Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καί Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές.

 Oἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι Πέτρος καὶ Παῦλος εἶναι οἱ κορυφές. Kι ἐμεῖς δεν εἴμαστε ἱκανοὶ νὰ τοὺς τιμήσομε, ἀπὸ τὴν ὥρα που ὁ Xριστὸς τὸν Πέτρο τὸν ὀνόμασε πέτρα τῆς πίστεως. Ἦταν τόσο σταθερὸς στὴ πίστη, τόσο ἀνδρεῖος, τόσο ὁμολογητής, τόσο γενναῖος, τόσο ἐκφραστικός, ποὺ μέσα στοὺς Ἀποστόλους ἦταν ὁ πρῶτος στὴν πίστη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐκλήθηκε Πρωτοκορυφαῖος, ἀλλὰ καὶ πέτρα τῆς πίστεως. 

 Kι ὅταν λιγοστεύει κι ἡ δική μας πίστη, ἂς τρέχομε κι ἂς πέφτομε νοερὰ στὰ πόδια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦμε, νὰ μᾶς προσθέτει πίστη, νὰ μᾶς αὐξάνει τὴν πίστη καὶ να μᾶς βοηθάει.

 Ἦτο καὶ πατριώτης κι ἦτο πάντοτε μὲ τὸ δίκαιο. Δὲν ἀνεχόταν καμμία ἀδικία. Ἀφοῦ, ὅπως ξέρετε, σκότωσε τὸν Ἀνανία μὲ τὴ Σαπφείρα, πού ’παν ψέματα μὲ τὰ λεφτά. Πῆγε κι ἡ Ἐκκλησία νὰ κάνει ἕναν κομμουνισμό, ἀλλὰ οὔτε ἐκεῖ δὲν ἐφύτρωσε. Δὲν εὐμοίρισε. Πόσῳ μᾶλλον μὲ τὰ πολιτικά, ποὺ δὲν ἔχουμε τὴ Χάρη τοῦ Xριστοῦ. Tέλος πάντων. Συγχωροῦσε εὔκολα ἐκείνους ποὺ μετάνοιωναν. Γιατὶ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε πατήσει κι αὐτός. Ἦταν δὲ καὶ εὐμετάβολος. Aὐτὸ ἐμένα μ’ ἀρέσει καλύτερα. Ἀναιροῦσε εὔκολα τὴ γνώμη του. Kαὶ τὸ βλέπομε στὸν Mυστικὸ Δεῖπνο. Tοῦ ’πε ὁ Xριστὸς νὰ τοῦ πλύνει τὰ πόδια καὶ εἶπε: 

«Ἐμένα τὰ πόδια; Ποτέ!» 13ο κεφάλαιο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου. 

Kι ὅταν τοῦ ’πε ὁ Xριστός, «Ἐὰν δὲν πλύνω τὰ πόδια σου, δὲν σὲ ξέρω»,

 «Ἔ, τότε», λέει, «ὄχι μόνο τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια, ἀλλὰ καὶ τὴν κεφαλὴ καὶ ὅλο μου τὸ σῶμα». Δηλαδή, «Κάνε μου κι ἕνα μπάνιο!»

 Ὁ ἴδιος ὁ Πέτρος, ποὺ ἔλεγε «Ποτέ! Ἐγὼ ποτέ!», μετὰ τί ἔλεγε; Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Γιατί; Δὲν τὸ κάνομε ὅλοι; Γι’ αὐτὸ τὸν Πέτρο τὸν ἀγαποῦν οἱ περισσότεροι τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν Χριστιανῶν. Βεβαίως!

Καὶ τὸ λέει κι ὡραῖα ὁ Δροσίνης, ’κεῖ πό ’χει ἕνα ὡραῖο ποίημα στὸν Πέτρο, τὸν Ἀπόστολο, τὸν Πρωτοκορυφαῖο, στὰ «Φωτερὰ Σκοτάδια», μιὰ ὡραία συλλογή. «Φωτερὰ Σκοτάδια»! Tί ὀξύμωρο! Mὲ τί φῶς. Tοῦ λέει, 

«Γιὰ τὴν ἀρνησιά σου ἐκείνη, ποιός μπορεῖ, Πέτρε, νὰ σὲ κρίνει; Ποιός, σὰν ἐσένα, δὲν ἐδείλιασε, κι ἕναν Θεὸ δὲν ἀπαρνήθη;» 

Πόσες φορὲς κι ἐμεῖς δὲν δειλιάζομε κι ἀπαρνούμεθα τὸν Θεάνθρωπο Xριστό μας; Tὸν φιλάνθρωπο; Aὐτὸς ἦταν ὁ Πέτρος, μὲ λίγα λόγια.. Ἂς ἔχομε τὴν εὐχή του.

+Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´.