Άγιος Πέτρος επίσκοπος Νικαίας

 Ο Άγιος Πέτρος επίσκοπος Νικαίας απεβίωσε ειρηνικά.

Άγιος Βαρυψάβας

 Για τον Άγιο αυτό λέγεται, ότι πήρε από έναν ερημίτη το Τίμιο Αίμα που έτρεξε από την πλευρά του Κυρίου και γιάτρευε πολλές αρρώστιες. Γι' αυτό και οι άπιστοι τον θανάτωσαν με ξύλα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο δε τίμιος θησαυρός του Δεσποτικού Αίματος έμεινε πάλι σώος και ακέραιος, φυλαττόμενος από τον μαθητή του Αγίου.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει για το γεγονός αυτό: «Tινές λέγουσιν, ότι το αίμα, όπερ είχεν ο Bαρυψαβάς ούτος, δεν ήτον αμέσως εκείνο το εκχυθέν από της πλευράς του Σωτήρος. Eπειδή εκείνο συνανέστη τω αναστάντι σώματι του Kυρίου, κατά την γνώμην τινών Θεολόγων. Aλλ’ ήτον από το αίμα εκείνο, οπού έτρεξεν από την πλευράν της εικόνος του Δεσπότου Xριστού, την οποίαν εκέντησαν εις την πλευράν οι Iουδαίοι. H εικών δε αύτη ευρίσκετο εις την Bηρυτόν, ήτοι το νυν λεγόμενον Bερούτι. Kαθώς το θαύμα τούτο ιστορεί ο θείος Aθανάσιος. Ένα τοιούτον γράφει και ο Mελέτιος, σελ. 362, του β΄ τόμου. Ότι δηλαδή εν έτει 923 εκομίσθη εις την Aυγίαν ο τιμαλφέστατος θησαυρός του αίματος του Kυρίου. Tο αίμα δε αυτό, κατά τον Mαριανόν Σκώτον είναι εκείνο, οπού έτρεξεν από την εικόνα του Xριστού, καθ’ ον καιρόν αυτή εκεντήθη από τους Iουδαίους εν Bέργω τη πόλει. Kαι έπαθεν εκείνα τα ίδια, οπού και ζων ο Kύριος έπαθεν από αυτούς. O δε Δοσίθεος λέγει, ότι το αίμα αυτό ήτον από του αίματος του βλύσαντος εκ της αγίας εικόνος, της τρωθείσης παρά του Eβραίου εν Kωνσταντινουπόλει. Aγκαλά και Eυθύμιος ο Ζυγαβηνός εις τον εικοστόν έκτον τίτλον της Πανοπλίας του, γράφων κατά εθνικών λέγει, ότι ουχί η σκιά του Xριστού, αλλ’ αυτός ο Xριστός εσταυρώθη κατά σάρκα. Kαι δηλοί το καταρρεύσαν αίμα του Παναγίου Σώματος αυτού παρά Xριστιανοίς φυλαττόμενον, και βρύον ιάσεις, και πολλοίς θαύμασι μαρτυρούμενον είναι του Xριστού. Φασί δε τινες, ότι εν τω κατά την Bενετίαν σκευοφυλακίω του Aγίου Mάρκου ευρέθη κιβώτιον μικρόν, όπερ έλαβον οι Λατίνοι από Kωνσταντινουπόλεως, στίχον έχον έξωθεν λέγοντα, «Έχεις με Xριστόν αίμα σαρκός μου φέρον» ποιεί δε άπειρα θαύματα. Λέγει δε και Iωσήφ ο Bρυέννιος εν τη μελέτη τη περί των Kυπρίων, τόμω β΄, ότι και η Eσθής και η Ζώνη της των Aγγέλων Kυρίας, και ο άνωθεν υφαντός του Δεσπότου Xριστού, και τα ιμάτια αυτού, και το εκ της πλευράς ρεύσαν αίμα, η λόγχη, οι ήλοι, ο σπόγγος, ο κάλαμος, ήσαν εν Kωνσταντινουπόλει. Ίσως δε και το άνωθεν αίμα του Kυρίου, να ήτον το ρεύσαν εκ των ρηθεισών αγίων εικόνων του Σωτήρος, και μάλιστα της εν Bηρυτώ, ήτις μετεκομίσθη ύστερον εις την Kωνσταντινούπολιν, υπό Iωάννου Tζιμισκή. Kαι περί της οποίας γράφει προς Θεόφιλον βασιλέα τον εικονομάχον, η εν Iεροσολύμοις Σύνοδος (σελ. 1153, της Δωδεκαβίβλου).

Το Απολυτίκιο ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός

 

Αγίες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα

 Οι Αγίες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα ήταν αδελφές και κατάγονταν από τη Βιθυνία. Η λάμψη της παρθενίας και η ωραιότητα των ψυχών και των σωμάτων τις έκαναν τις τρεις αδελφές να είναι καύχημα των χριστιανών ενώ οι φροντίδες και οι συνήθειες του κόσμου δεν τις απασχολούσαν. Η μόνη της φροντίδα ήταν «μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεὶν ἑαυτάς, ἢ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῶ ἢ μαργαρίταις ἢ ἰματισμῶ πολυτελεῖ» (Α' προς Τιμόθεον, β' 9). Δηλαδή φρόντιζαν να στολίζουν τον εαυτό τους με συστολή και σωφροσύνη και όχι με φιλάρεσκα πλεξίματα των μαλλιών τους ή με χρυσά ή μαργαριτένια κοσμήματα ή με ρούχα πολυτελή.

Για την αγάπη, λοιπόν του Χριστού, άφησαν την πατρίδα τους και πήγαν να κατοικήσουν σε ένα λόφο, κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά. Εκεί ασκήτευαν και καλλιεργούσαν ακόμα περισσότερο τη σωφροσύνη τους. Γι' αυτό αξιώθηκαν από το Θεό να θεραπεύουν ασθένειες, και έτρεχε κοντά τους πλήθος κόσμου.

Όταν το έμαθε αυτό ο έπαρχος Φρόντων, έστειλε και συνέλαβε τις τρεις αδελφές. Βλέποντας, τη φρόνηση και τη σύνεση, αλλά και την αφοβία με την οποία τον αντιμετώπισαν, διέταξε και τις βασάνισαν με τα πιο φρικτά βασανιστήρια. Τα υπέμειναν με ανδρεία τα μαρτύρια και έτσι ένδοξα παρέδωσαν της ψυχές τους στο νυμφίο τους Χριστό (290 μ.Χ.). Ο έπαρχος θέλησε να κάψει τα σώματα τους, αλλά οι φλόγες έκαψαν τον ίδιο και έπειτα καταρρακτώδης βροχή έσβησε τη φωτιά. Τα σώματα των τριών παρθένων τάφηκαν με σεβασμό από τους χριστιανούς.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τοὺς τρεῖς μεγίστους φωστῆρας.

Τᾶς τρεῖς ἔνδοξους Παρθένους καὶ Ἀθληφόρους θεόφρονας, τᾶς συνδεδεμένος ἐνθέως, ἀδελφικὴ οἰκειότητι, τᾶς καλλιρόους πηγᾶς τῆς εὐσέβειας, τᾶς ἀναβλύζουσας, μαρτυρικῶν ἀγώνων χάριν ἀέναον, τὴν θείαν Μηνοδώραν, καὶ τὴν Μητροδώραν τὴν ἔνδοξον, σὺν τὴ κλυτὴ Νυμφοδώρα, τὴ ἐν πάσι καρτερόφρονι, πάντες οἱ τρυφῶντες τῶν ἄθλων αὐτῶν, συνδραμόντες ὕμνοις τιμήσωμεν αὑταὶ γὰρ τὴ Τριάδι, ὑπὲρ ἠμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσι.

Έτερον Ἀπολυτίκιον  

Ἦχος α’.

Τὸν τρισάριθμον σύλλογον καὶ θεόπλοκον τῶν αὐτάδελφων παρθένων στέψωμεν θείαις ᾠδαῖς· ἀνδρικῶς γὰρ τὸν ἐχθρὸν κατετροπώσαντο· ὅθεν προϊστάντι ἡμῶν τῶν βοώντων ἐκτενῶς· χαῖρε, σεμνὴ Μηνοδώρα, σὺν Μητροδώρα τῇ θείᾳ καὶ Νυμφοδώρα τῇ θεόφρονι.

Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς.

Ὑπὲρ Τριάδος καρτερῶς ἐναθλούσαι, τὸν πολυμήχανον ἐχθρὸν ἐτροπώσασθε, ἀδελφικῶς τῷ πνεύματι συνδούμεναι, ὅθεν εἰσωκίσθητε, σὺν ταὶς πέντε Παρθένοις, πρὸς τὸν ἐπουράνιον, Ἀθληφόροι νυμφῶνα, καὶ σὺν Ἀγγέλοις τῷ παμβασιλεῖ, ἐν εὐφροσύνῃ ἀπαύστως παρίστασθε.

Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο...

 ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ.ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ,

«Μας αξίωσε η Αγάπη του Θεού να τελέσομε και φέτος τον Εσπερινό, σ' αυτό το ιερό εξωκλήσιον, το οποίο ανηγέρθη επί εποχής του Αγίου Ιακώβου , το έτος 1961, θαυματουργικώς.

Σε κάθε εποχή ο Θεός έχει τους Αγίους Του, ασφαλώς, αλλά πάντοτε στέλνει και τους Αγίους Αγγέλους Του εις διακονίαν των ανθρώπων.

Έτσι και τότε εξαπέστειλε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ αλλά και τον Γαβριήλ, τον Αρχάγγελο των χαρούμενων ειδήσεων, στο Γέροντα Ιάκωβο.

Ο τότε Ηγούμενος, μακαριστός, Άγιος Γέροντας Νικόδημος Θωμάς, άνθρωπος αρετής, όπως μας έλεγε ο Άγιος Ιάκωβος, άνθρωπος της υπομονής, άνθρωπος της ελεημοσύνης και άνθρωπος , ο οποίος υπέστη τον πόνο της συκοφαντίας και του διωγμού.

Ένας μικρός Άγιος Νεκτάριος, θα λέγαμε, κατά μίμησιν του Χριστού.

Έλαβε απόφαση προκειμένου να τιμήσει αυτό το θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, το έν Χώναις, στη Φρυγία της Μικράς Ασίας, για το οποίο, αν θέλει ο Θεός, θα μιλήσομε αναλυτικώς αύριο.

Ήθελε να ανεγείρει ένα εξωκλήσιον.

Ήρθε, λοιπόν, κάπου εδώ έβαλε τα όρια, έβαλε πασαλάκια και ανέβηκε πάνω στο Μοναστήρι.

Εκείνο το βράδυ οι Άγιοι Αρχάγγελοι επισκέφθηκαν στο κελάκι του ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΙ , τον Άγιο Ιάκωβο, τον Άγιο Γέροντα Ιάκωβο.

Του είπαν:

- Εμείς θέλομε σε άλλο μέρος, λίγο πιο εκεί, να γίνει το σπίτι μας.

Ήταν δυο αστραπόμορφοι νέοι , δυο Αξιωματικοί, όπως μας έλεγε, με τα σπαθάκια τους που έλαμπαν κι έγιναν άφαντοι.

Το πρωί κατέβηκε ο Άγιος Ιάκωβος εδώ και είδε μετατοπισμένα τα πασαλάκια στο σημείο που είμαστε σήμερα. Το βράδυ εκείνης της ημέρας πάλι αυτοί οι αστραπόμορφοι, οι φωτόμορφοι νέοι, Αξιωματικοί, με τις στολές τους και τα σπαθάκια τους και πάλι εμφανίστηκαν και του είπανε :

- Δεν το θέλουμε το σπίτι μας με λάσπη και άχυρα, αλλά το θέλουμε με ασβέστη και άμμο και στη σκεπή όχι τσίγκους αλλά κεραμίδια.

- Και πού θα τα βρούμε εμείς αυτά τα υλικά ; είπε ο Άγιος Ιάκωβος. Πάμφτωχο το Μοναστήρι μας..

- Μη στεναχωρείστε, το βράδυ ο Θεός θα βρέξει κι εκεί στη ρεματιά, δίπλα απ' το Μοναστήρι, θα κατεβάσει μεγάλη ποσότητα άμμου. Για τα υπόλοιπα υλικά θα φροντίσομε εμείς.

Και, πράγματι, έλεγε ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος, όλη τη νύχτα έβρεχε καταρρακτωδώς.

Κατέβηκε το πρωί εδώ στη ρεματιά κοσκίνιζε την άμμο με κόπους και ταλαιπωρίες και ανέβαζε την άμμο, την κοσκινισμένη, με το μουλάρι, με συγχωρείτε, εδώ στο σημείο αυτό.

Και κάτοικοι από την Αγία Άννα, από τα χωριά του πατριώτη τους Αγίου, του Οσίου Δαυίδ, από τη Φθιώτιδα και από αλλού προσέφεραν τα άλλα οικοδομικά υλικά και ανηγέρθη αυτό το ιερό εξωκλήσιο, το οποίο είχε αυτές τις διαστάσεις που φαίνονται εδώ.

Έχουν διατηρηθεί οι πέτρες της εποχής που εκτίσθησαν, γιατί εδώ και λίγα χρόνια, με την ευλογία των Αγίων Δαυίδ και Ιακώβου και τις ευχές του αγίου Γέροντος Κυρίλλου, του μακαριστού, οι Πατέρες αποφασίσαμε να το επεκτείνομε λιγάκι, διατηρούντες ό,τι παλαιό υπήρχε και το τέμπλο και το πάτωμα του Ιερού και ό,τι μπορούσε να διατηρηθεί διατηρήθηκε, έτσι προς δόξαν και τιμήν των Αρχαγγέλων, Μιχαήλ και Γαβριήλ, αλλά και των Αγίων Δαυίδ και Ιακώβου και του μακαριστού Άγίου Γέροντος Κυρίλλου και όλων των Πατέρων που κοπίασαν νυχθημερόν με την εργασία τους, με τις προσευχές τους, με τον ιδρώτα τους, να διατηρηθεί αυτό το Ιερό Μοναστήριο, που αποτελεί ένα λιμάνι, χρόνια τώρα, για πλήθος πιστών που φέρνουν εδώ τον πόνο τους, την ταλαιπωρία τους, τις αμαρτίες τους, τα αιτήματά τους και φεύγουν, με τη Χάρη του Θεού, όπως από κάθε Ιερό Μοναστήριο κι από κάθε Ιερό Ναό αναγεννημένοι, αλλοιωμένοι, με την καλή αλλοίωση του Θεού, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ευχόμεθα η Χάρις των Αγίων Ταξιαρχών, των Αγίων μας Δαυίδ και Ιακώβου κι ευχή του αγίου Γέροντος Κυρίλλου που διεφύλαξαν όλο το Μοναστήρι αλλά κι αυτό το ιερό εξωκλήσιο - όπως από νωρίς όσοι ήρθατε θα είδατε μέχρις εδώ τις παρειές έφτασε η φωτιά - το διαφύλαξαν άτρωτο, ΦΛΕΓΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΙΟΜΕΝΟ , όπως είπαμε και το πρωί, ως άλλη Αγία Βάτος του Σινά, να διαφυλάξει και όλους εσάς και όλους μας από τις πυρκαγιές των παθών και των δαιμόνων.

Κι όταν θα 'ρθει η ώρα για τον καθένα μας να μας βοηθήσουν οι Αρχιστράτηγοι να ανέβομε, γιατί όχι, με τη Χάρη του Θεού ανεμπόδιστα, κατά το δυνατόν και να φτάσομε να προσκυνήσομε τον Κύριο της Δόξης και σε μια γωνίτσα του Παραδείσου να μας βάλει όλους μας.Αμήν!»

Εξωκλήσι Αγίων Ταξιαρχών,

5/9/2021, Εσπερινός Εορτής του εν Χώναις Θαύματος

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: " Έχει σημασία..."

 Αυτό που έχει σημασία είναι να αναπαύεται ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοί μας σε κάθε ενέργειά μας και τότε θα έχουμε την ευλογία του Θεού, του Χριστού και των Αγίων μας και θα αναπαύεται το Άγιο Πνεύμα σε μας.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Άγιος Ικόνιος επίσκοπος Γορτύνης

 Ο Άγιος Ικόνιος επίσκοπος Γορτύνης έλαβε μέρος στην Γ´ Οικουμενική Σύνοδο που συγκλήθηκε στην Έφεσο το 431 μ.Χ. μς σκοπό την καταδίκη των αιρετικών δοξασιών του Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου. Τα πρακτικά της Συνόδου υπογράφει ο Ικόνιος μαζί με τους Επισκόπους Χερρονήσου Ανδήριο, Λάμπης Παύλο και Κνωσσού Ζηνόβιο. Στη Σύνοδο ο Ικόνιος μίλησε δυο φορές όπως αναφέρουν τα πρακτικά, αποδοκιμάζοντας την αίρεση του Νεστορίου και κάνοντας ορθόδοξη ομολογία Πίστεως. Τα όσα είπε ο ίδιος όπως και οι τρείς άλλοι Κρήτες Επίσκοποι έχουν καταγραφεί στα πρακτικά.