ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ

 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΑΓΙΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ

 

Τότε λυπούμε το πνεύμα μας! Χάνουμε την ειρήνη μας! Χωριζόμαστε από τον Θεό!

 Μιλάς εσύ στον άλλον με χαμόγελο, αυτός σου απαντά άγρια και εσύ, θυμώνεις!

Μεγάλη αφέλεια, χονδρό λάθος!

Λες στον άλλον, σε παρακαλώ... Σκέψου και μένα καμιά φορά!

Εκείνος όμως, δεν σε υπολογίζει!

Τέτοιος άνθρωπος είναι!Τέτοιο μυαλό έχει!Τί περιμένεις ;

Εάν θέλεις να πιεις νερό δεν θα πας σε ξηρό βράχο! Θα πας σε βρύση!

Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί ο άλλος να μας το δώσει!

Ας μη ζητάμε κάτι, που δεν μπορεί ο άλλος να καταλάβει!

Διότι τότε, χαλάμε την καρδιά μας!

Λυπούμε το πνεύμα μας!

Χάνουμε την ειρήνη μας!

Χωριζόμαστε από τον Θεό!

Γέροντας: Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Οι δοκιμασίες, είναι βαρύτερες στους πιστούς (Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης)

       Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

«Όλοι όσοι θέλουν να ζουν ευσεβώς, θα διωχθούν» (Β  Τιμ. 3/γ: 12) είπε ο απόστολος Παύλος. Αυτό το «όλοι», δεν είναι τυχαίο. Ακόμα και ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, διώχθηκε: «Καταφρονημένος και απορριμμένος από τους ανθρώπους· άνθρωπος θλίψεων και δόκιμος ασθένειας· και σαν άνθρωπος από τον οποίο κάποιος αποστρέφει το πρόσωπο, καταφρονήθηκε, και τον θεωρήσαμε σαν ένα τίποτα» (Ησαίας 53/νγ: 3).

Και το ίδιο είπε ότι θα συνέβαινε στους ακολούθους Του: «Να θυμάστε τον λόγο, που εγώ σας είπα: Δεν υπάρχει δούλος μεγαλύτερος από τον κύριό του. Αν εμένα δίωξαν, θα διώξουν και σας· αν φύλαξαν τον λόγο μου, θα φυλάξουν και τον δικό σας» (Ιωάννης 15/ιέ: 20).

Και όχι μόνο από διωγμούς θα έπασχαν οι πιστοί, αλλά από κάθε είδους θλίψη:«Μέσα στον κόσμο θα έχετε θλίψη· αλλά, να έχετε θάρρος· εγώ νίκησα τον κόσμο» (Ιωάννης 16/ις: 33). Και δήλωσε: «Αν κάποιος θέλει νάρθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, κι ας σηκώσει τον σταυρό του, κι ας με ακολουθεί. Επειδή, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει· και όποιος χάσει τη ζωή του, εξαιτίας μου, θα τη βρει» (Ματθαίος 16/ις: 23,24).

Έχοντας υπ’ όψιν αυτά τα λόγια, που πολλοί από εμάς τα έχουμε βιώσει «στο πετσί μας», παίρνουμε θάρρος μέσα από τις θλίψεις, καθώς βιώνουμε καθημερινά τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «σε κάθε τι συνιστώντας τον εαυτό μας ως υπηρέτες του Θεού, με πολλή υπομονή, με  θλίψεις, με ανάγκες, με στενοχώριες, 5. με ραβδισμούς, με φυλακές, με ακαταστασίες, με κόπους, με αγρυπνίες, με νηστείες· 6. με καθαρότητα, με γνώση, με μακροθυμία, με αγαθότητα, με Πνεύμα Άγιο, με αγάπη ανυπόκριτη· 7. με λόγο αλήθειας, με δύναμη Θεού· με τα όπλα της δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά· 8. με δόξα και ατιμία, με συκοφαντία και με εγκωμιασμό· σαν πλάνοι, όμως κάτοχοί της αλήθειας· 9. σαν αγνοούμενοι, αλλά είμαστε καλά γνωστοί· σαν να φτάνουμε στον θάνατο, αλλά, δέστε, ζούμε· σαν να περνάμε από παιδεία, αλλά δεν θανατωνόμαστε· 10. σαν λυπούμενοι, αλλά πάντοτε έχουμε χαρά· σαν φτωχοί, όμως πλουτίζουμε πολλούς· σαν να μη έχουμε τίποτε, όμως τα πάντα κατέχουμε» (Β  Κορ. 6/ς: 4-10). Θυμάμαι σαν σήμερα, τα λόγια ενός φίλου απίστου, για τη ζωή του νονού μου, τον οποίο ο Θεός ευλόγησε με χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά κόσμον θλιβόταν υπερβολικά ως τον θάνατό του. Μου είπε ο άπιστος εκείνος: «Μα πως είναι δυνατόν ο Θεός να επιτρέπει να βασανίζεται τόσο ένας δικός Του; Αν είχατε την αληθινή πίστη, δεν θα ήταν η ζωή του ένα βασανιστήριο. Να μην έχει δουλειά, να τον κοροϊδεύουν οι εργοδότες, να αρρωσταίνει, να γκρεμίζεται το σπίτι του, να θλίβεται τόσο πολύ!

Αυτό δεν είναι πίστη, είναι πλάνη!» Και πράγματι, είχα δει κι εγώ αυτόν τον ευλογημένο άνθρωπο, να προσεύχεται με δάκρυα, να ζητάει από τον Θεό να τον πάρει «ΤΩΡΑ!». (Και πράγματι, έφυγε νέος, όταν ο αγώνας του έφθασε στην τελείωση). Απάντησα στον άπιστο φίλο μου, ότι αυτή είναι η εν Χριστώ ζωή.

Όχι χαρά και διασκέδαση, αλλά θλίψη και πόνος, και δοκιμασία. Αλλά δεν μπορούν αυτό να το δεχθούν όλοι. Μάλιστα θα έλεγα, ότι αν κάποιος δεν βιώνει αυτή τη θλίψη στη Χριστιανική του ζωή, κάτι δεν πάει καλά με αυτόν. Θα πρέπει να ανησυχεί! Γιατί δεν γνωρίζω ΚΑΝΕΝΑΝ που να προοδεύει στην εν Χριστώ ζωή, χωρίς να υφίσταται δοκιμασίες και θλίψεις.

Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Σιέρπουχωφ Ρωσίας

 Η ιερή εικόνα της Θεοτόκου στην ιερά Μονή Σιέρπουχωφ της Ρωσίας κοντά στη Μόσχα είναι γνωστή για θαύματα απεξάρτησης σε αλκοολικούς και εξαρτημένους από τα ναρκωτικά.

Όσιος Αδριανός εκ Ρωσίας

 Το μεγαλύτερο μέρος των πληροφοριών σχετικά με τον Βίο του Οσίου Αδριανού, που έχουμε στην κατοχή μας, στηρίζεται σε ένα χρονικό που αφηγείται την αρχή της ιδρύσεως της μονής του Ευαγγελισμού στον ποταμό Μόνζα, στην περιοχή Κοστρομά, καθώς και τα θαυμαστά γεγονότα που συνδέονται με τις μορφές των δύο ιδρυτών, του Αβραάμ και του Θεράποντος. Αυτό το χρονικό συντάχθηκε περί τα μέσα του 17ου αιώνος μ.Χ. από ένα μοναχό της μονής. Ο ιστορικός Κλγιουσέβσκιυ υποδεικνύει ως ημερομηνία συντάξεως το 1644 μ.Χ. και θεωρεί ότι ο συγγραφέας ήταν ο τρίτος ηγούμενος της μονής του Ευαγγελισμού, που παρέμεινε ανώνυμος.

Σύμφωνα με αυτό το χρονικό, ο Όσιος Αδριανός του Μονζένσκ έζησε περί τα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνος μ.Χ. στη Ρωσία. Γεννήθηκε στην Κοστρομά και βαπτίσθηκε με το όνομα Αμώς. Όντας ακόμα νέος, κατά την διάρκεια μιας αρρώστιας, είχε ένα αποκαλυπτικό όνειρο: είδε μια ερημική εκκλησία ανάμεσα σε δύο ποταμούς και άκουσε μια φωνή να του λέει: «Αυτός είναι ο τόπος σου». Ο Αμώς, θεραπευμένος πλέον, έφυγε κρυφά από τους γονείς του, που ήθελαν να τον νυμφεύσουν και έφθασε κατ' αρχήν στο μοναστήρι του Τόλγκα στο Γιαροσλάβλ, που είχε ιδρυθεί από τον Όσιο Γεννάδιο και ήταν αφιερωμένο στο Σωτήρα Χριστό. Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάσθηκε Αδριανός. Μετά από ορισμένα χρόνια ασκήσεως κατέφυγε στην περιοχή της Βολογκντά, στη μονή του Σωτήρος, κοντά στη λίμνη Κούμπεν και στη συνέχεια στο ερημητήριο που ιδρύθηκε από τον μοναχό Παύλο της Ομπνόρα, μαθητή του Οσίου Σεργίου, στα δάση του Κόμελ. Εδώ καλλιέργησε μια βαθιά πνευματική φιλία με τον Στάρετς Παφνούτιο, στον οποίο αποκάλυψε την επιθυμία του να ξαναβρεί την εκκλησία που είχε δει στο όνειρο. Στον ίδιο Στάρετς, στη συνέχεια, κατά την διάρκεια του ύπνου, υποδείχθηκε από έναν άγνωστο μοναχό ο τόπος στον οποίο ο Αδριανός θα ξαναέβρισκε αυτή την εκκλησία: μια έρημος ανάμεσα στις όχθες του ποταμού Μόνζα, στην περιοχή της Κοστρομά.

Ο Αδριανός και ο Παφνούτιος είχαν την επιθυμία να ασκητέψουν μαζί σε εκείνον τον απομακρυσμένο τόπο, που είχε μια εγκαταλειμμένη εκκλησία αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Παρόλα αυτά ο Παφνούτιος διορίσθηκε το 1595 μ.Χ., με διάταγμα του τσάρου, αρχιμανδρίτης στο μοναστήρι Κούντωφ (ή Μονή των Θαυμάτων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ) στη Μόσχα. Έτσι, τον ίδιο χρόνο ο Αδριανός μαζί με άλλους τρεις μοναχούς έφθασε στον απομονωμένο και ήσυχο τόπο.

Αλλά οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες από τις ανοιξιάτικες πλημμύρες ανάγκασαν τον Όσιο Αδριανός να μεταφέρει την εκκλησία και τη μοναστική κοινότητα σε μια τοποθεσία πιο ασφαλή. Εκ νέου του παρουσιάσθηκε εκείνος ο άγνωστος μοναχός, ο οποίος υπέδειξε στον Όσιο Αδριανό το νέο τόπο, για να κατασκευάσει το μοναστήρι.

Λίγο αργότερα κατέφθασε εκεί ένας Στάρετς με το όνομα Θεράπων, που ζούσε σε εκείνα τα μέρη ως ερημίτης, σε απομόνωση και αυστηρό ασκητικό βίο.

Ο Όσιος Αδριανός αναγνώρισε στο πρόσωπό του τον μοναχό που του είχε μυστηριωδώς εμφανισθεί. Ο Θεράπων έζησε στην κοινότητα του ηγουμένου Αδριανού για δύο και πλέον χρόνια μέχρι το θάνατό του.

Ο Όσιος Αδριανός, αφού έζησε θεοφιλώς, κοιμήθηκε με ειρήνη το 1619 μ.Χ.

Άγιος Γερόντιος Επίσκοπος Μιλάνου

 Ο Άγιος Γερόντιος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. στην Ιταλία. Εξελέγη Επίσκοπος Μιλάνου και κοιμήθηκε με ειρήνη το 470 μ.Χ.