθρώπους που ίσως δεν γνώρισες ποτέ. Αυτό ο Θεός το βλέπει αλλιώς απ’ ό,τι το βλέπουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι θυμούνται τα φώτα, τα χειροκροτήματα, την ομορφιά, την λάμψη. Ο Θεός όμως βλέπει τον κόπο της καρδιάς, την κούραση που κρύφτηκε πίσω από το χαμόγελο, την ψυχή που έδωσε χαρά ενώ και η ίδια πολλές φορές θα είχε ανάγκη από παρηγοριά.
Και τώρα που η ψυχή ζητά ανάπαυση, να την ακουμπήσεις ήσυχα στον Χριστό. Ο Θεός δεν ζητά από τον άρρωστο κατορθώματα. Δεν ζητά μεγάλες προσευχές, ούτε λόγια πολλά. Ζητά μόνο λίγη εμπιστοσύνη. Ένα «μη με αφήσεις». Ένα «Παναγία μου, κάθισε κοντά μου». Η Παναγία καταλαβαίνει και την μισή κουβέντα και το δάκρυ που δεν βγαίνει.
Μη στενοχωριέσαι για όσα έμειναν μισά. Στη ζωή όλων των ανθρώπων μένει κάτι μισό: μια κουβέντα, μια συγγνώμη, μια αγκαλιά, ένας πόθος. Ο Θεός όμως είναι πολύ αρχοντικός. Δεν παίρνει τα πράγματα με την μικρή ανθρώπινη δικαιοσύνη μας. Παίρνει το μισό, όταν έχει ταπείνωση, και το συμπληρώνει με το έλεός Του.
Να μη φοβηθείς την αδυναμία σου. Μέσα στην αδυναμία, όταν ο άνθρωπος δεν σκληραίνει, μπορεί να μπει πολλή Χάρη. Οι άνθρωποι θαυμάζουν τον δυνατό άνθρωπο. Ο Χριστός όμως πλησιάζει πολύ τον κουρασμένο, τον πονεμένο, εκείνον που δεν έχει πια δύναμη να κρατηθεί μόνος του. Τότε τον κρατά Εκείνος πιο σιγά, πιο μυστικά, σαν μάνα που κρατά το παιδί της τη νύχτα.
Θα σε μνημονεύουμε στην προσευχή. Θα κάνουμε κομποσχοίνι με πόνο για σένα και θα παρακαλούμε την Παναγία να σου δίνει ειρήνη στην καρδιά. Όχι την ειρήνη που δίνει ο κόσμος, που έρχεται και φεύγει, αλλά εκείνη την ήσυχη ειρήνη που κατεβαίνει από τον Θεό και κάνει την ψυχή να αναπαύεται ακόμη και μέσα στην μεγάλη δοκιμασία.
Και να θυμάσαι, παιδί μου: ο Χριστός δεν στέκεται μακριά από τον άνθρωπο που πονά. Στέκεται κοντά του. Πολύ κοντά. Κι αν ο άνθρωπος δεν μπορεί πια να Τον κρατήσει, τότε τον κρατά ο ίδιος ο Χριστός.
Μωυσής ο αμαρτωλός
