Τρίτη 28 Ιουλίου 2026
Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα
Ο καρδιολόγος κ. Βασίλειος Καρογιάννης μας εξομολογείται μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα μεγάλο θαύμα του μεγάλου Ιατρού Αγίου μας Αγίου Παντελεήμονα.
Σας αναφέρω με ακρίβεια ένα από τα πολλά ιατρικά θαύματα που πολλοί συνάδελφοι έχουν βιώσει στην ιατρική τους καριέρα χωρίς πάντα να τα ανακοινώνουν δημοσία.
«Ήταν καλοκαίρι του 2000 ή 2001 δεν θυμάμαι ακριβώς το έτος και εφημέρευα ως ειδικευόμενος καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Σωτήρια»Πάντα έπαιρνα το γερμανικό επονομαζόμενο ωράριο 3-6πμ . Όπως όλες οι εφημερίες ήταν παρότι καλοκαίρι αρκετά εξαντλητική»
Μετά τις 5 όμως το πρωί ουδείς ασθενής προσήλθε στα επείγοντα. Είχε ξημερώσει 27 Ιουλίου και στις 6 άρχιζε η θερινή μου άδεια»
Στις 5.55 πμ άρχιζα κατάκοπος άλλα και χαρούμενος που θα άρχιζα διακοπές να ετοιμάζω τα πράγματα μου και να κλείσω το βιβλίο της εφημερίας για να φύγω»
«Τότε ήρθε περιστατικό με φορείο του ΕΚΑΒ.Ήταν μία γυναίκα όπως μου είπε ο οδηγός του ΕΚΑΒ καθαρίστρια από το γειτονικό Νοσοκομείο Γεννήματα, η οποία πονούσε στο στήθος και ζήτησε να μεταφερθεί στο δικό μας νοσοκομείο που εφημέρευε για να εξετασθεί από καρδιολόγο
Είπε στον οδηγό του ΕΚΑΒ να τη βάλει μέσα στο εφημέριο και θυμάμαι ότι με καθησύχασε λέγοντας μου, γιατρέ μην ανησυχείς δεν έχει τίποτα είναι 45 ετών μάλλον νευροφυτικά
Μπαίνοντας το φορείο στο γραφείο η νοσηλεύτρια μου φώναξε :
-Γιατρέ γρήγορα,έπαθε ανακοπή …
Τρέχοντας άρχισα ανάνηψη/απινίδωση, μάλαξη κλπ.»
«Επί μακρό διάστημα το ΗΚΦ της ασθενούς ήταν ισοηλεκτρική γραμμή δηλαδή ευθεία γραμμή χωρίς η γυναίκα να έχει καρδιακή, πνευμονική και εγκεφαλική λειτουργία, ουσιαστικά ήταν νεκρή και οι νοσηλεύτριες ετοίμαζαν τη μεταφορά της στον νεκροθάλαμο»
«Βαθιά στεναχωρημένος για το νεαρό της νεκρής γυναίκας και σκεπτόμενος αστραπιαία τη γιορτή του άγιου Παντελεήμονος που ξημέρωνε
άρπαξα τον απινιδωτή και παρακάλεσα από μέσα μου :
-Άγιε Παντελεήμονα είσαι γιατρός βοήθησε σήμερα στη γιορτή σου αυτή τη νέα γυναίκα.
Αμέσως έκανα ίσως ιατρικά άσκοπα την απινίδωση ενώ η νεκρή ήταν συνδεδεμένη στο μόνιτορ χωρίς σημεία ζωής και όμως αυτόματα άρχισε στο μόνιτορ να εμφανίζεται ΗΚΓ και μάλιστα με εικόνα προσθίου εμφράγματος»
Αμέσως το ΕΚΑΒ την πήρε και την μετέφερε στη μονάδα εμφραγμάτων.
Σημειώνω ότι η γυναίκα σε όλη τη διάρκεια της συνάντησης μας ουδέποτε με είδε διότι ή ήταν σε ανακοπή ή σε κώμα …»
Έφυγα κατάκοπος για το σπίτι μου και το περιστατικό το έσβησα από τη μνήμη μου σε όλη τη διάρκεια των θερινών διακοπών»
«Επέστρεψα στις 14 Αυγούστου στις 8πμ για δουλεία και όταν χαιρέτησα
τις νοσηλεύτριες της πρωινής βάρδιας ξαφνικά θυμήθηκα το περιστατικό»
«Ρώτησα αν η ασθενής της συγκεκριμένης εφημερίας της οποίας ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το ονοματεπώνυμο της αν ζει, νοσηλεύεται ακόμη ή πήρε εξιτήριο και μου απάντησαν: σήμερα φεύγει είναι στο δωμάτιο τάδε»
Χωρίς να φορέσω μπλούζα έτρεξα στο δωμάτιο που μου υπέδειξανΧωρίς να μιλήσω είδα μία γυναίκα που έτρωγε καθιστή στο κρεββάτι της το πρωινό της
Μόλις με είδε άστραψε το βλέμμα της και μου είπε «σας ευχαριστώ μου σώσατε τη ζωή»
Τότε της είπα,όχι εγώ άλλος σε έσωσε.
Με δάκρυα στα μάτια μου έδειξε μία εικόνα στο κομοδίνο της.
Ήταν ο άγιος Παντελεήμων.
Συγκινημένος και ταραγμένος έφυγα από το δωμάτιο χωρίς να πω άλλη λέξη
Ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζω το όνομα αυτής της γυναίκας.
Αυτά σε απόδειξη της ζωντανής παρουσίας της πίστης μας του Θεού και των άγιων μας»
Με τιμή
Βασίλειος Καρογιάννης,Καρδιολόγος,Αθήνα+
Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος:«Νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ καὶ μετὰ τὴν Θεία Κοινωνία»!
ὐ φίλημα σοὶ δώσω καθάπερ ο Ιουδας», λέμε κάθε φορᾶ ποὺ κοινωνοῦμε. Δηλαδὴ δὲν θὰ μιμηθῶ τὸν Ἰούδα ποὺ μόλις κοινώνησε, ἁμάρτησε, (πρόδωσε μὲ φίλημα τὸν Χριστό!).
Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἴμαστε πολὺ προσεκτικοὶ μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! ‘Ἔχουμε βάλει μέσα μας τὸ Χριστό! Σκεφθεῖτε νὰ ὑβρίζουμε τὸν πλησίον μας, νὰ τὸν ἀδικοῦμε, νὰ τὸν κλέβουμε! «Ἐνῶ ἔχουμε φάει «ἀμνό», νὰ γινόμαστε «λύκοι»! Ἐνῶ ἔχουμε φάει «πρόβατο», νὰ ἁρπάζουμε σὰν τὰ λιοντάρια! Πῶς θὰ ἀπολογηθοῦμε, ὅταν κάνουμε τέτοιες ἁμαρτίες , ἔχοντας προηγουμένως κοινωνήσει;» ( Ἅγιος Ι. P.G. 58: 508).Μιὰ τέτοια ἁμαρτία (μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία ) ζυγίζει πολὺ βαριά!
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης καυτηριάζει ἀκόμα καὶ ὅσους μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία τὸ ρίχνουν στὸ κρασὶ καὶ στὸ φαγοπότι, διώχνοντας ἔτσι ἀπὸ πάνω τους τὰ χαρίσματα τῆς Θ. Κοινωνίας! «Μὴ ρίψης χαρὰν τοσαύτην, μὴ ἐκχέης, τὸν θησαυρὸν ,μὴ ἐπεισαγάγης μέθην τὴν τῆς ἀθυμίας μητέρα, τὴν τοῦ διαβόλου χαράν, τὴν μυρία τίκτουσαν κακά. Τὸν δὲ Χριστὸν ἔνδον ἔχων τολμᾶς ,εἰπὲ μοί, τοσαύτην ἐπεμβαλεῖν μέθην;» ( P.G. 61: 232 ) .
Καὶ ἂν ἀπὸ μόνη της ἡ τρυφὴ προκαλεῖ τὸν πνευματικὸ θάνατο ( Ἃ΄ Τιμ. 5:6 ) πόσο μᾶλλον μετὰ τὴ Θ. Κοινωνία! «Καὶ εἰ ἐν ἄλλω καιρῶ τοῦτο γινόμενον ἀπολλυσι, πολλῶ μᾶλλον μετὰ τὴν τῶν μυστηρίων κοινωνίαν». ( P.G. 61: 231 ). Ἔλαβες «ἄρτον ζωῆς», καὶ κάνεις πράγματα ποῦ ἐπιφέρουν τὸν θάνατο; Δὲν φρίττεις, «Σὺ δὲ ἄρτον ζωῆς λαβῶν, πράγμα θανάτου ποιεῖς, καὶ οὐ φρίττεις;». ( P.G. 61:231 ) . Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης συνιστᾶ ἀκόμα καὶ νηστεία καὶ μετὰ τὴν Θ. Κοινωνία! Γράφει: «Πρὶν κοινωνήσεις , νηστεύεις γιὰ νὰ κοινωνήσεις ἄξια. Ἀφότου ὅμως μεταλάβεις, θὰ πρέπει νὰ αὐξήσεις τὴν ἐγκράτεια, γιὰ νὰ μὴν φανεῖς ἀνάξιος γι’ αὐτὸ ποὺ ἔλαβες. Τί λοιπόν; Πρέπει νὰ νηστεύουμε καὶ μετὰ τὴ Θεία Κοινωνία; Καλὸ εἶναι αὐτό, ἀλλὰ δὲν θὰ σᾶς ὑποχρεώνω νὰ τὸ κάνετε. Ἁπλά σας συμβουλεύω νὰ μὴν τὸ ρίχνετε στὸ φαγοπότι καὶ στὴν ἀπληστία» ( PG 61:231) .
Ἐλεημοσύνη.
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τὸ θεωρεῖ ἀδιανόητο , νὰ ἔχεις κοινωνήσει, καὶ νὰ ἀδιαφορεῖς γιὰ τὸν πλησίον σου! Νὰ βλέπεις μπροστά σου τὸ Χριστὸ γυμνὸ καὶ πεινασμένο στὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου, καὶ σὺ νὰ μὴν τοῦ δίδεις σημασία! «Τί λέγεις; Ἀνάμνησιν Χριστοῦ ποιεῖς, καὶ πένητας παρορᾶς καὶ οὐ φρίττεις;» ( P.G. 61:229 ) . «Ἂν ἔκανες μνημόσυνο τοῦ παιδιοῦ σου ἢ τοῦ ἀδερφοῦ σου, καὶ δὲν ἔκανες, ὅπως λέει τὸ ἔθιμο, «τραπέζι» στοὺς φτωχούς, δὲν θὰ σὲ ἔτυπτε ἡ συνείδησή σου; Ὅμως τώρα ποὺ γίνεται «ἀνάμνηση» τοῦ Δεσπότου σου καὶ δὲν κάνεις τὸ παραμικρό!» (P.G. 229- 230 ) . «Θρέψωμεν τὸν Χριστόν, ποτίσωμεν, ἐνδύσωμεν? ταῦτα τῆς τραπέζης ἐκείνης ἄξια» (P.G. 61: 232 ). Συνιστοῦσε μάλιστα στοὺς πιστοὺς νὰ φέρνουν τοὺς ἀρρώστους στὸ Ναό, ὥστε ἔχοντας (οἱ πιστοὶ) προηγουμένως κοινωνήσει, νὰ δείχνουν ἀμέσως καὶ ἐμπράκτως τὴν κοινωνία τους μὲ τὸν πλησίον, βοηθώντας τοὺς ἀρρώστους!
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ἔφθασε μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ εἰπεῖ, πὼς ὅποιος ἔχει κοινωνήσει καὶ δὲν βοηθᾶ τὸν πλησίον του, κάνει μεγαλύτερο ἔγκλημα ἀπὸ τὸν ἄσπλαχνο δοῦλο τῆς παραβολῆς! ( Μτ. 18: 23-43 ). Ἐνῶ δηλαδὴ ὁ κύριός του τοῦ χάρισε δέκα χιλιάδες τάλαντα, αὐτὸς (ὁ δοῦλος ) δὲν ἤθελε νὰ χαρίσει στὸν συνδουλό του οὔτε ἑκατὸ δηνάρια! «Καὶ ὁ Κύριος ὀργίσθηκε καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς βασανιστὲς» ( Μτ. 18:34 ) . Καὶ ὁ Ἅγιος Ι. σχολιάζει: «Γεύθηκες τὸ Αἷμα Δεσποτικόν, καὶ δὲν δίδεις σημασία στὸν ἀδερφό σου; ! Δὲν ἄκουσες τί ἔπαθε αὐτὸς ποῦ ἀπαιτοῦσε τὰ ἑκατὸ δηνάρια; ! Ἀκύρωσε τὴ «δωρεὰ» ποὺ τοῦ ἔκανε ὁ κύριός του! Δὲν καταλαβαίνεις πὼς τέτοιος εἶσαι καὶ σὺ ἀκόμα καὶ χειρότερος! Ἤσουν πάμφτωχος (ἀπὸ ἀρετὲς) «μυρίων γέμων ἁμαρτημάτων», καὶ ὅμως ὁ Θεός σου συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες σου, καὶ σὲ δέχθηκε στὴν «Τράπεζά» Του. Καὶ σὺ οὔτε καν συγκινήθηκες , ὥστε νὰ γίνεις πιὸ φιλάνθρωπος πρὸς τὸν πλησίον! Λοιπὸν τίποτε ἄλλο δὲν ἀπομένει καὶ γιὰ σένα, παρὰ νὰ σὲ παραδώσουν στοὺς βασανιστές!» ( P.G.61, 230 , ἐλεύθερη ἀπόδοση ) .
Ὁ «δίσκος» στὶς ἐκκλησίες.
Ἤδη στὴν πρώτη Ἐκκλησία μετὰ τὴ μετάληψη τῶν ἀχράντων μυστηρίων ἔβγαινε «δίσκος» ὑπὲρ τῶν πτωχῶν. Καὶ ὁ «προεστῶς» «διαμοίραζε» τὰ χρήματα, εἴτε στὶς χῆρες, ἢ στὰ ὀρφανά, ἢ στοὺς φτωχούς, ἢ στοὺς φυλακισμένους, ἢ στοὺς ξένους, ἢ στοὺς ἀρρώστους». ( Ἅγιος Ἰουστίνος , P.G. 6:429, & A΄Κορ. 16:2 -8 & Ρωμ. 15:23- 30 ) . Θὰ θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι πὼς ὁ δίσκος στὴν ἐκκλησία ἔβγαινε ἀμέσως μετὰ τὸν «καθαγιασμό» , στὸ «Ἀξιον Εστί», λίγο δηλαδὴ πρὸ τῆς Θ. Κοινωνίας.
Εἶχε καὶ αὐτὸ τὴ σημασία του: Τώρα ποὺ ὁ Χριστὸς θὰ σοῦ «δώσει» τὸ Σῶμα Του, δῶσε καὶ σὺ «κάτι»!
Όσιος Μωησής ο θαυματουργός
Ο Όσιος Μωησής έζησε ασκητικά στην Λαύρα των Σπηλαίων. Φορούσε αλυσίδες και έναν βαρύ Σταυρό. Ο Θεός τον αξίωσε με το χάρισμα της θαυματουργίας.
Όσιος Παύλος ο Ξηροποταμινός
Ο Όσιος Παύλος έζησε τον 10ο αιώνα μ.Χ. και ήταν υιός ευσεβών βυζαντινών αρχόντων, κατά τον βίο του «ύπατος των φιλοσόφων», που από νωρίς ασπάσθηκε την αρετή.
Ως επαίτης αναχωρεί από την Κωνσταντινούπολη κι έρχεται αγνώριστος στο αγιώνυμο Όρος. Κοντά στη σημερινή μονή του Ξηροποτάμου, της οποίας υπήρξε κτήτορας, έστησε την ασκητική του καλύβη, έχοντας για στρώμα τη γη και για προσκέφαλο μια πέτρα. Η αρετή του τον έκανε θαυμαστό και οι άνθρωποι έρχονταν από παντού να τον γνωρίσουν. Στην πατρίδα του, όπου για λίγο επιστρέφει, γίνεται πηγή ωφέλειας μεγάλης.
Ο πόθος μεγαλύτερης ησυχίας τον απομακρύνει από τη μονή του Ξηροποτάμου και τον φέρνει στους πρόποδες του Άθω, όπου και αναγκάζεται από τους πολλούς μαθητές του να κτίσει νέα μονή, προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, γνωστή σήμερα ως του Αγίου Παύλου. Προγνώρισε το τέλος του πριν από αρκετό καιρό και ετοιμάσθηκε για την αναχώρηση διδάσκοντας τους μαθητές του: «έχετε, τέκνα και αδελφοί, την αγάπην, την ευχήν, την ταπείνωσιν και την υπακοήν διότι όποιος μοναχός δεν έχη αυτάς τας αρετάς, δεν πρέπει να λέγεται μοναχός, αλλά κοσμικός».
Κείμενα του Οσίου Παύλου, σώζονται στη Μονή Ξηροποτάμου, εκ των οποίων έξι Κανόνες στους Αγίους 40 μάρτυρες, κανόνας ιαμβικός στον τίμιο σταυρό και λόγος στα Εισόδια της Θεοτόκου.
Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Βασιλείου ἀξία ἀνταλλαξάμενος, τὸν θεούφαντον τρίβωνα τῆς ὅσιας ζωῆς, ὡς ἀστὴρ ἑωθινὸς ἐν Ἄθῳ ἔλαμψας, καὶ ὁδηγεῖς φωτιστικῶς, Μοναζόντων τοὺς χορούς, πρὸς κτῆσιν τὴν τῶν κρειττόνων, Παῦλε Πατέρων ἄκρατης, καὶ πρεσβευτὰ ἠμῶν πρὸς Κύριον.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ἀνάκτων βλάστημα, Παῦλε θεόφρον, κληρονόμος ἄξιος, καὶ υἱὸς ὤφθης εὐκλεής, τοῦ οὐρανίου Παντάνακτος, δι’ ἰσαγγέλου ζωῆς Πάτερ Ὅσιε.
Μεγαλυνάριον
Ὤφθης βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὡς ἀνάκτων γόνος, κληρονόμος δι’ ἀρετῶν· σὺ γὰρ Πάτερ Παῦλε, ἀγγελικῶς βιώσας, τῆς ὑπὲρ νοῦν εὐκλείας, λαμπρῶς ἠξίωσαι.
Άγιος Ακάκιος
Ο Άγιος Ακάκιος, καταγόταν από την Απολλωνία και μαρτύρησε στα χρόνια του βασιλιά Λικίνιου. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής του Ευαγγελίου και δεινός κήρυκάς του. Λόγω του έργου του καταγγέλθηκε και βασανίστηκε. όμως με τη θεία επέμβαση, βγήκε αλάβωτος από τα βασανιστήρια. Έτσι δεν έπαθε τίποτα όταν τον έριξαν μέσα σε καζάνι με βραστό νερό και διασώθηκε από την αγριότητα πεινασμένου λιονταριού. Βλέποντας αυτά τα θαύματα ο έπαρχος Τερέντιος, τον άφησε ελεύθερο.
Στη συνέχεια ο Άγιος μετέβη στην Μίλητο, όπου και συνέχισε το κήρυγμα του Ευαγγελίου και της μιας αληθινής πίστης του Κυρίου. Εκεί ο Άγιος συνελήφθη και οδηγήθηκε στον ναό των ειδώλων και με την απειλή των βασανιστηρίων, θέλησαν οι ειδωλολάτρες να τον κάνουν να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος Ακάκιος όμως με την δύναμη της προσευχής του και μόνο, μπόρεσε να συντρίψει τα αγάλματα των ειδώλων. Για αυτή του την πράξη αποκεφαλίστηκε.
Το άγιο λείψανό του, το παρέλαβε ο Πρεσβύτερος Λεόντιος και αφού το άλειψε με μύρα, το εναπόθεσε στην πόλη των Συνάδων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)