Το κρέας που έγινε...μπάμιες...

 Ένας προϊστάμενος της μονής Ιβήρων θέλησε, άγνωστο απο ποια πρόθεση κινούμενος να περιπλέξει τον παπα Τύχωνα σε κρεωφαγία, ο οποίος, όπως και οι περισσότεροι Αγιορείτες, δεν έτρωγε ποτέ κρέας.

Στα ιδιόρυθμα μοναστήρια και σε μερικά κελλιά υπήρχαν πατέρες που δεν ήταν τόσο αυστηροί στο θέμα της κρεωφαγίας.

Ο προϊστάμενος αυτός, συνεννοήθηκε με κάποιον άλλον αδελφό της ίδιας Μονής και κάλεσαν στο διαμέρισμα τους τον παπα Τύχωνα σε τράπεζα, ο οποίος ως πνευματικός της Μονής πήγαινε συχνά, κατόπιν προσκλήσεως και εξομολογούσε.

Στην τράπεζα παρέθεσαν σκοπίμως κρέας (κοτόπουλο ή κάτι άλλο).

Ο παπα Τύχων έφαγε κανονικά μαζί τους, χωρίς να ασχοληθεί καθόλου με το είδος του φαγητού του. Όταν τελείωσε, ο προϊστάμενος λέγει στον παπα - Τύχωνα με τρόπο πειρακτικό και ειρωνικό:

"Βρε υποκριτή, κάνεις και τον πνευματικό και πως είσαι ασκητής και εγκρατής; Τί είναι αυτά με σένα; Λες και πως δεν τρως κρέας;"

Ο παπα Τύχων με πολλή σοβαρότητα και σεβασμο λέγει:

"Εγκώ; Έχει να τρώει κρέας από πενήντα χρόνια".

"Τώρα τί έφαγες;" λέγει ο προϊστάμενος.

"Μπάμιες", απάντησε ο παπα Τύχων.

Κοιτάζοντας τότε το πιάτο του παπα Τύχωνα διαπίστωσαν κατάπληκτοι οτι ήταν τελείως καθαρό ενώ στα δικά τους πιάτα φαίνονταν ακόμη τα κόκκαλα από το κρέας που μόλις είχαν φάει.

Από τότε οι δύο μοναχοί όχι μόνο δεν πείραξαν ποτέ τον παπα Τύχωνα, αλλά τόσο συγκλονίστηκαν από το περιστατικό αυτό, που δεν έφαγαν κανά κρέας στη ζωή τους, διατηρώντας βαθύτατο σεβασμό προς τον ερημίτη γέροντα.

Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο

 Ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἐνῶ ἀποτελεῖ βασικό καί σημαντικό ἔργο γιά κάθε πιστό, εἰδικά στίς μέρες μας, γιά πολλούς δέν ὑφίσταται. Γιά τούς μέν ἀδιάφορους θεωρεῖται δεδομένη ἡ μή ἐνασχόλησή τους μέ τό ἱερό αὐτό βιβλίο, γιά δέ τούς ἔχοντας ἐνδιαφέρον γιά τήν πνευματική ζωή παρατηροῦμε παραγκώνισή της, λόγῳ προτεραιότητας γιά ἀνάγνωση ἄλλων πνευματικῶν βιβλίων. Ὅμως ἡ μελέτη τῆς Βίβλου δέν μπορεῖ νά εἶναι ἕνα παραγέμισμα στήν πνευματική μας ζωή ἀλλά βασικό μέλημα αὐτῆς. Ἄς σκεφτοῦμε ἕναν ἀθλητή τοῦ στίβου, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ καί προσπαθεῖ νά καταφέρει ἕνα δυνατό ἅλμα στό ἄθλημα «ἅλμα ἐπί κοντῷ». Προπονεῖται καθημερινά γιά πολλές ὤρες, προσέχει τήν διατροφή του, δέν ξενυχτᾶ κ.ἄ. Αὐτός ὁ ἀθλητής εἶναι πολύ πιθανό νά καταφέρει ἕνα καλό ἀποτέλεσμα. Παράλληλα τώρα, γιά τόν χριστιανό, πού εἶναι ἕνας ἀθλητής τοῦ πνευματικοῦ στίβου, ἡ καλή διατροφή, θά λέμαμε οἱ βιταμίνες, εἶναι ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἄν δέν τραφεῖς μέ τίς ἀπαραίτητες αὐτές βυταμίνες δέν θά μπορέσεις νά σταθεῖς ὄρθιος, οὔτε θά πετύχεις τούς πνευματικούς σου στόχους. Ἀφορμή γιά τό κείμενο αὐτό ἀπετέλεσαν τά κείμενα ἑνός σπουδαίου θεολόγου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου.[1]

Ὁ ἅγιος αὐτός ἀπευθυνόμενος στόν Μαρκελλῖνο, τόν ἐπαινεῖ, διότι ἔμαθε τήν ἀγάπη του γιά τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, πού βρίσκεται ἀποθησαυρισμένος στήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη. Ἀναφερόμενος σ᾽αὐτόν λέγει χαρακτηριστικά: «πρός πᾶσαν τήν θείαν γραφήν ἔχειν τήν σχολήν» καί συμπληρώνει λέγοντας γιά τό βιβλίο τῶν Ψαλμῶν ὅτι «πολύν ἔχων εἰς αὐτήν τήν βίβλον κἀγώ πόθον, ὥσπερ καί εἰς πᾶσαν τήν γραφήν».[2]

Ὁμολογεῖ λοιπόν εὐθαρσῶς τόν πόθο του γιά τήν μελέτη τοῦ ἱεροῦ κειμένου. Στό ἴδιο ἔργο του, «πρός Μαρκελλῖνον», ἀναφέρεται στά ὀφέλη τῆς βιβλικῆς μελέτης λέγοντας: «εἰ γάρ δεῖ καί πιθανώτερον εἰπεῖν, πᾶσα μέν ἡ θεία γραφή διδάσκαλός ἐστιν ἀρετῆς και πίστεως ἀληθοῦς».[3]

Ἡ Ἁγία Γραφῆ εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καταγεγραμμένος, καί μέ ἁπλά λόγια μέσῳ αὐτῆς μιλᾶ ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Τοῦς ἀναφέρει τί νά κάνουν γιά νά ἐνωθοῦν μαζί Του. Ὁ Ἀθανάσιος ἀναφερόμενος στήν θεοπνευστία τῆς Ἁγίας Γραφῆς χρησιμοποιεῖ μιά πολύ ἐπιτυχημένη εἰκόνα γιά τήν ὠφέλεια ἀπό τήν ἀνάγνωσή της. Λέγει: «δεῖ τῶν ἐντυγχανόντων ἕκαστον ταύτῃ τῇ βίβλῳ ἐντυγχάνειν μέν ἄπασι γνησίως τοῖς ἐν αὐτῇ θεοπνεύστοις οὔσι, λαμβάνειν δέ λοιπόν ἀπ᾽αὐτῶν ὡς ἐκ παραδείσου καρπῶν ὠφελείας, πρός ὅ τήν χρείαν ἑαυτόν ἔχοντα συνορᾶ».[4]

Εἶναι δηλαδή ὅταν μελετᾶς τό ἱερό κείμενο σάν νά ἔχεις μπεῖ στόν κῆπο τῆς Ἐδέμ καί μαζεύεις καρπούς. Τέλος, ὁ ἅγιος κάνει μιά ἀναφορά στόν πνευματικό του πατέρα, τόν Μέγα Ἀντώνιο, γιά τόν ὁποῖο λέγει ὅτι ἐπειδή δέν γνώριζε γράμματα προσπαθοῦσε νά ἀποστηθήσει ὅλη τήν Ἁγία Γραφή στό νοῦ του. Ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «Καί γάρ προσεῖχεν οὕτως τῆ ἀναγνώσει, ὡς μηδέν τῶν γεγραμμένων ἀπ᾽αὐτοῦ πίπτειν χαμαί, πάντα δέ κατέχειν, καί λοιπόν αὐτῶ τήν μνήμην ἀντί βιβλίων γίνεσθαι».[5]

Ἀπό τά παραπάνω γίνεται ἀντιληπτή ἡ βαρύτητα καί προτεραιότητα πού ἔδιναν οἱ ἅγιοι στήν μελέτη τῆς Βίβλου καί ἡ ἀναφορά τους στά ὀφέλη ἐξ αὐτῆς στούς χριστιανούς. Δέν ἔχουμε παρά νά ἀκολουθοῦμε τά ἴχνη τῶν Πατέρων μας.

Άγιος Κορνήλιος ο Ιερομάρτυρας εκ Ρωσίας

 Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κορνήλιος γεννήθηκε το έτος 1501 μ.Χ. στη Ρωσία από εύπορη και ευγενή οικογένεια. Έλαβε την εκπαίδευσή τους κοντά σε ένα γέροντα μοναχό στη μονή Μιρόζ του Πσκωφ, στην οποία τον απέστειλαν οι ευσεβείς γονείς του.

Μετά το πέρας των σπουδών του αποφάσισε να ακολουθήσει την οδό της μοναχικής πολιτείας και να γίνει μοναχός. Την απόφασή του αυτή πραγματοποίησε, με τη Χάρη του Θεού, όταν επισκέφθηκε την Μονή των Σπηλαίων του Πσκωφ και εντυπωσιάσθηκε από την κατανυκτικότητα των ιερών Ακολουθιών και το κάλλος της φύσεως.

Σε ηλικία 28 ετών εξελέγη ηγούμενος της μονής και μερίμνησε για την κατά Θεό προκοπή και αύξηση αυτής. Επί των ημερών του ο αριθμός των μοναχών αυξήθηκε από δεκαπέντε σε διακόσιους.

Παράλληλα ο Όσιος φρόντισε για την ανακαίνιση της μονής και την ανέγερση ναών εντός αυτής και καλλιέργησε το φιλανθρωπικό έργο της μονής στους λαούς των Αιστιών και των Σαετίων, που ζούσαν στην περιοχή. Διάδωσε την Ορθοδοξία, έκτισε ναούς, πανδοχεία, ορφανοτροφεία και οικοτροφεία για τους ασθενείς και τους πτωχούς. Κατά την διάρκεια φοβερού λοιμού στην περιοχή του Πσκωφ ο Όσιος Κορνήλιος, μιμούμενος τον Άγιο Ιωάννη τον Ελεήμονα, συμπαραστεκόταν στους ασθενείς φροντίζοντάς τους, τους Κοινωνούσε και έψαλλε την Εξόδιο Ακολουθία σε εκείνους που απέθνησκαν. Κατέγραφε μάλιστα τα ονόματα τον κεκοιμημένων σε ένα βιβλίο, που το αποκαλούσε «πρυμναία βίβλο» από τον συμβολισμό της πρύμνης του πλοίου, και τα μνημόνευε στις προσευχές του, αφού το βιβλίο αυτό για τον Όσιο σήμαινε τη μνήμη των κεκοιμημένων.

Κατά τον Λιβονικό πόλεμο ο Όσιος κήρυττε τον Χριστιανισμό στις κατεχόμενες πόλεις, ανήγειρε ναούς και βοηθούσε γενναιόδωρα τους Αιστίους και Λιβονούς, οι οποίοι χειμάζονταν από τον πόλεμο. Μέσα στη μονή περιποιόταν με αυταπάρνηση τους τραυματίες και ακρωτηριασμένους, ενταφίαζε τους νεκρούς στα σπήλαια και χάραζε τα ονόματά τους στο Συνοδικό της μονής υπέρ της αιωνίας μνήμης αυτών.

Ακόμη και στις πολεμικές επιχειρήσεις ο Όσιος δεν δίστασε να συμπαρασταθεί στους πολεμιστές. Το έτος 1570 μ.Χ., ευλόγησε τα Ρώσικα στρατεύματα που πολιορκούσαν την πόλη του Θελίν και την ίδια μέρα οι πολιορκημένοι Γερμανοί παρέδωσαν πράγματι οικιοθελώς την πόλη.

Επιπλέον, σε καιρό ειρήνης, ο Όσιος Κορνήλιος ασχολήθηκε με την συγγραφή και τη συλλογή βιβλίων για την βιβλιοθήκη της μονής.

Η μονή των Σπηλαίων αναδείχθηκε φάρος της Ορθοδοξίας για το Ρωσικό λαό και προμαχώνας εναντίων των εξωτερικών εχθρών της Ρωσίας. Όμως ο Όσιος έπεσε θύμα των εσωτερικών ταραχών που ξέσπασαν στη χώρα και αποκεφαλίσθηκε από τον τσάρο Ιβάν τον Τρομερό το έτος 1570 μ.Χ., σε ηλικία 69 ετών, όπως μας πληροφορεί το Χρονικό που συνέταξε ο ιεροδιάκονος Πιτιρίμ.

Ο τσάρος αμέσως αναγνώρισε ότι ο Όσιος έπεσε θύμα διαβολής και συκοφαντιών και αφού μετανόησε μετέφερε ο ίδιος το ιερό λείψανο του Οσίου Κορνηλίου στη μονή. Ο δρόμος τον οποίο διήνυσε ο τσάρος φέροντας στα χέρια του το ματωμένο λείψανο του Οσίου ονομάσθηκε «οδός του αίματος». Το ιερό σκήνωμα ενταφιάσθηκε στη μονή των Σπηλαίων, όπου και παρέμεινε άφθορο επί 120 χρόνια. Το έτος 1690 μ.Χ. ανεκομίσθη από τον Μητροπολίτη Πσκωφ και Ιζμπόρσκ Μάρκελλο στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Νέα ανακομιδή των ιερών λειψάνων έγινε κατά τα έτη 1872 μ.Χ. και 1892 μ.Χ., οπότε και τα εναπέθεσαν εντός νέων θηκών.

Όσιος Αγάθων ο Θαυματουργός

 Ο Όσιος Αγάθων έζησε στη Ρωσία κατά τον 14ο αιώνα μ.Χ. και ασκήτεψε στη Μονή της Μεγάλης Λαύρας του Κιέβου. Ο Θεός τον αξίωσε του προφητικού χαρίσματος και του έδωσε τη δύναμη αν θαυματουργεί.

Ο Όσιος Αγάθων κοιμήθηκε με ειρήνη και η εκκλησιαστική κανονική πράξη της ανακηρύξεώς του σε Άγιο έγινε από τον Άγιο Πέτρο Μογίλα, Μητροπολίτη Ρωσίας (κοιμήθηκε 1 Ιανουαρίου 1647 μ.Χ.), το έτος 1643 μ.Χ.

Άγιος Μακάριος ο Οσιομάρτυρας και ο συν αυτώ αναιρεθέντες

 Ο Άγιος Μακάριος ήταν ηγούμενος στη μονή Βάλαμο και ανηρέθη μαζί με 34 δόκιμους μοναχούς της μονής από τους Λατίνους το έτος 1578 μ.Χ.

Οσία Μιλδρέδη

 Η Οσία Μιλδρέδη (Mildred) ήταν θυγατέρα του βασιλέως Μέρεγουολ και της Ερμενμπούργκας, πριγκίπισσας του Κέντ. Ακολούθησε την οδό της μοναχικής πολιτείας και εκάρη μοναχή στη μονή του Μίνστερ, όπου διετέλεσε και ηγουμένη, εγκατασταθείσα υπό του Θεοδώρου, Αρχιεπισκόπου Καντουαρίας, του εκ Ταρσού της Κιλικίας . Η Οσία διακρίθηκε για την πραότητα του χαρακτήρος της και τη φιλανθρωπική της δράση.

Κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 700 μ.Χ.

Άγιοι Δίδυμος, Νεμέσιος και Ποτάμιος

 Οι Άγιοι Δίδυμος, Νεμέσιος και Ποτάμιος είναι τοπικοί Άγιοι της Κύπρου, που η μνήμη τους αναγράφεται στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο. Απαριθμούνται από τον Κυπριανό, μεταξύ των μαρτύρων της Κυπριακής Εκκλησίας και από τον Delehaye μεταξύ της Αλεξανδρινής Εκκλησίας.