Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

 Ο Θεός δεν είναι δίκαιος χωρίς να είναι ελεήμων και δεν είναι ελεήμων χωρίς να είναι δίκαιος.

Διότι είναι δίκαιος απέναντί μας με ελεύθερη και σπλαχνική κατάβαση σε μας. Αν ήταν μόνο δίκαιος ο Θεός, δεν θα ήταν απόλυτα ελεύθερος· αν ήταν μόνο ελεήμων, δεν θα λάμβανε υπ’ όψη τις ανθρώπινες προσπάθειες και δεν θα τις ενθάρρυνε....

Ο Θεός, ως δίκαιος, θέλει αφενός όλοι να είναι ίσοι μεταξύ τους, και αφετέρου να δίνει σε όλους τόσο, όσο μπορούν να δεχθούν από τη μακαριότητά Του, ανάλογα με τις δικές τους προσπάθειες.

Ο Θεός αναφέρεται δίκαια σ’ όλους μας, αλλά σκέφτεται τον καθένα ξεχωριστά, στο πλαίσιο του συνόλου. Ο Θεός δεν ξεκινά από μια ιδέα της δικαιοσύνης, αλλά από την πραγματικότητά της εν Αυτώ.

Άγιος ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΝΙΛΟΑΕ  (1903–1993)

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης: Αν θέλεις να είσαι μαθητής του Χριστού, θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στον Σταυρό

 Έξω αυτή η Γερόντισσα, να πούμε, δεν αναφέρω τ’ όνομα της. Καρκίνο, εγχειρήσεις, τούτο, εκείνο, αυτό, κι όμως προσευχομένη είδε την Παναγία στον θρόνο της.

«Περάστε οι όσιοι», λέει. Όλοι οι όσιοι πέρασαν μπροστά σαν παρέλαση, στην Παναγία. «Περάστε οι μεγαλομάρτυρες». Αυτή καθότανε εκεί, Γερόντισσα ήταν, Ηγουμένη.

Και στο τέλος πήγε, έβαλε μετάνοια φίλησε το χέρι της Παναγίας, ήταν ένα βελούδο!

Και η Παναγία της είπε: «Υπομονή, υπομονή, υπομονή», και ξύπνησε, να πούμε.

Δηλαδή αν θέλεις να είσαι μαθήτρια και μαθητής του Χριστού, θ’ ανέβεις κι εσύ απάνω στον Σταυρό.

Εύρεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Μακαρίου

 Η εύρεση των ιερών λειψάνων του Οσίου Μακαρίου έγινε στις 26 Μαΐου του 1521 μ.Χ. Ένας έμπορος από την πόλη Δμητρώφ, ο Μιχαήλ Βορονικώφ, προσέφερε χρήματα για την κατασκευή μιας πέτρινης εκκλησίας αντί της παλαιάς ξύλινης, που υπήρχε στο μοναστήρι του Κολγιαζίν. Ο ηγούμενος του μοναστηριού, ο Ιωάσαφ, τοποθέτησε ένα Σταυρό στο σημείο που προοριζόταν να κτισθεί το Ιερό Βήμα και ευλόγησε το σκάψιμο του εδάφους για την διάνοιξη των θεμελίων. Κατά την διάρκεια των εργασιών προέκυψε ένα πολύτιμο εύρημα. Βρέθηκε ένα άφθαρτο φέρετρο που μοσχοβολούσε. Ο ηγούμενος Ιωάσαφ αναγνώρισε αμέσως το φέρετρο του ιδρυτού της μονής, του Οσίου Μακαρίου, ο οποίος κοιμήθηκε με ειρήνη το 1483 μ.Χ. Η αδελφότητα της μονής, με την παρουσία των πιστών, επιτέλεσε μνημόσυνο επάνω στο φέρετρο, το οποίο στην συνέχεια μεταφέρθηκε στο ναό. Από εκείνη την ημέρα τα άφθαρτα τίμια λείψανα του Οσίου άρχισαν να επιτελούν θαύματα και θεραπείες ασθενών.

Αργότερα τα ιερά λείψανα μεταφέρθηκαν επίσημα στο ναό της Αγίας Τριάδος. Μέχρι το 1547 μ.Χ. ο Όσιος Μακάριος ετιμάτο μόνο τοπικά, στη μονή του. Στη Σύνοδο της Μόσχας, το 1547 μ.Χ., επί του Μητροπολίτη Μακαρίου (1543 - 1564 μ.Χ.), ο Όσιος Μακάριος κατετάγη πιο Αγίους της Ρωσικής Εκκλησίας.

Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Βουλγαρίας

 Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς στη Σόφια της Βουλγαρίας. Μετά από πολλά χρόνια ατεκνίας των γονέων του, ο Θεός εισάκουσε την προσευχή τους και τους χάρισε ένα τέκνο, το οποίο ανατράφηκε με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Κατά την περίοδο της νεότητας του Αγίου, οι Τούρκοι προσπαθούσαν διά της βίας να κάνουν τους Χριστιανούς να αλλαξοπιστήσουν.

Ο Γεώργιος αρνήθηκε, οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν ενώπιον του κυβερνήτη, ο οποίος έκπληκτος από το θάρρος και την ομορφιά του Γεωργίου του υποσχέθηκε πλούτη και τιμές από τον σουλτάνο Σελίνα (1512 - 1520 μ.Χ.). Ο Άγιος με πνευματική ανδρεία και θάρρος ομολόγησε την πίστη του στον Ιησού Χριστό και έλεγξε τη μουσουλμανική θρησκεία. Ο Τούρκος κυβερνήτης έδωσε εντολή να βασανίσουν τον Άγιο και τέλος να τον ρίξουν στην φωτιά, όπου τελειώθηκε λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου. Όμως ξαφνικά έπιασε δυνατή βροχή, η οποία έσβησε τη φωτιά. Όταν νύχτωσε, ένα φώς ακτινοβολούσε πάνω από τα υπολείμματα του ιερού λειψάνου του Αγίου. Ένας ευλαβής ιερέας τα περισυνέλεξε και τα ενταφίασε με τιμή. Το ιερό λείψανο του Αγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην πόλη Σρέντσε της Βουλγαρίας.

Άγιοι Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος οι Μάρτυρες

 Οι Άγιοι Μάρτυρες Φηλικίσσιμος, Ηρακλής και Παυλίνος μαρτύρησαν το 303 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στην πόλη Τόντι της περιοχής της Ομβρικής της Ιταλίας.

Άγιος Ιούλιος ο Μάρτυρας

 Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος έζησε κατά τον 3ο και 4ο αιώνα μ.Χ. και υπηρετούσε ως στρατιώτης στον Ρωμαϊκό στρατό. Επειδή ήταν Χριστιανός, διαβλήθηκε στον έπαρχο Μάξιμο και συνελήφθη. Οι ειδωλολάτρες προσπάθησαν με τον φόβο και τις υποσχέσεις να τον κάνουν να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Άγιος όμως με πνευματική ανδρεία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη του στον Χριστό. Διακήρυξε μάλιστα με παρρησία ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Αληθινός Θεός, ο Οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών, για να σώσει τον άνθρωπο και να ανοίξει τις πύλες του παραδείσου. Μετά από πιέσεις του άρχοντα ο Άγιος είπε με γενναιότητα ότι προτιμά να πεθάνει και να ζήσει με τους Αγίους, παρά να αρνηθεί την πίστη του. Έτσι καταδικάσθηκε στον δι' αποκεφαλισμού θάνατο το 302 μ.Χ., επί αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.), στο Δορύστολο της Μυσίας.

Ο Άγιος Μάρτυς Ιούλιος συνδεόταν με τους αγίους Πασικράτη, Βαλεντίωνα και Ησύχιο, που μαρτύρησαν νωρίτερα .

Άγιος Πρίσκος ο Μάρτυρας και η συνοδεία αυτού

 Ο Άγιος Μάρτυς Πρίσκος ήταν Ρωμαίος ανώτερος αξιωματικός και έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. Υπηρετούσε στην πόλη Μπεζανσόν της Γαλλίας υπό τις διαταγές του Αυρηλιανού, αλλά επειδή ήταν Χριστιανός συνελήφθη μαζί με τους συστρατιώτες του και βασανίσθηκε. Όλοι τελειώθηκαν μαρτυρικά το 272 μ.Χ. και τα ιερά λείψανά τους ανακαλύφθηκαν από τον Άγιο Γερμανό της Ωξέρρης, ο οποίος ανήγειρε ναό προς τιμήν των Αγίων Μαρτύρων.