Τα ονόματα της Παναγίας

 

Η ΜΙΚΡΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

 

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, ο σύζυγός μου εργάζεται κανονικά (θαύμα Παναγίας Πορταϊτίσσης)

 Η κ. Π.Σ., από τη Σαμοθράκη, μας γράφει: «Ο σύζυγός μου, Σ.Μ., το 2011 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, διάσχιση αριστερής εγκεφαλικής αορτής, στην ηλικία των 44 ετών. Έγινε εισαγωγή του αρχικά στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο και κατόπιν στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρουπόλεως, για να εξεταστεί από νευρολόγο, γιατί στο Στρατιωτικό δεν υπήρχε.

Επειδή ο ίδιος είχε επαφή με το περιβάλλον, οι γιατροί στο ΠΓΝΑ δεν είχαν αντιληφθεί τη σοβαρότητα της καταστάσεώς του, με αποτέλεσμα το δεύτερο βράδυ της νοσηλείας του να έχει επιδείνωση. Άρχισε να υποφέρει από εντονότατο πονοκέφαλο. Στη χορηγούμενη αγωγή υπήρχαν ήδη παυσίπονα, πλην όμως δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Όσο περνούσε η ώρα, ο πόνος γινόταν δυνατότερος και παραπονιόταν ότι δεν άντεχε άλλο. Η θερμοκρασία του σώματός του ήταν φυσιολογική, αλλά το κεφάλι του «έκαιγε». Η κατάσταση άρχισε να γίνεται αφόρητη για τον ίδιο, αφού από κάποια στιγμή και μετά δυσκολευόταν να μιλήσει. Οι συσπάσεις του προσώπου του έδειχναν το πόσο ισχυρός και αφόρητος ήταν για τον ίδιο ο πόνος. Οι προσπάθειές μου να βρω το γιατρό έπεσαν στο κενό, διότι η κλινική εφημέρευε και ο γιατρός είχε επείγον περιστατικό στα εξωτερικά ιατρεία.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, θυμήθηκα ότι είχα στην τσάντα μου λαδάκι από το καντήλι της Παναγίας· επισκεπτόμασταν συχνά το Μοναστήρι, ενόσω ο σύζυγός μου υπηρετούσε στο Σουφλί· βγάζω το λαδάκι από την τσάντα μου και τον σταυρώνω· την ίδια στιγμή, αισθάνθηκα σαν να με τύλιξε μια απαλή, μια γλυκιά «αγκαλιά», ενώ δεν υπήρχε κανείς δίπλα μου. Δεν έδωσα και πολλή σημασία…

Αμέσως, σχεδόν την ίδια στιγμή, ο σύζυγός μου κοιμήθηκε ήρεμα, με ένα γαλήνιο χαμόγελο στο πρόσωπό του. Ήταν ανέλπιστα ήσυχος καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, χωρίς να διαμαρτυρηθεί και χωρίς να ξυπνήσει.

Νωρίς το πρωί, ήρθε ο νευρολόγος της κλινικής και τον πήρε στο γραφείο του για να τον εξετάσει. Βγαίνοντας από το γραφείο ο γιατρός μου λέει επί λέξει: «Τέτοια θεαματική επούλωση, απλά δε γίνεται!». Εννοούσε ότι είχε θεαματικά επουλωθεί το «σχισμένο αγγείο».

Φευγαλέα πέρασε από το μυαλό μου πως μάλλον η χθεσινή «αγκαλιά» που αισθάνθηκα την ώρα που τον σταύρωνα με το λαδάκι της Παναγίας, καθώς και η γλυκύτητα και η ηρεμία που είδα στο πρόσωπό του αμέσως μετά, είχαν σχέση με όσα μου είπε ο γιατρός. Ακόμη και μετά την έξοδο από το Νοσοκομείο, δεν είχα αντιληφθεί τη θαυμαστή επέμβαση της Παναγίας. Το θεωρούσα φυσιολογικό να βγει χωρίς κάποιο πρόβλημα στην κίνηση ή στην ομιλία· όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά και δεδομένο.

Μετά από μικρό χρονικό διάστημα, ο σύζυγός μου κατέβηκε στην Αθήνα, στο εκεί Στρατιωτικό Νοσοκομείο, για εξετάσεις. Πριν εισαχθεί όμως, ο πρώτος του ξάδερφος, καταξιωμένος αγγειοχειρούργος των Αθηνών, του έκανε εξετάσεις σε Ιδιωτικό κέντρο, με μηχανήματα τελευταίας τεχνολογίας. Προς μεγάλη του έκπληξη, δεν μπόρεσε να διακρίνει το αλλοιωμένο αγγείο. Στις εξετάσεις που ακολούθησαν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο των Αθηνών, επιβεβαιώθηκε η διάγνωση του ξαδέρφου-γιατρού.

Η χαρά μας ήταν τόσο μεγάλη, που αποφασίσαμε να έρθουμε στο Μοναστήρι και να κάνουμε Αρτοκλασία. Είχαμε αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε πως μόνο θαύμα θα μπορούσε να είναι το γεγονός. Ήμασταν πλέον σίγουροι για την παρέμβαση της Μεγαλόχαρης.

Τη μέρα που ήρθαμε στο Μοναστήρι για να πραγματοποιήσουμε το τάμα μας, του συνέβη μέσα στο Ναό κάτι, που συγκλόνισε τον ίδιο και, απλά, επιβεβαίωσε τη βοήθειά Της· δε θέλουμε να αναφερθούμε περισσότερο…

Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, ο σύζυγός μου εργάζεται κανονικά, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα, και επισκέπτεται όχι μόνο το Μοναστήρι της Κορνοφωλιάς, αλλά και της Παναγίας μας της Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Είναι πεπεισμένος πως η πραγματικότητα θα ήταν διαφορετική γι’ αυτόν, αν δε μας λυπόταν η Παναγία…».

Πηγή: Ιστορικό – Θαύματα· Παρακλητικός Κανών και Χαιρετισμοί της Παναγίας Πορταϊτίσσης, Έκδοση Ιερά Μονή Παναγίας Πορταϊτίσσης· Μετόχιον Ιεράς Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους, Κορνοφωλιά 2017.

Δεκαπενταύγουστος στις Παναγίες της Ελλάδας (μέρος 3ο)

 Παναγία Σουμελά

Χιλιάδες πιστοί από όλη την Ελλάδα αλλά και το Εξωτερικό συρρέουν κάθε χρόνο και στις εκδηλώσεις που γίνονται στην Παναγία Σουμελά, την ιστορική εκκλησία που βρίσκεται στις πλαγιές του Βερμίου, κοντά στο χωριό Καστανιά.. Η εκκλησία κτίστηκε το 1951 από τους πρόσφυγες του Πόντου, στη μνήμη της ιστορικής ομώνυμης Μονής, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται στο όρος Μελά, κοντά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Εδώ φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, που είναι φιλοτεχνημένη από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Μετά τον μέγα εσπερινό της παραμονής γίνεται η λιτάνευση της Αγίας Εικόνας και στη συνέχεια ακολουθούν καλλιτεχνικές εκδηλώσεις με ποντιακά συγκροτήματα, ενώ ανήμερα της Παναγίας γίνεται η περιφορά της Αγίας Εικόνας, την οποία ακολουθεί πλήθος πιστών.

Στο αποκορύφωμα της μεγάλης γιορτής της χριστιανοσύνης, ποντιακά συγκροτήματα από την Μακεδονία προσφέρουν μοναδικές στιγμές με παραδοσιακούς σκοπούς και πολύωρο γλέντι.

ΗΤΑΝ ΕΔΩ Η ΠΑΝΑΓΙΑ!

 Διηγείται ο μακαριστός πατήρ Παΐσιος του Κελλίου "Παναγούδα" της Μονής Κουτλουμουσίου ένα περιστατικό, το οποίο πραγματοποιήθηκε στις τελευταίες μέρες "της επί γης παρουσίας" του μεγάλου αναχωρητή παπά-Τύχωνα του Ρώσου, τον οποίον υπηρέτησε ο σεβαστός γέροντας:

«-Μια μέρα, από εκείνες τις τελευταίες του είχα βγει έξω, για να του φέρω λίγο νερό. Όταν ανοίξα μετά και μπήκα στο κελλί του, με κοιτούσε παράξενα και μου λέγει:

-Εσύ ο Άγιος Σέργιος είσαι;

-Όχι, γέροντα, είναι ο Παΐσιος.

-Τώρα, παιδί μου, ήταν εδώ η Παναγία, ο Άγιος Σέργιος και ο Άγιος Σεραφείμ. Που πήγαν;

Κατάλαβα ότι κάτι γίνεται και τον ρώτησα :

-Τι σου είπε η Παναγία ;

-Θα περάσει η πανηγύρη και μετά θα με πάρει.

Ήταν απόγευμα, παραμονή του Γενεθλίου της Θεοτόκου, 7 Σεπτεμβρίου του 1968, και μετά από τρεις ημέρες, στις 10 Σεπτεμβρίου, αναπαύθηκε εν Κυρίω»  ο Γέροντας Τύχων.

Γνώρισμα της αγιοπνευματικής ζωής των μεγάλων ερημιτών είναι η γνώση της ημέρας του θάνατού τους. Με αυτόν τον τρόπο ο Κύριος η η Παναγία γνωστοποιούν στους ζήσαντες θεάρεστα την ικανοποίησή Τους από τη ζωή τους και την αγάπη τους σ' αυτούς.

Από το βιβλίο «Γεροντικό της Παναγίας»

Αρχιμ.  Θεοφύλακτου Μαρινάκη

"Τι σημαίνει να έχεις πρότυπο την Παναγία;

 Πρώτον να ζητάς την χάρη Της, και δεύτερον να θεραπεύεις τα πάθη σου, τις αδυναμίες σου, τον εγωισμό σου, έχοντας ως πρότυπο την Παναγία.Να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη Της στον Θεό. Ιδού η δούλη Κυρίου γενοίτο μοι κατά το ρήμα σου".

+ Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Δεκαπενταύγουστος στις Παναγίες της Ελλάδας (μέρος 2ο)

  Πάρος – Εκατονταπυλιανή

Από τις εντυπωσιακότερες εκκλησίες του Αιγαίου, ο παλαιοχριστιανικός ναός της Εκατονταπυλιανής, βρίσκεται στην Παροικιά, την πρωτεύουσα της Πάρου και είναι από τους αρχαιότερους και καλύτερα διατηρημένους χριστιανικούς ναούς. Σύμφωνα με την παράδοση, χτίστηκε εξαιτίας ενός τάματος της Αγίας Ελένης.

Πιστοί από ολόκληρη την Ελλάδα συγκεντρώνονται εδώ τον Δεκαπενταύγουστο για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής (17ου αιώνα) και να πάρουν μέρος στις εορταστικές εκδηλώσεις.

Μετά την καθιερωμένη περιφορά του επιταφίου, ξεκινά το μεγάλο πανηγύρι των ανθρώπων, που το γλεντάνε μέχρι τις πρωινές ώρες, με παραδοσιακή μουσική, παριανό κρασί και ντόπιους μεζέδες. Την ίδια ώρα, στο λιμανάκι της Νάουσας της Πάρου η νύχτα γίνεται μέρα, όταν δεκάδες καΐκια προσεγγίζουν την προβλήτα με αναμμένα δαδιά. Οι συγκεντρωμένοι, εντυπωσιασμένοι από το θέαμα, περιμένουν την κορύφωση, με την άφιξη των «πειρατών» στο λιμάνι για την έναρξη της γιορτής με νησιώτικους χορούς, και πρώτο και καλύτερο τον Mπάλο

Αναρτήθηκε από nick στις 10:16 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:  

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

BlogThis!

Κοινοποίηση στο X

Μοιραστείτε το στο Facebook

Κοινοποίηση στο Pinterest

Μπήκε ο Αύγουστος.Ο μήνας που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

 Μπήκε ο Αύγουστος.Ο μήνας που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Αρκεί ένα φως, μια σκιά από βασιλικό,ένα βλέμμα προς τον ουρανό.

Στα χωριά, τον λένε «του Θεού».

Στα σπίτια, ανοίγουν παράθυρα να περάσει λίγος αέρας και λίγη ελπίδα.

Είναι ο μήνας της Παναγίας.

Όχι γιατί Τη θυμόμαστε μόνο τότε.

Αλλά γιατί αυτόν τον μήνα την ψάχνουμε πιο πολύ.

Στα δύσκολα.Στα βαθιά.Εκεί που δεν χωράνε πια οι λέξεις.

Μπήκε ο Αύγουστος.

Κι ίσως είναι η στιγμή να σταθούμε λίγο πιο αργά,λίγο πιο αληθινά.

Δημήτρης Καραβασίλης