...Ο μπάρμπα - Σπύρος δεν σταματούσε αχόρταγα να κοιτά! Σκούπιζε συχνά πυκνά με ένα μαντίλι τα δάκρυά του, που έβλεπε σήμερα τον γιό του τόσο ευτυχισμένο στην μεγάλη τούτη μέρα, την γενέθλια, την αλησμόνητη… Δεν είχε ξαναπάει σε χειροτονία ποτέ του! Δεν καταλάβαινε πολλά! Δεν ήξερε και γράμματα! Φτωχός ψαράς, μια ζωή ολάκερη πάλευε μες στην αλμύρα και στα αγριέματα της δικής του απέραντης γης, να αγρέψει των παιδιών του το προσφάγιον…
Μια μεγάλη αδυναμία είχε όμως… ένα ελάττωμα που έθλιβε τους γύρω του στο σπίτι! Ιδίως την γυναίκα του και τον μικρό τον γιό! Έβλαπτε την φήμη του Χριστού και της Παναγίας όποτε νευρίαζε! Είχε μάθει από μικρός σε τούτη την δαιμονοκίνητη ασχήμια και εκείνο το βορβορώδες και φριχτό πάθος, τον κυρίευε κάθε λίγο και λιγάκι !
Τον παρακαλούσε ολοένα ο Ηλίας…
–Βρε Πατέρα μου, μην βλαστημάς! Σε ικετεύω! Στα πόδια σου πέφτω! Να, αν θες να ξεσπάσεις, βάλτα με μένα, χτύπα με αν θες, μα μην βρίζεις έτσι απαίσια τον γλυκύτατο Χριστό μας, την Παναγία μας… Είναι η Μάνα μας!
–Δεν το θέλω Ηλία μου… δεν το θέλω! έλεγε και έκλαιγε σαν το μωρό παιδί! Δάγκωνε τα χείλη του εκείνο το πρωινό που έβλεπε τον γιό του πλέον ζωσμένο με τα Αγγελικά φτερά… με το οράριο, το στιχάριο τα επιμανίκια!
-Ο Ηλίας μου Παπάς και εγώ να βλαστημάω… μονολογούσε μέσα του!
–Εσείς του τα κάνατε τα άμφια του Διακόνου; τον ρώτησε μια ηλικιωμένη κυρούλα που έστεκε δίπλα του! Ο Πατέρας του δεν είστε;
Πλησίαζαν να λάβουν αντίδωρο και να ευχηθούν στον νέο Διάκονο! Δεν αποκρίθηκε, γιατί δεν κατάλαβε και τίποτε ο μπαρμπα Σπύρος! Ούτε τι θα πει άμφια ήξερε, ούτε καν ποιός ήταν ο Διάκονος! Μετά το τέλος βρήκε τον γιό του έξω από τον Άγιο Πέτρο.
-Παιδί μου… παπά… Ηλία μου, μήπως πρέπει να κάνω και εγώ κάτι για σένα; γιατί μια γερόντισσα πριν μου είπε αν σου έκανα τα άμφια… τι είναι τα άμφια παιδί μου;
-Αυτά που μου φόρεσε ο Δεσπότης πατέρα!
-Α τώρα κατάλαβα! πρέπει να τα πληρώσω εγώ! Συγχώρα με παιδάκι μου! Που να το γνωρίζω! Αγράμματος άνθρωπος είμαι!
-Πατέρα, δεν θέλω σήμερα κάτι τόσο φτηνό να μου δωρίσεις! Αυτά πανιά είναι! Ευλογία έχουν βέβαια από τον Επίσκοπο και από την Θεία χάρη! Μα εγώ θέλω σήμερα από σένα ένα πολύ μεγαλύτερης αξίας, ένα ασύγκριτο, ένα ανεκτίμητο δώρο!
-Τι θες να σου πάρω παιδί μου; Δεν έχουμε και τόσους παράδες! Στοίχισε το να έρθουμε όλοι μας εδώ! Και το ξενοδοχείο χθες το βράδυ! Και τα εισιτήρια! Αλλά ό,τι μου πεις θα το φροντίσω! Θες κανένα ρολόι μήπως, τίποτα παπούτσια καινούργια για να έχεις; Πες μου! Θα δανειστώ αν χρειαστεί!
-Πατέρα μου σε τούτην την τόσο σπουδαία για την ζωή μου ημέρα την ανεπανάληπτη, που ξέρεις καλά πόσο την περίμενα πάντα, θέλω από σένα ένα και μόνο δώρο… Να σταματήσεις να βλαστημάς! Να μην το ξανακάνεις ποτέ σου! Θα είναι αυτό, σαν να μου έχεις χαρίσει τα πάντα! Αυτό είναι το δώρο που περιμένω σήμερα από σένα! Τι λες θα μου το χαρίσεις;
Χαμήλωσε τα μάτια ο μπαρμπα-Σπύρος! Τον συντάραξε αυτό το αίτημα του νέου Διάκου! Σαν να συνειδητοποίησε σε μια στιγμή το μέγεθος του εγκλήματός του, μα και το ανεκτίμητο δώρο της αναγέννησης δια της μετανοίας! Έγινε και για εκείνον τούτη η ημέρα γενέθλια και το Άργος… Δαμασκός! 3 Δεκεμβρίου του 1966! Ως το τέλος της ζωής του ο μπάρμπα-Σπύρος ο Τσάκωνας, ο φτωχός ψαράς, ο πατέρας του παπά, ποτέ του δεν ξαναβλαστήμησε τα Θεία! Το εξομολογήθηκε και ξαλάφρωσε! Μα όποτε το συλλογιόταν ως τα στερνά του, σαν τον μετανοημένο Πέτρο στου ορνιθιού το λάλημα δάκρυζε και σταυροκοπιόταν!
Νώντας Σκοπετέας
