Συνετὴ συμπεριφορὰ

 Ἡσημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ εἶναι τὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς πρὸς Κο­λασσαεῖς Ἐπιστολῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ ἀναγινώσκεται πρὸς τιμὴν τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ, τὴ μνήμη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε.

1. Συνετὴ συμπεριφορὰ

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει ἀρχικὰ τοὺς πιστοὺς νὰ προσέχουν τὴ συμπεριφορά τους πρὸς τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἀνθρώπους. «Ἐν σοφίᾳ περιπατεῖτε πρὸς τοὺς ἔξω», τοὺς γράφει. Νὰ συμπεριφέρεσθε δηλαδὴ μὲ σύνεση σὲ ὅσους εἶναι ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, μὲ φρόνηση, μὲ περίσκεψη. Νὰ προσέχετε νὰ μὴ δώσετε καμία ἀφορμὴ σκανδάλου.

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀκούσει κηρύγματα, δὲν ἔχουν μελετήσει τὴν Ἁγία Γραφή, οὔτε ἄλλα βιβλία πνευματικά. Ἀγνοοῦν τὴ ζωὴ καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου. Διαμορφώνουν ὅμως ἄποψη σχετικὰ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, βλέποντας τὴ ζωή, τὴ διαγωγὴ τῶν Χριστιανῶν. Ἂν, γιὰ παράδει­γμα, γνωρίσουν ἕναν ἄνθρωπο ἀγάπης καὶ θυσίας, διδάσκονται, ἀκόμη κι ὅταν ἐκεῖνος σιωπᾶ. Ἀντίθετα, ἂν διακρίνουν κάτι ἀνάρμοστο στὴ συμπεριφορὰ ἑνὸς Χριστιανοῦ, εὔκολα σκανδαλίζονται καὶ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Κύριος προέτρεψε κάποτε τοὺς μαθητές του: «Γίνεσθε φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. ι΄ 16). Φροντίστε νὰ εἶστε φρόνιμοι σὰν τὰ φίδια· νὰ μὴν ἐκθέτετε τὸν ἑαυτό σας σὲ ἀνωφελεῖς κινδύνους. Νὰ εἶσθε καὶ ἄκακοι καὶ ἁπλοὶ σὰν τὰ περιστέρια. Ἦταν ἀπαραίτητη ἡ σύνεση στό μεγάλο ἔργο ποὺ εἶχαν νὰ ἐπιτελέσουν οἱ Ἀπόστολοι.

Μὲ σύνεση ἂς φερόμαστε οἱ πιστοί. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου παρατηροῦν τὴν καθημερινὴ συμπεριφορά μας, τὴν ἀναστροφή μας. Ἴσως ἡ ζωή μας νὰ ἀποτελέσει τὸ μοναδικὸ κήρυγμα ποὺ θὰ ἀκούσει κάποιος, τὸ μοναδικὸ Εὐαγγέλιο ποὺ θὰ διαβάσει.

2. Ἁλατισμένα λόγια

Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος κάνει πιὸ συγ­κεκριμένη τὴ διδασκαλία του καὶ ἑ­στιάζει στὰ λόγια. «Ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος», γράφει. Δη­λαδή, ὁ λόγος σας νὰ εἶναι πάντοτε χαριτωμένος, ἀρτυμένος μὲ τὸ ἁλάτι τῆς συνέσεως, ὥστε νὰ εἶναι πάντοτε εὐχάριστος καὶ ποτὲ βρώμικος καὶ ἀποκρουστικός.

Εἶναι πολὺ εὔστοχο τὸ παράδειγμα τοῦ ἁλατιοῦ, ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Ἀπόστολος. Τὸ ἁλάτι ἔχει δύο σημαντικὲς ἰδιότητες: Συντηρεῖ τὸ φαγητὸ καὶ τὸ προφυλάσσει ἀπὸ τὴ σήψη καὶ τὴν ἀποσύνθεση. Ἐπιπλέον τὸ κάνει εὔγευστο, εὐχάριστο, νόστιμο. Αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ πρέπει νὰ ἔχουν καὶ τὰ λόγια μας. Νὰ μὴν εἶναι σαπρά, βρώμικα, χυδαῖα, ἀλλὰ εὐχάριστα, χαριτωμένα, ὠφέλιμα.

Ἡ προτροπὴ αὐτὴ τοῦ Ἀποστόλου εἶναι πολὺ ἐπίκαιρη. Διότι στὴν ἐποχή μας παρατηρεῖται μεγάλη ὑποβάθμιση στὴν ποιότητα τῶν λόγων μας μέσα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἂν περάσει κανεὶς ἔξω ἀπὸ ἕνα γήπεδο, ἀπὸ ἕνα σχολεῖο, ἀπὸ μιὰ ἀγορά, ἀπὸ μιὰ μεγάλη διασταύρωση αὐτοκινήτων, ἢ ἂν ἀνατρέξει στὴν τηλεόραση, στὸ ραδιόφωνο ἢ στὸ διαδίκτυο, ἀκούει λόγια ποὺ ρυπαίνουν τὸν ἀέρα καὶ μολύνουν τὴν ψυχή. Φαίνεται δὲ ἀπὸ αὐτὰ τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς. «Ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ» (Ματθ. ιβ΄ 34), εἶχε πεῖ ὁ Κύριος. Τὸ στόμα λέει ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ξεχειλίζουν ἀπὸ τὴν ψυχή.

Ἂς προσέχουμε λοιπὸν τὰ λόγια μας. Νὰ εἶναι πάντοτε εὐχάριστα καὶ ὠφέλιμα μαζί. Ἀρτυμένα μὲ τὸ ἁλάτι τῆς Χάριτος. Λόγια ποὺ θὰ ἐκφράζουν τὸν πνευματικὸ θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς μας. Καὶ θὰ εἶναι τέτοια, ἂν εἴμαστε ἑνωμένοι μὲ τὸν χαριτοδότη Χριστό.

3. «Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητὸς»

Στὸ τέλος τοῦ ἀναγνώσματος ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρει τοὺς συνεργάτες του, οἱ ὁποῖοι βρίσκονταν μαζί του στὴ Ρώμη, ὅπου ἦταν φυλακισμένος. Μεταξύ τους ξεχωριστὴ θέση ἔχει ὁ σήμερα ἑορταζόμενος εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς. «Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρὸς ὁ ἀγαπητός», γράφει. Σᾶς ἀσπάζεται ὁ ἀγαπητός μου ἰατρὸς Λουκᾶς. Ὁ Λουκᾶς λοιπὸν ἦταν συνεργάτης καὶ συνοδοιπόρος τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ὑπῆρξε καὶ προσωπικὸς ἰατρός του. Τὸν ἀκολούθησε στὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες. Ὑπέμεινε καὶ αὐτὸς μαζί του τοὺς κόπους καὶ τὶς δυσ­κολίες τοῦ ἀποστολικοῦ ἔργου. Ἀντιμετώπισε διωγμούς. Μάλιστα ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸν ὀνομάζει ἀγαπητό. «Ἐγκώμιον καὶ τοῦτο οὐ μικρόν, ἀλλὰ καὶ σφόδρα μέγα, τὸ Παύλου εἶναι ἀγαπητόν» (ΕΠΕ 22, 324), σχολιάζει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ἀγαπητὸς στὸν ἀπόστολο Παῦλο ἀποτελεῖ τιμὴ ὄχι μικρή, ἀλλὰ πολὺ μεγάλη.

Ἡ σημαντικότερη προσφορά, ὅμως, τοῦ ἁγίου Λουκᾶ ἦταν τὰ θεόπνευστα συγγράμματά του· τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο καὶ οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, τὰ ὁποῖα περιλαμβάνονται στὴν Καινὴ Διαθήκη. Μᾶς διασώζει πολλὲς ἀπὸ τὶς παραβολὲς τοῦ Κυρίου. Ἐξιστορεῖ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴ θαυμαστὴ πορεία τῆς πρώτης Ἐκκλησίας.

Ἂς εὐγνωμονοῦμε τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ γιὰ ὅσα ἔχει προσφέρει στὴν Ἐκκλησία καὶ ἂς μᾶς ἐμπνεύσει τὸ παράδειγμά του, τὸ ἀποστολικὸ φρόνημά του, ἡ αὐταπάρνησή του· ὥστε νὰ προσφέρουμε κι ἐμεῖς ὅ,τι πολυτιμότερο μποροῦμε στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ τὸν συναντήσουμε στὴν ἀτέρμονη χαρὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.