Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…

 Όχι, δεν θέλω “αγίους”, ούτε “γέροντες”. Αμαρτωλούς θέλω…

Όχι, δεν θέλω ζηλωτές, ούτε ένθερμους πιστούς, ούτε καθαρούς και ηθικούς, νηστευτές και “ευσεβείς”.

Όχι, δεν θέλω ορθόδοξους που δεν είναι χριστιανοί και χριστιανούς που δεν είναι συνάνθρωποι.

Διότι το να είσαι ορθόδοξος προϋποθέτει να είσαι χριστιανός και το να είσαι χριστιανός προϋποθέτει ότι είσαι συνάνθρωπος.

Αμαρτωλούς θέλω, βρώμικους και ανήθικους, που ξέρουν την αμαρτία τους και κλαίνε γνήσια όταν είναι μόνοι τους.

Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι.

Που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους βήμα βήμα ή και μπουσουλώντας χωρίς να βαττολογούν στις προσευχές τους, χωρίς να το παίζουν αυθεντίες, χωρίς να ζούμε με την αλαζονεία των ατομικών τους κατορθωμάτων,χωρίς εγωκεντρικές απαιτήσεις.

Αμαρτωλούς θέλω που ξέρουν ποια είναι η θέση τους μέσα στην Εκκλησία.

Όχι, δεν θέλω “αγίους” που κατακρίνουν καθώς κάνουν αλάδωτο.

Όχι, δεν θέλω “γέροντες” που έχουν αντιεκκλησιαστικό πνεύμα, που πάντα φταίνε οι άλλοι και πάντα οι ίδιοι αυτοανακηρύσσονται σε μάρτυρες και ομολογητές.

Αμαρτωλούς θέλω όπως τον Ληστή, όπως την Μαρία από την Αίγυπτο, όπως την Πελαγία και την Φωτεινή, όπως εκείνη την μυροφόρα πόρνη, όπως τον Τελώνη…

Αμαρτωλούς θέλω που κατάλαβαν το βάθος της αμαρτίας τους και έτσι ζήσανε ως γνήσια παιδιά του Θεού με ταπείνωση, με αγάπη, με ελπίδα, με μετάνοια, με υπακοή, με απλότητα. Που κατάλαβαν στο πετσί τους πως είναι να ζεις χωρίς Θεό και πλέον μόνο αυτόν τον φόβο έχουνε, μην εκπέσουν από την σχέση τους με τον Χριστό.

Ανθρώπους θέλω που κάνανε την ζωή τους θυσιαστήριο αγάπης και αγαθότητας. Κι ας κάνανε και λάθη στην ζωή τους.

Ανθρώπους θέλω που θέλουν ειρήνη και όχι πόλεμο, που φέρνουν ομόνοια και όχι διχασμό, που ποθούν τον Χριστό και όχι κάτι από τον Χριστό, που ζούνε για τον Χριστό και δεν μιλούν για τον Χριστό.

αρχιμ. Παύλος

Αγίου Πορφυρίου: "Το σπουδαιότερο όπλο"

 Το σπουδαιότερο όπλο κατά του διαβόλου είναι ο Τίμιος Σταυρός, που τον τρέμει. Ο σταυρός, όμως, να γίνεται σωστά. Δηλαδή τα τρία δάχτυλα του δεξιού χεριού ενωμένα ν’ ακουμπούν στο μέτωπο, στην κοιλιά, στον δεξιό ώμο και τέλος στον αριστερό, σε σχήμα σταυρού.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Άγιος Παύλος ο Οσιομάρτυρας ο ἐν Κύπρῳ ἀθλήσας

 Είναι άγνωστο που και πότε μαρτύρησε επί των εικονομάχων ο Άγιος Οσιομάρτυς Παύλος, ο οποίος τελειώθηκε διά πυρός.

Άγιος Θεόδουλος ο Ιερομάρτυρας ο Σιναΐτης

 Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Θεόδουλος ήταν αδελφός της μονής Σινά και διακονούσε στο μετόχι της μονής, στον Άγιο Γεώργιο Πυργώτου της Κύπρου. Τελειώθηκε μαρτυρικά από τους Τούρκους το έτος 1822 μ.Χ.

Άγιος Γαβριήλ ο Μικρός ο Οσιομάρτυρας

 Ο Άγιος Οσιομάρτυρας Γαβριήλ, ο επονομαζόμενος Μικρός, έζησε στην Γεωργία κατά το δεύτερο ήμισυ του 18ου και τις αρχές του 19ου αιώνα μ.Χ. Ήταν εκκλησιαστικός γραμματεύς και καλλιγράφος. Μαρτύρησε το έτος 1802 μ.Χ. από τους Μουσουλμάνους.

Όσιος Μακάριος ηγούμενος της μονής Κολγιαζίν της Ρωσίας

 Ο Όσιος Μακάριος, κατά κόσμο Ματθαίος, γεννήθηκε το έτος 1402 μ.Χ. στο χωριό Κοζίνο της Ρωσίας, που βρισκόταν κοντά στην πόλη Καζίν. Ο πατέρας του Βασίλειος Κόζα, ήταν στρατιωτικός στην υπηρεσία του πρίγκιπα Βασιλείου Β' του Οσκούρου.

Κατόπιν επιμονής των γονέων του και παρά την μοναχική του κλίση, νυμφεύθηκε την Ελένη Γιαχόντοβα. Τα επόμενα τρία χρόνια πέθαναν οι γονείς του και η σύζυγός του. Έτσι ο Όσιος εισήλθε στη μονή του Αγίου Νικολάου του Κολμπούκωφ, όπου εκάρη μοναχός. Με την ευλογία του ηγουμένου άφησε τη μονή και ασκήτευε σε ερημική περιοχή κοντά σε δύο λίμνες της περιοχής του Καζίν.

Αργότερα έγινε ηγούμενος της μονής Κολγιαζίν. Εδώ συνέχισε τον πνευματικό του αγώνα. Ήταν απλός και πολλές φορές αποσυρόταν στην έρημο, για να ζήσει ησυχαστικά. Μέσα στο δάσος συνομιλούσε με τα άγρια θηρία, τα οποία έπαιρναν την τροφή τους από το χέρι του Αγίου.

Ο Όσιος Μακάριος κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 1483 μ.Χ.

Άγιος και Δίκαιος Λάζαρος ο φίλος του Χριστού

 Τη μνήμη του αναφέρουν ο Συναξαριστής του Delehaye και ο Λαυριωτικός Κώδικας Ι 70. Στον ανωτέρω Κώδικα αναφέρεται το εξής: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἡ ἀνάστασις τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Λαζάρου τοῦ φίλου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὃν ἐκ νεκρῶν ἤγειρεν ἐν τῇ πόλει Βηθανίᾳ πλησίον Ἱεροσολύμων, ὅτε σαρκὶ περιεπολεύετο ἐν τῇ γῇ ὁ ἀγαθὸς Θεὸς ἡμῶν διὰ τὴν σωτηρίαν».