Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, πρίν ἀπό τόν ἑκούσιο σταυρικό Του θάνατο, ὑποσχέθηκε στούς μαθητές Του πώς, ὅταν ἀπέλθει πρός τόν Πατέρα Του, θά στείλει ἄλλον Παράκλητο, δηλαδή παρηγορητή, ὑπερασπιστή, τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, «ἵνα μένῃ μεθ’ ὑμῶν εἰς τόν αἰῶνα» (Ἰωάν. 14,16).
Κατά τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς ἑορτάζουμε τήν ἔλευση, τήν κάθοδο τοῦ Παρακλήτου, τόν χρόνο ἐκπληρώσεως, τήν «προθεσμίαν» τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Πατρός (Λουκ. 24,49). Αὐτό τό Ἅγιο Πνεῦμα συγκροτεῖ ὅλον τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας στόν ἱστορικό χρόνο τοῦ παρόντος κόσμου, καθότι ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρχε πρό πάντων τῶν αἰώνων ὡς κεκρυμμένη ἐν Θεῷ Βασιλεία καί Δόξα, στήν ὁποία κατοικεῖ ὁ Θεός μέ τόν Λόγο καί τό Ἅγιο Πνεῦμα (π. Ἰωάν. Ρωμανίδης). Ἡ Πεντηκοστή θεωρεῖται γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας, διότι τότε φανερώνεται πλέον ὡς τό Σῶμα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Κέντρο της εἶναι ἀφενός ἡ Θεία Εὐχαριστία, κατά τήν ὁποία οἱ πιστοί ἐσθίουν καί πίνουν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, καί ἀφετέρου ὅλη ἡ ἐκκλησιαστική ζωή, τουτέστι τά μυστήρια, ἡ προσευχή, τά δόγματα, ἡ διδασκαλία. Αὐτή ἡ ζωή καταξιώνεται μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, γιατί Αὐτό ἐνεργεῖ ἐντός τοῦ ἀνθρώπου, μέ τοῦ ὁποίου τήν θέληση καί συνέργεια ἐπιτυγχάνεται ἡ σωτηρία, ἡ μετοχή του στήν Βασιλεία καί Δόξα τοῦ Θεοῦ.
Φανέρωση τῆς Ἁγίας Τριάδος
Ἡ ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι κατεξοχήν θεολογική ἑορτή, καθότι μέ τήν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποκαλύπτεται ἐναργέστερα τό μυστήριο τῆς Ἁγίας καί Ὁμοουσίου Τριάδος, καί οἱ πιστοί ἀποκτοῦν ἐμπειρία αὐτοῦ τοῦ μυστηρίου. Ἦλθε τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν Θεό Πατέρα «πρό πάντων τῶν αἰώνων» καί στέλλεται «ἐν χρόνῳ» ἀπό τόν Θεό Υἱό, τόν Ἰησοῦ Χριστό, τό Ὁποῖον, ὡς Παράκλητος Θεός, μᾶς ὁδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν» (Ἰωάν. 16,13). Τά τρία αὐτά πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχουν τήν ἴδια φύση-οὐσία καί τήν ἴδια δόξα-ἐνέργεια. Εἶναι δηλαδή ὁμοούσια, ὁμόδοξα καί ὁμοδύναμα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, πού εἶχε ἀποκαλυπτική ἐμπειρία αὐτοῦ τοῦ μυστηρίου, κάνει λόγο γιά τρία φῶτα τά ὁποῖα τόν περιέλαμψαν· «οὐ φθάνω τό ἕν νοῆσαι καί τοῖς τρισί περιλάμπομαι· οὐ φθάνω τά τρία διελεῖν (νά διαιρέσω) καί εἰς τό ἕν ἀναφέρομαι» (Λόγ. Μ΄, 41). Μονάς ὁ Θεός κατά τήν οὐσία Του, Τριάς κατά τίς ὑποστάσεις Του. Μέγα καί ἀνεξερεύνητο τό μυστήριο τοῦ θείου Εἶναι.
Ἡ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου
Ὁ πιστός μέσα στόν σωστικό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας αἰσθάνεται ὅτι ἀνακαινίζεται, ἀναγεννᾶται διαρκῶς ἀπό τήν πνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἐν λόγῳ ἀναγέννηση συνίσταται, κατά κύριο λόγο, στήν δυνατότητα νά προσεγγίζουμε μέ τήν πίστη καί τήν ἀγάπη τόν ἐνανθρωπήσαντα Λόγο τοῦ Θεοῦ καί ἔτσι νά ἀπαλλασσόμεθα ἀπό τήν ἁμαρτία καί τά ἐσωτερικά σκοτάδια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου πού ὅλοι φέρουμε μέσα μας. Ἀναγέννηση ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι σημαίνει νά ὑπερισχύει ὁ «καινός», ὁ νέος κατά Χριστόν ἄνθρωπος, πού διαμορφώνει ἐντός μας τό Ἅγιο Πνεῦμα, τοῦ «παλαιοῦ» πού ἀπαιτεῖ νά ἐξουσιάζει τήν συνείδησή μας καί νά μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό τήν κατά Θεόν ζωή, δίνοντάς μας ὡς τροφή «τά κεράτια» πού ἐσθίουν οἱ χοῖροι (Λουκ. 15,16).
Τό Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ἀνακαινίζει γιατί μέ τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ μᾶς μεταγγίζει τήν ἀληθινή καί αἰώνια ζωή, ἡ ὁποία φωτίζει, ὀμορφαίνει καί νοηματοδοτεῖ τήν παροῦσα ζωή πού ὑπόκειται στό κακό, τήν ἁμαρτία, τόν θάνατο. Μέ τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν συνειδητή μετοχή τοῦ πιστοῦ στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, πραγματώνεται ἡ ἀποστολική προτροπή· «Μήν προσαρμόζεστε στήν νοοτροπία αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλά νά μεταμορφώνεστε συνεχῶς πρός τό καλό, ἀποκτῶντας τό νέο φρόνημα τοῦ πιστοῦ. Ἔτσι θά μπορεῖτε νά διακρίνετε ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τό καλό καί ἀρεστό στόν Θεό καί τέλειο» (Ρωμ. 12,2). Ἔτσι ἀνακαινίζεται καί ἀναγεννᾶται ὁ ἄνθρωπος. Αὐτό θεωροῦμε ὅτι εἶναι ἕνα ἀπό τά σημαντικώτερα μηνύματα τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς στόν σύγχρονο κόσμο, ὁ ὁποῖος ἔχοντας ἀποδεχθεῖ ἕνα ἀντιπνευματικό πολιτισμό ἐνθαρρύνει τήν διάσπαση τοῦ ἀνθρώπου καί τόν ἐγκλωβίζει στήν ἀτομικότητα. Ὅμως τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Πνεῦμα ἑνότητας, εἰρήνης, καταλλαγῆς, ἀγάπης· γι’ αὐτό διδάσκει τήν ταπείνωση, τήν μετάνοια, τήν θυσία, τήν ὑπέρβαση τοῦ ἐγωισμοῦ πού προκαλεῖ δυστυχία καί ὀδύνη.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα, αἰτία τῆς σωτηρίας μας
Στήν ἀγάπη καί τήν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐναποθέτουμε τήν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μας, ὅπως ψάλλουμε σέ ἕνα ὑπέροχο ὕμνο· «Ἁγίῳ Πνεύματι, πανσωστική αἰτία· εἴ τινι τοῦτο κατ’ ἀξίαν πνεύσει, τάχει ἐξαίρει τῶν τῆς γῆς, πτεροῖ, αὔξει, τάττει ἄνω»· δηλαδή, τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ αἰτία πού σώζει τούς πάντες· σέ ὅποιον Αὐτό ἀντάξια πνεύσει, γρήγορα τόν ὑψώνει ἀπό τά ἐπίγεια, τοῦ δίνει φτερά, τόν αὐξάνει, τόν τοποθετεῖ στόν οὐρανό (Ἀναβαθμ. πλ. β΄).
Ἀρχιμ. Ν. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου