"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;

 Θυμάμαι τον γέροντα Παΐσιο που ερχόντουσαν κάποιοι άνθρωποι και του έλεγαν:

"Γέροντα, ποιο είναι το θέλημα του Θεού να κάνω στη ζωή μου;

Να γίνω μοναχός ή να παντρευτώ; ή "Να πάω στην τάδε σχολή ή στην τάδε σχολή;"

Και τους έλεγε:

"Βρε, άφησε το θέλημα του Θεού τώρα..

Τι είσαι;

Ο Μωυσής είσαι για να μάθεις το θέλημα του Θεού!

Εσύ τι θέλεις, γιε μου;"

-"Ε, μα ξέρω;"

-"Ε, βρε, αφού εσύ δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, το θέλημα του Θεού σε μάρανε;

Αφού το δικό σου θέλημα και δεν το ξέρεις, δεν ξέρεις εκείνα που θέλεις, τι ψάχνεις το θέλημα του Θεού τώρα;Ε, τι θα σου πει και ο Θεός;

Αφού ό,τι και να σου πει πάλι δεν θα ξέρεις τι να κάνεις.

Εύρε, γιε μου, εσύ τι θέλεις, τι θέλεις να κάνεις. Θέλεις να γίνεις ταξιτζής;

Πήγαινε γίνε ταξιτζής αλλά γίνε ένας άγιος ταξιτζής!

Θες να γίνεις βοσκός;

Να πας να γίνεις βοσκός. Αλλά να γίνεις ένας άγιος βοσκός!

Θες να γίνεις αστυνομικός; Γίνε αστυνομικός, γίνε άγιος αστυνομικός!

Γίνε ό,τι θέλεις φτάνει να αγιάσεις το επάγγελμά σου!"

Αυτή ήταν η συμβουλή του γέροντα.

Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί σήμερα οι πιο πολλοί άνθρωποι κάνουν πράγματα που δεν θέλουν να κάνουν.

Γι'αυτό και κουράζονται στις δουλειές τους και νευριάζουν και τους φταίνε τα ρούχα τους και καρτερούν να'ρθει η μέρα να κλείσει η δουλειά τους και να πάνε σπίτι τους.

Γι' αυτό και είμαστε κατακουρασμένοι. Διότι δεν μας μαθαίνουν να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε. Ή, τουλάχιστον, αφού δεν μας έβαλαν απ' την αρχή να κάνουμε εκείνο που αγαπούμε, ας αγαπήσουμε αυτό που κάνουμε!

Έλεγε ο γέροντας Παΐσιος:

"Εύρε τρόπο να αγαπήσεις αυτό που κάνεις! Αφού δεν έκανες αυτό που αγαπούσες, αγάπησε αυτό που κάνεις! Εύρε έναν τρόπο!"

Μητρ. Λεμεσού Αθανασιος.

Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος: «Η αποφυγή της απογνώσεως»

 «Αν έχεις αμαρτίες, να μην απελπιστείς, αυτά δεν παύω να σας τα λέω συνεχώς, και αν κάθε μέρα αμαρτάνεις, να μετανοείς καθημερινά. Γιατί η μετάνοια είναι το φάρμακο κατά των αμαρτημάτων είναι η προς τον Θεόν παρρησία, είναι όπλο κατά του διαβόλου, είναι η μάχαιρα που του κόβει το κεφάλι, είναι η ελπίδα της σωτηρίας, είναι η αναίρεση της απογνώσεως. Η μετάνοια μας ανοίγει τον ουρανό και μας εισάγει στον Παράδεισο. Γι’ αυτό (σου λέω), είσαι αμαρτωλός; μην απελπίζεσαι. Ίσως βέβαια αναλογιστείς. Μα τόσα έχω ακούσει στην Εκκλησία και δεν τα ετήρησα. Πως να εισέλθω και πάλι και πως και πάλι να ακούσω; Μα γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να εισέλθεις επειδή, όσα άκουσες δεν τα ετήρησες. Να τα ξανακούσεις, λοιπόν, και να τα τηρήσεις. Εάν ο ιατρός σου βάλει φάρμακο στην πληγή σου και παρά ταύτα δεν καθαρίσει, την επομένη ημέρα δεν θα σου ξαναβάλει πάλι; Μη ντρέπεσαι, λοιπόν, να ξαναέλθεις στην Εκκλησία. Να ντρέπεσαι όταν πράττεις την αμαρτία. Η αμαρτία είναι το τραύμα και η μετάνοια το φάρμακο. Αν, λοιπόν, έχεις παλιώσει σήμερα από την αμαρτία, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου με τη μετάνοια. Και είναι δυνατό, μπορεί να πει κανείς να σωθώ, αφού μετανοήσω; Και βέβαια είναι. Μα, όλη τη ζωή μου την πέρασα μέσα στις αμαρτίες, και εάν μετανοήσω θα βρω τη σωτηρία; Και βέβαια. Από που γίνεται αυτό φανερό; Από τη φιλανθρωπία του Κυρίου σου… Γιατί η φιλανθρωπία του Θεού δεν έχει μέτρο. Και ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με λόγια η πατρική Του αγαθότητα. Σκέψου μια σπίθα που έπεσε μέσα στη θάλασσα, μήπως μπορεί να σταθεί εκεί η να φανεί; Όση σχέση έχει, λοιπόν, μια σπίθα με το πέλαγος, τόση σχέση έχει η αμαρτία σου σε σύγκριση με τη φιλανθρωπία του Θεού. Και καλύτερα, θα έλεγα, όχι τόση, άλλα πιο πολλή. Γιατί το πέλαγος, ακόμη και αν είναι απέραντο, έχει όριο, μέτρο και σύνορα. Η φιλανθρωπία όμως του Θεού είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό σου επαναλαμβάνω. Είσαι αμαρτωλός; Μην απελπίζεσαι» (περικοπή από την8η ομιλία για τη μετάνοια, PG 49, 337-338).

Όσιος Θεόδωρος Επίσκοπος Ροστώφ και Σούζνταλ Ρωσίας

 Ο Όσιος Θεόδωρος ήταν Ρώσος επίσκοπος. Απεβίωσε το 1023 μ.Χ.

Όσιος Παύλος ο Ομολογητής «ο εν Καϊουμά»

 Ο Οσιομάρτυρας Παύλος του Καϊουμά δεν αναφέρεται από τους γνωστούς Αγιολόγους Ανατολής και Δύσεως (π.χ. τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον Ιππόλυτο Delehaye). Η μνήμη του βρίσκεται σε κάποιο Ευαγγελάριο, ο δε βίος του σε χειρόγραφο της Αγιοταφίτικης Βιβλιοθήκης (βλ. Α. Κεραμέως Ιεροσολ. Βιβλ. Α', σελ. 70).

Το Λείψανό του Οσιομάρτυρα, βρέθηκε άφθαρτο, με φανερά τα σημεία του μαρτυρίου του (κομμένη μύτη, εγκαύματα), επί των ημερών του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Αντωνίου Β’ του Καυλέα (893 – 901 μ.Χ.). Μέχρι την Άλωση της Πόλεως από τους Σταυροφόρους (1204 μ.Χ.), ήταν κατατεθημένο στη Μονή του Χριστού Παντεπόπτου, η οποία κατά την διανομή δόθηκε στους Βενεδικτίνους Μοναχούς της Μονής του Αγίου Γεωργίου Μείζονος Βενετίας.

Το 1222 μ.Χ. το Λείψανο μεταφέρθηκε στη Βενετία από τον Ηγούμενο Παύλο (1206 – 1222 μ.Χ.), επί των ημερών του Δόγη Πέτρου Ziani (1206 – 1239 μ.Χ.), ο οποίος «έκπληκτος από την αξιοθαύμαστη κατάσταση διατηρήσεως του λειψάνου λέγεται ότι έβγαλε το Δουκικό «κέρας» και το τοποθέτησε στην Κάρα του Μάρτυρα» (επ. Φαναρίου Αγαθαγγέλου αυτ. σελ. 292). Λόγω αυτού του κοσμήματος στην ιστορική συνέχεια ο Άγιος πήρε την προσωνυμία του Δούκα.

Επί των ημερών του Πάπα Κλήμη Η’ (1592 – 1605 μ.Χ.) το Λείψανο τοποθετήθηκε μέσα στην Αγία Τράπεζα του λεγομένου Παρεκκλησίου των Νεκρών της αυτής Μονής, μαζί με το Λείψανο του Αγίου Παύλου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ομολογητού, όπου και σήμερα φυλάσσεται.

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Σωσθένειο

 Δεν έχουμε λεπτομέρειες για τη σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο Σωσθένειο (ή Στενία ή Στενή).

Άγιος Ναυκράτιος

 Ο Άγιος Νικόδημος γράφει, ότι ίσως είναι ο αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου και Γρηγορίου Νύσσης, που ήταν θαυμάσιος ασκητής. Ψάρευε μάλιστα στις λίμνες και τα ποτάμια ψάρια και κατόπιν τα μοίραζε στους φτωχούς. Το μόνο σίγουρο όμως είναι, ότι απεβίωσε ειρηνικά.

Αλλά από τον Συναξαριστή του Μαυρικίου μαθαίνουμε ότι ήταν ο Στουδίτης Ναυκράτιος, ο γνωστός μοναχός, που υπήρξε θερμός υποστηρικτής των Ιερών εικόνων, για τις όποιες υπέστη διωγμούς και εξορίες. Κατά την Πατριαρχεία του ιερού Ιγνατίου διετέλεσε (842 μ.Χ.) ηγούμενος της Μονής Στουδίου, όπου και τάφηκε σαν ομολογητής, όταν πέθανε το 847 μ.Χ.

Άγιος Μάρκος

 Ο Άγιος Μάρκος μαρτύρησε δια ξίφους.