Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

 Έλα Χριστέ στην ζωή μου.Έλα όπως θέλεις.Έλα σαν φως ή σαν φωτιά.

Έλα και κάνε με ό,τι θέλεις.

Αν θέλεις σβήσε με,και κάνε με στάχτη.Δεν με πειράζει…Αρκεί και ως στάχτη

να βρίσκομαι στην αγκαλιά Σου.

«Γενηθήτω σοι ως θέλεις».Αυτό μου αρκεί.Δεν έχω άλλο αίτημα παρά μόνο Εσένα.

Όλα τ’ άλλα και να έρθουν, κάποτε θα φύγουν. Και να γίνουν, κάποτε θα χαθούν.

Ξεχνούμε ότι όλα κάποτε θα σβήσουν.

Ξεχνούμε ότι θα γευτούμε κι εμείς τον θάνατο.

Γι’ αυτό και ζητούμε μικρά και πρόσκαιρα, ευτελή και ανούσια.

Γονατίζουμε και προσευχόμαστε με οδυρμούς για να φύγει κάποια δοκιμασία ή να αποκτήσουμε κάποιο αγαθό...

Μα ποτέ δεν γονατίζουμε με δάκρυα να ζητήσουμε Εσένα.Ναι Εσένα, όχι κάτι από Εσένα, αλλά Εσένα Χριστέ μου.

Ξεχάσαμε πως η ζωή αυτή δεν είναι παντοτινή. Χαθήκαμε μέσα σε πρόσκαιρους έρωτες, σε απατηλά αξιώματα, σε ηδονικές απολαύσεις, σε κακές συνήθειες.

Αντί να ζούμε χριστιανικά εμείς ζούμε ως θρησκευόμενοι. Και το τίμημα είναι μεγάλο.

Είσαι εσύ Χριστέ μου. Σε χάσαμε, Σε ξεχάσαμε, Σε αντικαταστήσαμε, Σε βανδαλίσαμε.

Κι Εσύ στέκεις ασάλευτος. Πράος και Ειρηνικός. Παραμένεις πάνω στο Σταυρό που και σήμερα σου προσφέρουμε. Στέκεις εκεί ως αποκάλυψη ζωής, ως στάση και φρόνημα για κάθε χριστιανό που θέλει να Σε ακολουθήσει.

Και όμως η ζωή των χριστιανών θα συνεχίζεται μέσα στις προφητολογίες, τις επιφανειακές ομολογίες, τις ακρότητες και τον φανατισμό, την εσχατολογία και τον γεροντισμό, την θρησκειοποίηση της Εκκλησίας, την δυσφήμιση του ονόματός Σου.

Μα υπάρχει ακόμα μαγιά.Μαγιά μικρή.Λίγοι. Μα ικανοί.Δεν τους ξέρουμε.Δεν τους ακούμε να μιλάνε.Δεν είναι γνωστοί «γέροντες» και διάσημοι «χαρισματικοί» ρασοφόροι.Είναι άγνωστοι.Αφανείς.Σχεδόν ανύπαρκτοι στις αισθήσεις μας.

Ναι, αυτοί ζούνε μέσα στο Φως της Μεταμορφώσεως, στο Φως της Ανάστασης.

Δεν το παίζουν σπουδαίοι κι όμως είναι μεγάλοι. Δεν μιλούν για τα Έσχατα μα ζούνε την κάθε ημέρα τους ως έσχατη.

Προσεύχονται για έλεος, για φώτιση, για μετάνοια και ταπείνωση.

Ζούνε μυστικά τα Μυστήρια και μυστηριακά αλλοιώνονται σε υπάρξεις υπερκόσμιες, ουράνιες, φωτεινές. Γεύονται την Χάρη κι εκεί στήνουνε την σκηνή της ψυχής τους.

Μία είναι η έννοια τους.Ο Χριστός.Αυτός, ο ξεχασμένος Νυμφίος μας…

π.Παύλος Παπαδόπουλος

Γέροντας Πορφύριος: ”Δὲν γίνεστε Ἅγιοι κυνηγώντας το κακὸ”

 Δὲν γίνεστε ἅγιοι κυνηγώντας τὸ κακό. Αστε τὸ κακό. Νὰ κοιτάζετε πρὸς τὸν Χριστὸ κι αὐτὸ θὰ σᾶς σώσει.

Ἐκεῖνο ποὺ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ λατρεία πρὸς τὸν Χριστό, ἡ ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφραστεῖ, δὲν μπορεῖ, δὲν μπορεῖ…

Καὶ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάνει ἀσκήσεις, νὰ κάνει τέτοια πράγματα καὶ νὰ καταπόνει τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Κανεὶς ἀσκητὴς δὲν ἁγίασε χωρὶς ἀσκήσεις.

Κανεὶς δὲν μπόρεσε ν’ ἀνέλθει στὴν πνευματικότητα χωρὶς ν’ ἀσκηθεῖ. Πρέπει νὰ γίνονται ἀσκήσεις. Ἄσκηση εἶναι οἱ μετάνοιες, οἱ ἀγρυπνίες κ.λπ., ἀλλὰ ὄχι μὲ βία.

Ὅλα νὰ γίνονται μὲ χαρά. Δὲν εἶναι οἱ μετάνοιες ποῦ θὰ κάνουμε, δὲν εἶναι οἱ προσευχές, εἶναι τὸ δόσιμο, ὁ ἔρωτας γιὰ τὸν Χριστό, γιὰ τὰ πνευματικά.

Ὑπάρχουν πολλοὶ ποῦ τὰ κάνουνε αὐτὰ ὄχι γιὰ τὸν Θεὸ ἀλλὰ γιὰ ἄσκηση, γιὰ ὠφέλεια σωματική. Ὅμως οἱ πνευματικοὶ ἄνθρωποι τὸ κάνουνε γιὰ ψυχικὴ ὠφέλεια, γιὰ τὸν Θεό.

Ἀλλὰ καὶ τὸ σῶμα ὠφελεῖται πολύ, δὲν ἀρρωσταίνει. Πολλὰ καλὰ ἔρχονται. Μέσα στὴν ἄσκηση, τὶς μετάνοιες, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τὶς ἄλλες κακουχίες εἶναι καὶ ἡ νηστεία.

«Παχεία γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίκτει νόον». Ἐγὼ τὸ γνωρίζω αὐτὸ ἀπ’ τοὺς Πατέρες. Ὅλα τα πατερικὰ βιβλία μιλοῦν γιὰ τὴ νηστεία.

Οἱ Πατέρες τονίζουν νὰ μὴν τρῶμε δυσκολοχώνευτα φαγητὰ ἢ λιπαρὰ καὶ παχιά, γιατί κάνουν κακὸ στὸ σῶμα ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή. Λένε ὅτι τὸ προβατάκι τρώει τὰ χορταράκια τῆς γῆς κι εἶναι τόσο ἥσυχο. Εἴδατε ποῦ λένε, «σὰν τὸ πρόβατο».

Ἐνῶ ὁ σκύλος ἢ ἡ γάτα κι ὂλ’ αὐτὰ τὰ σαρκοφάγα εἶναι ὅλα τους ἄγρια ζῶα. Τὸ κρέας κάνει κακὸ στὸν ἄνθρωπο. Κάνουν καλό τα χόρτα, τὰ φροῦτα κ.λπ.

Γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες μιλοῦν γιὰ νηστεία καὶ κατακρίνουν τὴν πολυφαγία καὶ τὴν ἡδονὴ ποῦ αἰσθάνεται κανεὶς μὲ τὰ φαγητὰ τὰ πλούσια. Νὰ εἶναι πιὸ ἁπλά τα φαγητά μας. Νὰ μὴν ἀσχολούμαστε τόσο πολὺ μ’ αὐτά.

Δὲν εἶναι τὸ φαγητό, δὲν εἶναι οἱ καλὲς συνθῆκες διαβίωσης, ποῦ ἐξασφαλίζουν τὴν καλὴ ὑγεία. Εἶναι ἡ ἁγία ζωή, ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Ξέρω γιὰ ἀσκητὲς ποῦ νηστεύανε πολὺ καὶ δὲν εἴχανε καμιά? ἀρρώστια.

Δὲν κινδυνεύει νὰ πάθει κανεὶς τίποτε ἀπ’ τὴ νηστεία. Κανεὶς δὲν ἔχει ἀρρωστήσει ἀπ’ τὴ νηστεία. Πιὸ πολὺ ἀρρωσταίνουν Ἐκεῖνοι ποῦ τρῶνε κρέατα κι αὐγὰ καὶ γάλατα, παρὰ Ἐκεῖνοι ποῦ εἶναι λιτοδίαιτοι. Εἶναι παρατηρημένο αὐτό.

Νὰ τὸ πάρουμε καὶ ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ ἐπίστημη, τώρα τὸ συνιστᾶ αὐτὸ τὸ πράγμα.

Οἱ νηστευτὲς νηστεύουν καὶ δὲν παθαίνουν τίποτε· ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνουν, ἀλλὰ θεραπεύονται ἀπὸ ἀρρώστιες.

Γιὰ νὰ τὰ κάνετε ὅμως αὐτά, πρέπει νὰ ἔχετε πίστη. Ἀλλιῶς σᾶς πιάνει λιγούρα. Ἡ νηστεία εἶναι καὶ ζήτημα πίστεως. Δὲν παθαίνετε μ’ αὐτὴν κακό, ὅταν τὸ χωνέψετε καλά το φαγητό σας.

Οἱ ἀσκητὲς μεταποιοῦν τὸν ἀέρα σὲ λεύκωμα καὶ δὲν τοὺς πειράζει ἡ νηστεία. Ὅταν ἔχετε τὸν ἔρωτα στὸ θεῖον, μπορεῖτε νὰ νηστεύετε μὲ εὐχαρίστηση κι ὅλα εἶναι εὔκολα· ἀλλιῶς σᾶς φαίνονται ὅλα βουνό.

Ὅποιοι ἔδωσαν τὴν καρδιά τους στὸν Χριστὸ καὶ μὲ θερμὴ ἀγάπη ἔλεγαν τὴν εὐχὴ κυριάρχησαν καὶ νίκησαν τὴ λαιμαργία καὶ τὴν ἔλλειψη Ἐγκράτειας.

Ὑπάρχουν σήμερα πολλοὶ ἄνθρωποι, ποῦ δὲν μποροῦσαν νὰ νηστέψουν μιὰ μέρα καὶ τώρα ζοῦν μὲ χορτοφαγία, ὄχι γιὰ λόγους θρησκευτικούς, ἁπλῶς γιατί πίστεψαν ὅτι αὐτὸ θὰ κάνει καλὸ στὴν ὑγεία τους.

Ἀλλὰ πρέπει νὰ τὸ πιστέψεις, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πάθεις τίποτε, ποῦ δὲν τρώεις κρέας.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος βέβαια εἶναι ἀσθενής, δὲν εἶναι ἁμαρτία νὰ φάει πρὸς στήριξιν τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ φαγητὰ μὴ νηστήσιμα. Τὸ ἁλάτι χρειάζεται στὸν ὀργανισμὸ τοῦ ἀνθρώπου.

Ὑπάρχει μιὰ φήμη ὅτι τὸ ἁλάτι κάνει κακό. Δὲν εἶναι σωστὸ αὐτό. Εἶναι στοιχεῖο ποῦ χρειάζεται. Καὶ εἶναι ὁρισμένοι μάλιστα ποῦ τὸ ἔχουν πολὺ ἀνάγκη.

Ἄλλοι δὲν τὸ ἔχουν ἀνάγκη, Ἐνῶ κάποιους τοὺς πειράζει. Εἶναι ζήτημα ἰχνοστοιχείων τοῦ ὀργανισμοῦ. Χρειάζεται μικροβιολογικὴ Ἐξέταση. Ἐγὼ τί ὄνειρα ἔχω! Γιὰ τὸ Ἅγιον Ὅρος δηλαδή.

Παρήγγειλα σιτάρι, γιὰ ν’ ἀλέθουμε, νὰ φτιάχνουμε ψωμὶ σταρίσιο. Καὶ σκέφτομαι νὰ πάρουμε διάφορα ὄσπρια καὶ νὰ τ’ ἀλέθουμε καὶ νὰ τ’ ἀνακατώνουμε, σιτάρι μὲ ρύζι, σόγια, σογιάλευρο μὲ φακὲς κ.λπ.

Κι ἔπειτα ἔχουμε καὶ τὰ κολοκύθια καὶ τὶς ντομάτες καὶ τὶς πατάτες κι ὅλα τ’ ἄλλα χορταρικά. Καὶ μὲ τὸν πατέρα Ἠσύχιο εἴχαμε ἕνα ὄνειρο.

Μιὰ φορὰ λέγαμε νὰ πᾶμε νὰ γίνουμε Ἐρημίτες κάπου καὶ νὰ σπείρουμε σιτάρι καὶ νὰ τὸ μουσκεύουμε καὶ νὰ τὸ τρῶμε. Μήπως ὁ Μέγας Βασίλειος Ἐκεῖ, στὴν ἔρημο, ἔτσι δὲν ἔκανε;

Ἀλλὰ τώρα ἐμὲς μᾶς κακοφαίνεται.

 (Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Βίος καὶ Λόγοι” – Ι.Μ. Χρυσοπηγῆς Χανιὰ)

Άγιοι Φωτεινός ο Επίσκοπος, Σάνκτιος ο διάκονος, Βέτιος, Επάγαθος, Ποντικός, Βιβλίδης, Άτταλος, Αλέξανδρος, Μάτουρος και οι συν αυτώ Μάρτυρες

 Οι Άγιοι Ιερομάρτυρες Φωτεινός, που ήταν Επίσκοπος, και Σάνκτιος ο διάκονος, ως και οι Άγιοι Μάρτυρες Βέτιος, Επάγαθος, Ποντικός, Βιβλίδης, Άτταλος, Αλέξανδρος και Μάτουρος, τελειώθηκαν μαρτυρικά, μαζί με άλλους Μάρτυρες, το 177 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Μάρκου Αυρηλίου (161 - 180 μ.Χ.), στη Λυών τής Γαλλίας.

Άγιος Ευγένιος Επίσκοπος Ρώμης

 Ο Άγιος Ευγένιος, Επίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν υιός του Ρουφινιανού. Εξελέγη Επίσκοπος Ρώμης από τον κλήρο και το λαό στις 10 Αυγούστου 654 μ.Χ. και διαδέχθηκε τον Πάπα Μαρτίνο Α’, τον οποίο ο αυτοκράτορας Κώνστας Β’ (642 - 668 μ.Χ.), επειδή δεν υπέγραψε κείμενο διά του οποίου απαγορευόταν να ομιλεί περί μιας ή δυο εν Χριστώ θελήσεων, τον συνέλαβε, το 653 μ.Χ., και τον εξόρισε ασθενή και κλινήρη στη Χερσώνα, όπου και πέθανε.

Όταν εστάλη από την Κωνσταντινούπολη, υπό του Πατριάρχου Πύρρου, έκθεση πίστεως, στην οποία συνιστάτο αντί μιας ή δυο θελήσεων εν Χριστώ παραδοχή τριών θελήσεων, ο Ευγένιος ήταν έτοιμος να αποδεχθεί αυτήν, αλλά ο λαός και ο κλήρος της Ρώμης αντιστάθηκε και απαγόρευσε σε αυτόν τη Θεία Λειτουργία. Έτσι δεν συμφώνησε με το κείμενο της επιστολής και τήρησε σθεναρή στάση κατά τής αιρέσεως του Μονοθελητισμού με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να οργισθεί εναντίον του. Αυτό όμως δεν πτόησε τον Άγιο, ο οποίος αγωνίσθηκε υπέρ της πατρώας ευσέβειας και τη διδασκαλία της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου.

Ο Άγιος Ευγένιος διακρίθηκε για την οσιότητα του βίου του, την ευγένεια και τη φιλανθρωπία και κοιμήθηκε με ειρήνη, το 657 μ.Χ.

Άγιοι Μαρκελλίνος και Πέτρος οι ιερομάρτυρες

 Οι Άγιοι Ιερομάρτυρες Μαρκελλίνος και Πέτρος μαρτύρησαν, το 304 μ.Χ., κατά τους χρόνους του αυτοκράτορος Διοκλητιανού (284 - 305 μ.Χ.). Ναός αυτών ανοικοδομήθηκε από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο  στη Ρώμη.

Όσιος Αδάλγιος της Νοβάρα

 Ο Όσιος Αδάλγιος καταγόταν από την Ιρλανδία και έζησε κατά τον 7ο αιώνα μ.Χ. Ήταν μαθητής του Οσίου Φουρσά , ο οποίος ήταν Απόστολος της Πικαρδίας. Ο Όσιος, αφού ασκήτεψε και έζησε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη, το 686 μ.Χ.

Όσιος Βοδφανός εξ Ουαλίας

 Ο Όσιος Βοδφανός καταγόταν από την Ουαλία και έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ. Κοιμήθηκε με ειρήνη.