Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2026
Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός...
Όταν ήμουν μικρός, κοιμόμουν στη βεράντα, κι ένα πρωί, μόλις κοίταξα τον πεντακάθαρο ουρανό, είδα ένα μεγάλο σταυρό να τον χαράζει. Παραξενεύτηκα πολύ. Όμως ύστερα κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σταυρός, τον οποίο έπρεπε να κουβαλάω μέχρι το Γολγοθά, στο όνομα της αγάπης προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο.
Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός
(✞ 2 Nοεμβρίου 1995)
"Γεώργιον" είπε και εξαφανίστηκε....(+ Αγ. Γεωργιος Καρσλίδης )
Εκεί που τελειώνει ο Σεπτέμβρης και αρχίζει ο Οκτώβρης, κατά την γνώμη μου, συμβαίνει το εξής υπέροχο: Υπάρχει μια μυστική χαραμάδα απ' όπου περνά το φως του ήλιου και πριν βγει στον κόσμο παίρνει από το μελωμένο κομμάτι του ουρανού μέλι χρυσό και λιγωτικό, με αποτέλεσμα -πριν οι άνθρωποι δουν το φως του- ο ήλιος να έχει ήδη απλώσει μιαν ανεξήγητη γλύκα στις καρδιές, στα κόκκινα κεραμίδια που διασώθηκαν και στις οδούς που προετοιμάζονται να αποβούν οι τρίβοι της δικαιοσύνης Του.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως εκεί, στην χαραμάδα του μελιού, στο αντάμωμα Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου, γίνονται παράξενα πράγματα έως και θαύματα....
Πριν ένα μήνα περίπου, το Σάββατο της ήδη περιγραφείσας "ανυπόφορης" ηδύτητος (της εκ της μυστικής χαραμάδος εκλυομένης) οι απλοί άνθρωποι μιας απλούστατης ενορίας δίπλα στον Παγασητικό Κολπο, ξεκίνησαν την προσκυνηματική εκδρομή τους για την Παναγία Εικοσιφοίνισσα και την Μονή της Αγίας Παρασκευής στην Μακεδονία (κοντά στην Δράμα, πλησίον και των Σερρών).
Μακρύς ο δρόμος αλλά ευχάριστος αφού ο πόθος του προσκυνήματος μηδένιζε τις αποστάσεις και η ποίηση του Φθινοπώρου έκανε στίχους τις κοινότυπες κουβέντες του πρωινού. Όλα έμοιαζαν συνηθισμένα αλλά ταυτόχρονα ήταν έντονη η αίσθηση πως δεν ήταν έτσι. Κάτι υπέβοσκε αλλά καθώς οι άνθρωποι που έχουν την Εκκλησία στην καθημερινότητά τους δεν θεωρούν εξαιρετικό το υπέροχο που νιώθουν όταν πνέει "αύρας λεπτής ανάσα", δεν αξιολόγησαν ως έκτακτη την Χάρη που ένιωθαν να τους συνοδεύει...
Πριν το μεσημέρι είχαν φτάσει στην μακεδονική γη και το λεωφορείο πορεύονταν σε μια τοποθεσία δίπλα σε αγρούς όταν ο ιερέας ανακοίνωνε στους ενορίτες ότι αλλάζει το πρόγραμμα και δεν θα επισκεφτούν την Μονή της Εικοσιφοίνισσας αλλά μόνο αυτή της Αγ. Παρασκευής.
Πριν αποσώσει την κουβέντα του το αυτοκίνητο γέμισε καπνούς, από την μηχανή που είχε πάρει φωτιά.
Οι επιβάτες θορυβημένοι βγήκαν από την ραστώνη του σίγουρου ταξιδευτή και άρχισαν να φωνάζουν. Ο οδηγός έκανε στην άκρη και σταμάτησε, ανήσυχος για την μηχανή που συνέχισε να καπνίζει σε μιαν ερημική τοποθεσία.
Ευτυχώς οι πόρτες άνοιξαν και οι εκδρομείς κατέβηκαν....
Ευτυχώς το αυτοκίνητο εκινείτο με πετρέλαιο και όχι με βενζίνη που θα μπορούσε να δημιουργήσει έκρηξη και να σκοτωθούν όλοι...
('Οπου "ευτυχώς" μπορείτε αντικαταστήσετε με την φράση "καθόλου τυχαία" ή " σαν από θαύμα", κατά τον σεμνό λευίτη που αφηγείται το γεγονός, σε ηχογραφημένη περιγραφή που έχουμε στην διάθεσή μας).
Έγιναν τα πρέποντα για την περίσταση με τους πυροσβεστήρες που υπήρχαν και τηλεφώνησαν στην Τροχαία για να βοηθήσει και για να πληροφορηθούν για το κοντινότερο συνεργείο ώστε να γίνει μια κάποια στοιχειώδης αποκατάσταση για να επιστρέψουν στον τόπο τους. Φυσικά η εκδρομή μόλις είχε....τελειώσει!
Ήταν κάπου ανάμεσα από τα "βάτια" όπως λέει χαρακτηριστικά ο ιερέας, που φανερώθηκε ένας άντρας γύρω στα 45, με κόκκινα μαλλιά, γένια και παλιά ρούχα ο οποίος πήγε προς το λεωφορείο έσκυψε από κάτω, δούλεψε για περίπου ένα τέταρτο της ώρας και μετά σηκώθηκε, στράφηκε στον ιερέα και με ύφος που δεν σήκωνε αμφισβήτηση είπε: "Έτοιμο το λεωφορείο. Φεύγετε", για να προσθέσει στην συνέχεια: " Πάτερ θέλω να με μνημονεύετε. Όχι εδώ που θα πάτε τώρα αλλά στην ενορία σας, στον τόπο σας ".
-" Το όνομά σας ;" ρώτησε ο ιερέας
- " Γεώργιον" απάντησε εκείνος (τ' όνομά του άραγε ή το γεώργιον του Θεού ή και τα δύο;) και ο παππάς του απάντησε "το πιο εύκολο".
Ο άγνωστος στράφηκε δεξιά προς τον δρόμο (και όχι προς τα βάτα από όπου είχε "ξεφυτρώσει") να φύγει αλλά κανείς δεν τον είδε να φεύγει....Απλά εξαφανίστηκε!
Ήταν πια μεσημέρι όταν το αυτοκίνητο συνέχισε τον δρόμο του, με τους ανθρώπους να προσπαθούν να καταλάβουν αυτό που ήδη η καρδιά τους είχε καταγράψει ως μη εκ του κόσμου τούτου.
Δεν τολμούσαν όμως και να μιλήσουν για Αγίους και τα συναφή καθώς αυτοί δεν ήταν παρά απλοί και συνηθισμένοι πολίτες με προβλήματα και αμαρτήματα σαν όλων των κοινών θνητών άρα ανάξιοι θεωριών εξ εκείνης της χαραμάδος που την θεωρήσαμε ως του ουρανού διοχετεύουσα το μέλι και συνεπώς των Αοράτων δίοδος.....
Μετά από όλο αυτό, αποφασίστηκε να μην παραλείψουν την Εικοσιφοίνισσα, όπου ο ιερέας είδε πως η εικόνα του ναού ήταν των Εισοδίων της Παναγίας, όπως και του ναού όπου είχε υπηρετήσει επί 26 χρόνια.....
Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, ο ιερέας μίλησε για το ασυνήθιστο Σάββατο σε ένα νεαρό παιδί, τον ψάλτη του.
Ο μελωδός του Κυρίου αφού άκουσε την ιστορία επέστρεψε στο ψαλτήρι του. Όμως σε λίγο ξαναμπήκε στο ιερό και κάτι έδειξε στον παππούλη, στην οθόνη του κινητού του (στο διαδίκτυο για την ακρίβεια).
Ο αγαθός ιερέας πάγωσε (όπως αφηγείται) και φώναξε: " Αυτός είναι!"
Ο ψάλτης του είχε δείξει την εικόνα του Οσίου Γεωργίου Καρσλίδη!
Στην ηχογραφημένη περιγραφή ο ιερέας ακούγεται να λέει, δείχνοντας την εικόνα του Οσίου: " Αυτός είναι! Το πρόσωπό του, τα χέρια του δεν θα τα ξεχάσω όσο ζω. Είναι τα ίδια."
Το ίδιο διαβεβαιώνουν και οι φωνές των εκδρομέων που επίσης ακούγονται να επικροτούν τα λεγόμενα του παππά τους.
Ευτυχισμένοι άνθρωποι που αξιώθηκαν τούτη την εκδρομή στην....αγιοσύνη, απλοί καθημερινοί άνθρωποι που βλέπουν τους Αγίους ακόμη και σε μια εποχή τόσο άφιλη προς τους αγίους ή μάλλον ακριβώς επειδή ζούμε σε αυτούς τους καιρούς οι Άγιοι βγαίνουν στο μεϊντάνι ( διάβασε και Οι Άγιοι βγήκαν στο μεϊντάνι ) και κάνουν μασλάτια και εξυπηρετήσεις σ'αυτούς που -κατά κόσμον- θα μπορούσαν να θεωρηθούν η τελευταία τρύπα του ζουρνά, που βαράει η κάθε είδους εξουσία....
Σημείωση: Η ενορία που έκανε την εκδρομή είναι του Ι. Ναού Αγ. Ιωάννου Θεολόγου Κορώπης, της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος.
Μάλιστα, την Κυριακή 4 Νοεμβρίου η ενορία με μία σεμνή πανήγυρη τίμησε την μνήμη του Φίλου της Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη και εξέδωσε και ένα μικρό φυλλάδιο προς τιμή του.
Με το παραπάνω δηλαδή αυτό που ζήτησε ο Άγιος "να με μνημονεύετε"!
Αλλά, θα μου πείτε, για τους Αγίους ό,τι και να κάνουμε λίγο θα είναι...
Δίκαιος Αβιμέλεχ
Όνομα Βασιλέων των Γεράρων. Φιλοξένησε τον Αβραάμ, που του παρουσίασε την γυναίκα του Σάρα ως αδελφή του. Ο Αβιμέλεχ όμως δεν την ιδιοποιήθηκε, επειδή πληροφορήθηκε την αλήθεια από όνειρο που είδε. Το περιστατικό αυτό, υπάρχει στο βιβλίο της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης στα κεφάλαια 20 και 21.
Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης ο Ομολογητής
Ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης γεννήθηκε το 1901 μ.Χ. στην Αργυρούπολη του Πόντου (έδρα της Ιεράς Μητρόπολης Χαλδίας) και το βαφτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.
Έμεινε από μικρός ορφανός και μάλιστα οι γονείς του πέθαναν την ίδια ημέρα. Όμως, αμέσως φανερώθηκαν τα σημεία της κλήσεως και της χάριτος. Γαλουχημένος από την ευσεβέστατη μάμμη του με την παραδειγματική ποντιακή ευσέβεια, μόλις στάθηκε στα πόδια του και άρχισε να μιλάει έδειξε ότι διέφερε των άλλων παιδιών και ότι ήταν αφοσιωμένος στον Θεό. Παιδί ακόμα, προσεύχονταν συνεχώς, έκανε νηστείες και επτά χρονών πήγε και προσκύνησε την Παναγιά του Σουμελά. Δόκιμος μοναχός έγινε σε ηλικία μόλις εννέα ετών.
Η κουρά του σε Μοναχό έγινε το 1919 μ.Χ. σε ηλικία 18 ετών και στην συνέχεια χειροτονήθηκε Διάκονος.
Τις τραγικές ημέρες του διωγμού της Εκκλησίας από τους κομμουνιστές στην Γεωργία, ο νεαρός Ιεροδιάκονος συνελήφθη ως «ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ», υπέστη φυλακίσεις, ταπεινώσεις, ευτελισμούς, δημόσιες διαπομπεύσεις και ανήκουστους βασανισμούς. Καταδικάσθηκε μάλιστα σε θάνατο και τουφεκίστηκε, αλλά διεσώθη θαυματουργικώς!
Το 1925 μ.Χ. χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και Πνευματικός, ενώ το 1929 μ.Χ. ήρθε, μετά από πολλές περιπέτειες στη Σίψα (στο συνοικισμό των Ταξιαρχών Δράμας) της Ελλάδας, όπου έζησε τα τελευταία τριάντα, από τα πενήντα οκτώ χρόνια της ζωής του.
Καταδικάσθηκε και πάλι σε θάνατο το 1941 μ.Χ. από τους εκ βορρά ομόδοξους εισβολείς και σώθηκε και πάλι θαυματουργικώς, για να συνεχίσει την Οσιακή του ζωή μέχρι την ημέρα της κοίμησης του, στις 4 Νοεμβρίου 1959 μ.Χ.
Ο Όσιος Γεώργιος συμβουλεύοντας τα πνευματικά του παιδιά τονίζει ότι πρέπει να νηστεύουν σωστά, γιατί η νηστεία είναι μια άσκηση για τον χριστιανό. Είναι λάθος να νηστεύεις, έλεγε, μια εβδομάδα στην αρχή και μια εβδομάδα στο τέλος της νηστείας. Πάνω σ’ αυτό το θέμα ανέφερε μια μέρα και το εξής παράδειγμα: «Όταν είσαι πάνω σε μια γέφυρα και βρέχει δυνατά κι έχεις απλωμένο ένα σχοινί κι αρχίζεις να το μαζεύεις, επειδή βρέχεσαι δεν το κόβεις για να φύγεις, αλλά περιμένεις να το μαζέψεις όλο κι άς βρέχεσαι.
Τόνιζε ακόμη ο π. Γεώργιος ότι οι ανάδοχοι δεν πρέπει να μαλώνουν και ότι ο κάθε χριστιανός πρέπει να βαφτίσει το λιγώτερο τρία παιδιά. Το καθήκον του νουνού, έλεγε, είναι να μαθαίνει στα βαφτιστικά του από μικρά να πηγαίνουν Εκκλησία, να κοινωνούν τακτικά, να ακολουθούν το σωστό δρόμο, να γίνουν καλοί άνθρωποι και χριστιανοί.
Η αγιοκατάταξη του Οσίου Γεωργίου, έγινε το 2008 μ.Χ. υπό του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου στην Δράμα.
Ἀπολυτίκιον
Ήχος πλ. α'. Τον συνάναρχον Λόγον.
Αναλήψεως μάνδρας σεπτόν δομήτορα, χαροποιού πένθους μύστην, καρδιακής προσευχής, ταπεινώσεως και νήψεως το έσοπτρον, ύμνοις, Γεώργιον, πιστοί, ώσπερ ομολογητών, τιμήσωμεν νέον εύχος, βοώντες, φρούρει θεόθεν, σημειοφόρε, τους ικέτας σου.
Έτερον Ἀπολυτίκιον
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε.
Εκ Πόντου ανέτειλας, ώσπερ αστήρ φαεινός, την Δράμαν εφώτισας, ταις διδαχαίς σου σοφέ, τη ισαγγέλω πολιτεία σου. Όθεν τοις προσιούσι, τη αγία Μονή σου, νέμεις ειρήνην, και παντοίας ιάσεις’ ως έχων παρρησίαν προς Χριστόν, Γεώργιε, πατήρ ημών Όσιε.
Κοντάκιον
Τον ζηλωτήν Ηλίαν.
Αργυρουπόλεως ένθεον βλάστημα, και Γεωργίας σεπτόν ενδιαίτημα, ο εν τη Δράμα ασκήσας ως άσαρκος, και αγιάσας μονήν Αναλήψεως, ημών ίσθι φύλαξ, Γεώργιε.
Άγιος Πορφύριος ο Μίμος
Ο Άγιος Πορφύριος έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (περί το 270 μ.Χ.). Καταγόταν από την Έφεσο της Μικράς Ασίας και από μικρή ηλικία είχε ανατραφεί με τους μίμους στα θέατρα. Εξασκώντας την τέχνη του μίμου συχνά κορόιδευε τις χριστιανικές συνήθειες και τελετουργίες. Αλλά η Θεία επέμβαση έφερε μία απροσδόκητη μεταβολή.
Ο Πορφύριος είχε μία κόρη την οποία έχασε από αιφνίδιο θάνατο. Η απώλειά της έφερε ένα τεράστιο πλήγμα στην καρδιά του. Άφησε το επάγγελμά του μίμου και άρχισε να περιφέρεται θρηνώντας. Η παρηγοριά στην καρδιά του ήρθε από τους κόλπους των χριστιανών, που τόσο είχε εμπαίξει. Έτσι βρίσκοντας την γαλήνη βαπτίσθηκε χριστιανός και μετά με θάρρος αποκήρυξε την ειδωλολατρική πίστη.
Ο έπαρχος όταν το έμαθε τον κάλεσε και τον πρόσταξε να ασπαστεί τα είδωλα. Ο Άγιος Πορφύριος αρνήθηκε, γι' αυτό και αποκεφαλίστηκε.
Ο Άγιος Πορφύριος ο μίμος που εορτάζει στις 4 Νοεμβρίου δεν πρέπει να συγχέετε με τον Άγιο Πορφύριο τον μίμο που εορτάζει στις 15 Σεπτεμβρίου. Οι δύο Άγιοι είναι διαφορετικοί αφού και διαφορετικό δίστιχο έχουν και έζησαν σε διαφορετικές εποχές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)