Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου συναναστρεφόμενος,καθημερινώς ,με τους λεπρούς...

 Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου και δεν υπήρξε μετάδοσις της νόσου..Η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε!

" ... Κι ο Άγιος Άνθιμος,

τί αγώνα,τί ευσέβεια,τί πίστη,

τί άσκηση,τί προσευχή,τί νηστεία!

Είκοσι χρόνια διηκόνησε στο Λεπροκομείο της Χίου  έχων λάβει την Ιερωσύνη στη Μικρά Ασία, συναναστρεφόμενος , καθημερινώς ,με τους λεπρούς,να κουβεντιάζει, να τρώει, να πίνει, να τους κοινωνεί, να τους διαβάζει ευχές.

Κι όμως η Χάρις του Θεού τον εσκέπαζε και δεν υπήρχε μετάδοσις της νόσου, αντιθέτως εκ μέρους του, υπάρχει, υπήρχε η μετάδοσις της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος στους λεπρούς αλλά και σε όλους όσους έτρεχαν κοντά του για να λάβουν ίαση, υγεία, άφεσιν αμαρτιών, συμβουλές και τεκνογονία.

Και έτσι, με τη Χάρη του Θεού, μέσα σε δύο χρόνια, λέγει, έκτισε και τη Μονή της Παναγίας της Βοηθείας με τη θαυματουργή εικόνα κι όταν εκοιμήθη άφησε 80 και πλέον μοναχές και αποτελούσε και αποτελεί και αυτή η Μονή έναν εύδιο λιμένα των πονεμένων ανθρώπων , όπου ελάμβαναν θεραπεία, ευλογία, ενίσχυση, δύναμη, αγιότητα.

Ας μας αξιώνει η αγάπη του Θεού, από σήμερα, να αρχίσομε να αντιστεκόμαστε, πρώτος εγώ, εναντίον της ποικιλόμορφης αμαρτίας και να ζούμε όπως η αγάπη του Θεού θέλει.

Και ζώντες έτσι κάποια μέρα θα μας βρει ο θάνατος στον αγώνα και

ΟΠΟΥ ΕΥΡΩ ΣΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΝΩ ΣΕ ,λένε οι Πατέρες, στην κατάσταση που θα μας βρει, έτσι θα μας κρίνει ο Θεός.

Ας γίνει Ίλεως, ας μας σκεπάσει η αγάπη Του και ας βοηθήσει τον καθένα μας σε ό,τι χρειάζεται, ώστε να μας αξιώσει, όπως πάντα λέμε, όπως έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, εκεί σε μια ακρίτσα, σε μια γωνίτσα, στη Βασιλεία του Θεού, στο Φως της Ζωής. ΑΜΗΝ!"

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ...ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ...

Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 15/2/2021

Η μνημόνευση των ονομάτων στην Προσκομιδὴ (Γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη)

 ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ

Γέροντος Ιακώβου

(Απομαγνητοφωνημένη συζήτηση)

–Τα σαρανταλείτουργα παιδιά μου έχουνε μεγάλη αξία για τις ψυχές των ανθρώπων. Για τους ζώντες και τους τεθνεώτας.

Αν είχατε ακούσει, προ ετών, ένα καράβι που βυθίστηκε εδώ στην Κρήτη το »Ηράκλειο»…

Λοιπόν, μία γυναίκα με πήρε. Πήρε τηλέφωνο, και λέει:

»Πάτερ, οι συγγενείς μας πνίγηκαν στο καράβι».

–Την ρώτησα: Δεν θα κάνης μνημόσυνο στον άνδρα σου, στους συγγενείς σας;

–Μπα… δεν χρειάζονται τα μνημόσυνα, λέει. Εγώ έδωσα 5.000 στο Ορφανοτροφείο της Χαλκίδος. Το ίδιο είναι. Πάτερ μου, εσύ τι λες γι  αυτό;

–Λέω, άκουσε παιδί μου να σου πω, εφόσον με ρωτάτε. Άλλο, παιδί μου, η προσευχή και άλλο η ελεημοσύνη. Άλλο, με συγχωρείτε, η προσευχή που κάνουμε με το μνημόσυνο. Διότι, έτσι τα βρήκαμε. Έτσι είναι. Και από τους Αποστολικούς χρόνους, αλλά, και από τις ημέρες που ήταν ο Μωϋσής, ο Προφήτης της Π. Διαθήκης. Όταν απέθανε, λέει, δίναν ελεημοσύνες και κάναν μνημόσυνα… και αυτά δίναν τότε. Για την ψυχή του Μωϋσή και τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Αυτά παιδιά μου, είναι εξ αμνημονεύτων χρόνων. Είναι αιώνες ολόκληροι, δεν μπορεί κάποιος να κόψη αυτά τα πράγματα.

Γι  αυτό της είπα καί  γω έτσι. Και η ελεημοσύνη πιάνει την ψυχή του ανθρώπου. Αλλά, άλλο το μνημόσυνο, η προσευχή. Διότι βγάζουν μερίδα στην Αγία Πρόθεση και τις μερίδες αυτές τις μεταφέρουν Άγγελοι στον ουρανό.

–Εμείς εδώ σηκωνόμαστε τη νύχτα για να μνημονεύσουμε αυτά τα ονόματα. Έχουμε χιλιάδες ονόματα, περίπου 20-30 χιλιάδες ονόματα. Είναι ευεργέται του Μοναστηριού πριν 38 χρόνια που ήρθα στο Μοναστήρι. Άλλος με έδωσε αυτό το ποτηράκι, άλλος αυτό το φλυτζανάκι, αυτό το νάϋλον, άλλος τη λάμπα, άλλος μία εικονίτσα, άλλος ένα καδράκι, άλλος εκείνον τον μπουφέ, άλλος ένα ρολόϊ, και έχω τα ονόματά τους από το 1952 που χειροτονήθηκα ιερέας του Υψίστου και τα μνημονεύω. Αυτοί φύγαν απ  τη ζωή, οι περισσότεροι.

Τα σαρανταλείτουργα παιδιά μου βοηθούν πολύ. Έχει μεγάλη αξία η μερίδα που μοιράζει ο ιερέας και διαβάζουμε αυτά τα ονόματα. Τα παίρνει κάθε πρωϊ Άγγελος Κυρίου, διότι την ώρα που αρχίζει η προσκομιδή κατεβαίνουν Άγγελοι Κυρίου. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έβλεπε την ώρα που άρχιζε η προσκομιδή, απ  τη σκεπή απάνω της Εκκλησίας, να πετάνε λευκοφόρα παλληκάρια, Άγγελοι Κυρίου. Και σε κάθε Χριστιανό στεκόταν Άγγελος Κυρίου, ο φύλακας του ανθρώπου, της ζωής του. Και μέσα το Ιερό γεμάτο Άγγελοι και έπαιρναν την αναφορά αυτή, την πάνε στον θρόνο του Θεού. Έτσι παιδιά μου είναι αυτά, γιατί »εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια», τά  λέγε ένας Πατριάρχης.

Πρέπει να είμαστε όλοι άγιοι, έλα όμως που είμαστε και άνθρωποι. Εμείς έχουμε ανάγκη από την Εκκλησία, διότι ο ιερέας είναι ανώτερος και από τον Βασιλέα.

Άγιος Ηλίας ο Ιερομάρτυρας

 Ο Άγιος Ιερομάρτυς Ηλίας (Νικολάγιεβιτς) γεννήθηκε σε κάποιο χωριό της Μόσχας κατά τον 19ο αιώνα μ.Χ. Σπούδασε στην Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας και νυμφεύθηκε την ευσεβή Ευγενία. Στην συνέχεια χειροτονήθηκε ιερεύς και διακόνησε στο μικρό ναό ενός πτωχοκομείου και στην ενορία του Αγίου Νικολάου Τολματσέφ της Μόσχας, πριν ξεσπάσει η Οκτωβριανή επανάσταση του έτους 1917 μ.Χ.

Ο Άγιος ήταν ευλαβέστατος ιερέας. Ο ναός του ήταν φάρος πνευματικού φωτός για πολλούς πιστούς. Ήταν έγγαμος, αλλά ζούσε ασκητική ζωή. Ήταν το 1932 μ.Χ., όταν η μυστική Σοβιετική αστυνομία τον συνέλαβε και τον φυλάκισε. Τον εξόρισαν στην περιοχή του ποταμού Κράσναγια Βίσερα. Η πρεσβυτέρα Ευγενία όλη την νύχτα την πέρασε με προσευχή και δάκρυα. Κατά το πρωί όμως αποκοιμήθηκε και τότε είδε την Θεοτόκο στον ύπνο της που της είπε να μην φοβάται.

Μετά δύο χρόνια, η πρεσβυτέρα τον επισκέφθηκε στον τόπο της εξορίας και του έφερε ένα Ευαγγέλιο και ένα μικρό φιαλίδιο με αγιασμό. Οι φύλακες άρπαξαν αμέσως το Ευαγγέλιο. Όταν την ρώτησαν τι περιείχε το φιαλίδιο, εκείνη τους απάντησε ότι γι' αυτούς ήταν απλό νερό, αλλά για εκείνη και τον σύζυγό της ήταν κάτι ιερό. Το φάρμακό τους. Ο Άγιος φαινόταν σαν να τον είχαν βασανίσει. Δεν του επέτρεπαν να λειτουργεί και αυτό τον έθλιβε αφάνταστα. Άρχισε να διηγείται στην Ευγενία το μαρτύριό του. Όταν μετέφεραν εκείνον και πολλούς άλλους στον τόπο της εξορίας, τους ανάγκασαν να περπατούν επάνω στο χιόνι που είχε λιώσει επιφανειακά. Το λεπτό στρώμα του πάγου έσπαζε κάτω από τα πόδια τους και οι «κατάδικοι» βυθίζονταν μέσα στο χιόνι μέχρι τη μέση. Βρεγμένοι μέχρι το κόκαλο, χωρίς να έχουν φάει ή πιει τίποτα όλη την ημέρα, αναγκάστηκαν να περάσουν τη νύχτα μέσα σε μια καλύβα. Οι εξουθενωμένοι άνδρες αμέσως έπεσαν στο πάτωμα και αποκοιμήθηκαν σαν πεθαμένοι. Μόνο ο Άγιος έμεινε ξάγρυπνος. Μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα μια κραυγή ακούσθηκε από τα βάθη της καρδιάς του: «Κύριε, γιατί με εγκατέλειψες; Σε υπηρέτησα τόσο πιστά. Ολόκληρη την ζωή μου την αφιέρωσα σε Σένα. Πόσες φορές διάβασα τον Ακάθιστο Ύμνο και τους Κανόνες. Με πόση ευλάβεια υπηρετούσα στην Εκκλησία. Γιατί, Κύριε, με εγκατέλειψες και υποφέρω τόσο πολύ; Υπεραγία Θεοτόκε, άγιε ιεράρχα Νικόλαε, άγιε πάτερ Σεραφείμ, πάντες οι Άγιοι του Θεού! Μετά από όλες τις προσευχές μου σε σας, γιατί βασανίζομαι τόσο;».

Ξαφνικά μία θεία επίσκεψη, σαν φλόγα, άγγιξε την πονεμένη ψυχή του και την πλημμύρισε με μια υπερκόσμια παρηγοριά. Το φως της πίστεως φώτισε μυστικά την καρδιά του και άναψε μέσα του μια ανέκφραστη και ακατανίκητη αγάπη προς τον Χριστό, η οποία όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπω λαλῆσαι». Όταν ξημέρωσε, ήταν νέος άνθρωπος, αναγεννημένος σαν να είχε βαπτισθεί στην φωτιά.

Καθώς αποχαιρετούσε την πρεσβυτέρα Ευγενία, ο Άγιος της είπε: «Ξέρεις, η καρδιά μου φλέγεται για τον Χριστό. Νομίζω ότι ήλθα εδώ, για να καταλάβω ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτε καλύτερο, τίποτε πιο θαυμαστό από Αυτόν. Θα ήθελα να πεθάνω γι' Αυτόν!».

Όταν η πρεσβυτέρα έφθασε πίσω στη Μόσχα έμαθε ότι στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως άναψε μια πυρκαγιά και ο Άγιος έγινε παρανάλωμα του πυρός μαζί με ένδεκα άλλους Χριστιανούς.

Άγιος Tanco Επίσκοπος Βέρντεν

 Ο Άγιος Tanco (Τάνκο) ή Tancho ή Tatta, καταγόταν από τη Σκωτία και εργάσθηκε ιεραποστολικά στη Γερμανία. Εξελέγη Επίσκοπος της πόλεως Βέρντεν και μαρτύρησε το έτος 815 μ.Χ.

Άγιος Ρωμανός ο νέος Οσιομάρτυρας

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος γ’. Μέγαν εὔρατο ὲν τοῖς κινδύνοις.

Σθένει Χάριτος τῆς Παναγίας ῥώμην ὤνησας τὴν πανολβίαν καὶ ῥωμαλέως ἠγωνίσω, Μακάριε· ὅθεν Χριστὸν ὡς Θεὸν ὡμολόγησας καὶ μαρτυρίῳ τὴν πίστιν ἐτράνωσας, ῾Ρωμανὲ ἔνδοξε, ᾿Ασπροπύργου τὸ σέμνωμα. Σωτῆρα Θεὸν ἱκέτευε δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

᾿Αθλητῶν καὶ μαρτύρων νέων τὸ καύχημα, ἀσκητῶν καὶ ὁσίων Εὐρυτάνων ἀγλάϊσμα ἀνεδείχθης, ῾Ρωμανέ, τῷ μαρτυρίῳ σου ὅτι ἐδόξασας Χριστὸν ἐν κριτηρίοις ἀσεβῶν τῇ ῥώμῃ τοῦ Παρακλήτου. Καὶ νῦν ὡς μάρτυς πρεσβεύεις ὑπὲρ πιστῶν τῶν εὐφημούντων σε.

Μεγαλυνάριον

῾Ρώμην ἐνεδύσω ἐξ οὐρανοῦ καὶ τῇ πανοπλίᾳ τοῦ Παντάνακτος ᾿Ιησοῦ ἐχθρῶν τὰς μεθοδείας καί τῶν ὑπεναντίων κατῄσχυνας γενναίως, ῾Ρωμανὲ ἔνδοξε.

Έτερον Μεγαλυνάριον

Τὸ τοῦ ᾿Ασπροπύργου σέβας λαμπρόν, ῾Ρωμανὸν τὸν νέον καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν πίστει καὶ ἀνδρείᾳ κακίαν ἀναιροῦντα, ἄσμασιν καὶ ὕμνοις τοῦτον τιμήσωμεν.

Όσιος Φλαβιανός

 Ο Όσιος Φλαβιανός πήγε στην κορυφή ενός όρους, όπου έκτισε ένα μικρό κελί. Εκεί μέσα κλείστηκε και πέρασε 60 ολόκληρα χρόνια, με αυστηρή νηστεία, προσευχή και χωρίς να έλθει σε επαφή με κανέναν άνθρωπο. Από κάποιο μέρος έβγαζε μόνο τα χέρια του για να παραλάβει την τροφή του, που ήταν βρεγμένα όσπρια μια φορά τη βδομάδα.

Ο Θεός τον προίκισε με το θαυματουργικό χάρισμα, που με την προσευχή του, θανάτωσε μεγάλο δράκοντα, έδιωξε από κάποιο χωράφι τις ακρίδες που θα το κατέστρεφαν, έβγαλε το δαιμόνιο από κάποιον νέο και τον μαστό κάποιας γυναίκας θεράπευσε από καρκίνο.

Έτσι άγια αφού έζησε παρέδωσε στον Θεό την μακάρια ψυχή του.

Όσιος Μαρουθάς ο επίσκοπος συν των Αγίων Μαρτύρων εν Μαρτυροπόλει

 Ο Όσιος Μαρουθάς έζησε κατά την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α' του Μεγάλου (379 - 395 μ.Χ.) και ήταν Επίσκοπος της Εκκλησίας του Χριστού. Ο αυτοκράτορας, εκτιμώντας τις αρετές του Αγίου, τον απέστειλε πρεσβευτή στο βασιλέα των Περσών Σαπώρ Γ' (383 - 388 μ.Χ.). Εκεί ο Όσιος απάλλαξε τη θυγατέρα του βασιλέως από το πονηρό δαιμόνιο, που την είχε κυριεύσει και την βασάνιζε. Το γεγονός αυτό του έδωσε θάρρος και ζήτησε από τον βασιλέα της Περσίας τα ιερά λείψανα των Μαρτύρων, οι οποίοι μαρτύρησαν στην Περσία. Εκείνος ικανοποίησε αμέσως το αίτημα του Οσίου. Έτσι, λοιπόν, ο Όσιος έκτισε πόλη επ' ονόματί τους, τη Μαρτυρόπολη (σημερινή Mιεφερκίν), που βρισκόταν στη Μεγάλη Αρμενία, κοντά στο Νυμαφαίο ποταμό, και αποθησαύρισε σε αυτήν τα ιερά τους λείψανα.

Ο Όσιος Μαρουθάς κοιμήθηκε με ειρήνη την ημέρα που εορταζόταν η επέτειος των εγκαινίων της Μαρτυροπόλεως.

Τέλος, να αναφέρουμε ότι ο Όσιος Μαρουθάς, συνέγραψε πολλά μαρτύρια των συγχρόνων αυτού μαρτύρων, στη Συριακή γλώσσα, δημοσιευθέντα υπό του Ασσαμάνη.