«Ἵνα τὸ αὐτό λέγητε πάντες καὶ μὴ ἐν ὑμῖν σχίσματα»

 Αγαπητοί μου αδελφοί, το ουσιαστικότερο χαρακτηριστικό της Εκκλησίας αλλά και αγιότερο είναι η ενότητά της. Αυτή η ενότητα είναι εκείνη που αποδεικνύει την αγάπη και το γεγονός ότι η Εκκλησία είναι σώμα Χριστού και το πρότυπό της είναι η κοινωνία των προσώπων της Αγίας Τριάδος. Ο Χριστός μας αναφέρει για τους μαθητές Του στην Αρχιερατική προσευχή Του, λίγο πριν του Πάθους Του: «ἵνα πάντες ἕν ὧσιν καθώς καὶ σὺ πάτερ, ἐν ἐμοὶ καγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἕν ὧσιν».

Μπορούμε αδελφοί να φαντασθούμε το σώμα μας διασπασμένο στα μέλη του; Ούτε το σώμα θα επιβιώσει ούτε και τα μέλη του. Μπορούμε επίσης να σκεφτούμε τα μέλη του να αυτονομούνται και να ενεργούν κατά το δοκούν; Μπορούμε να φαντασθούμε τα πόδια ή τα χέρια να ενεργεί το καθένα όπως νομίζει, χωρίς την εντολή του εγκεφάλου, δηλ. της κεφαλής;

Ακριβώς έτσι και η Αγία μας Εκκλησία πρέπει να ζει και να κινείται. Διαφορετικά, διάσπαση, έριδες και αιρέσεις θα κυριαρχήσουν, όπου ο διάβολος θα καταστρέψει το Σώμα του Κυρίου, την Εκκλησία Του. Αυτό το φαινόμενο έρχεται σήμερα να μας τονίσει ο Απ. Παύλος απευθυνόμενος προς τους Κορινθίους, διότι και εκεί άρχισαν να παρουσιάζονται έριδες διασπαστικές στο νεοσύστατο Σώμα της Εκκλησίας των Κορινθίων: «Ἐδηλώθη γάρ μοι περί ἡμῶν ἀδελφοί μου… ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσὶ».

Ο Χριστός μας στον κόσμο ήλθε να ενοποιήσει τα πάντα. Να φέρει την ειρήνη στους ανθρώπους, και να ενωθεί ο Θεός με τους ανθρώπους, και να ενωθεί Θεός και άνθρωποι. Να γίνουν μεταξύ τους αδελφοί.

Στον Σταυρό πέθανε και αναστήθηκε «ἵνα τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ τὰ διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν». Προσέξτε αδελφοί, πόσο κακό μπορεί να γίνει όταν υπάρχουν μεταξύ μας διαιρέσεις και σχίσματα μεταξύ των Χριστιανών. Πολλές φορές τα σχίσματα ξεκινούν από ένα θαυμασμό σε κάποιο πρόσωπο, κάποιον λειτουργό, κάποιον που χειρίζεται τον λόγο καλά και με τέχνη ή κάποιον χαρισματικό πνευματικό και τότε μπορούν να παρουσιασθούν φατριασμοί και ομάδες στο ενωμένο Σώμα της Εκκλησίας.

Τότε υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος να παρασυρθεί  ο Χριστιανός και να θαυμάζει ή να υποταγεί στο πρόσωπο, παρά να αφεθεί στα χέρια του Χριστού, η λατρεία του στον Χριστό να έρχεται σε δεύτερη μοίρα. «Λέγω δε τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγώ μεν εἰμὶ Παύλου, ἐγώ δε Ἀπολλώ, ἐγώ δε Κηφᾶ, ἐγώ δε Χριστοῦ· μεμέρισται ο Χριστός;».

Βλέπετε αδελφοί με πόσο πόνο μιλά ο Απ. Παύλος, τι κακό μπορούν να δημιουργήσουν οι διαιρέσεις και τα σχίσματα. Να γνωρίζουμε πάντες ότι όλοι μεταξύ μας είμαστε μέλη Χριστού και αδελφοί ισότιμοι και ισόκυροι έναντι του Χριστού και μεταξύ μας. Ποιμένας και ποιμενόμενος, κάθε εργάτης στον Αμπελώνα του Κυρίου και κάθε μέλος είμαστε ίσοι.

Αυτός που ξεχωρίζει, λατρεύεται και τιμάται, είναι μόνον ο Κύριος και αυτόν πρέπει να προβάλουμε.  Άλλο ο σεβασμός μας προς τους λειτουργούς και εργάτες της Εκκλησίας και άλλο η λατρεία μας και απόλυτη αφοσίωση μας στο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού μας. Αυτός και μόνον Αυτός είναι ο Σωτήρας μας.

Αμήν!

Σχίσματα καί διαιρέσεις μέσα στήν Ἐκκλησία;

 Παρόμοιο μέ τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ἀδελφοί μου, τό σημερινό Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα : Ἡ ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν.

Δύο εἶναι οἱ λόγοι, πού πολλές φορές οἱ πιστοί διχογνωμοῦμε, φανταζόμαστε, καί λησμονοῦμε τήν ἀγάπη.

Ὁ ἕνας λόγος εἶναι ἡ ἰσχυρογνωμοσύνη μας γιά ὅ,τι θεωροῦμε σωστό. Καί λησμονοῦμε πώς κανείς δέν εἶναι ἀλάνθαστος. Γιά ὑποστήριξη δέ τῶν ἀπόψεών μας ψάχνουμε νά βροῦμε ἀποσπάσματα ἀπό αὐθεντικά κείμενα (εἴτε τῆς Καινῆς Διαθήκης, εἴτε τῆς κληρονομημένης σοφίας τῶν Πατέρων). Κι ἔτσι κάνουμε τό λάθος πρῶτα νά σχηματίζουμε γνώμη καί ὕστερα νά προσπαθοῦμε νά τήν θεμελιώσουμε. Συνήθως δέ οἱ ἐπικλήσεις τέτοιων «σπαραγμάτων» ἀκολουθοῦν μιά ἀτομική θέση, ὄχι τήν κοινή τῆς Ἐκκλησίας. Ἀκοῦμε συχνά καί τήν ἔκφραση «ἐγώ ἔχω τόν Θεό μου». Ξεχνώντας πώς ὅλοι οἱ Χριστιανοί εἴμαστε ἕνα σῶμα, πού ὁ Χριστός καλεῖ σέ ἑνότητα…

Ὁ δεύτερος λόγος κινδύνου φατριασμῶν τῶν πιστῶν εἶναι ἡ προσωπολατρία. Ἄνθρωποι πού τούς θαυμάζουμε, εἴτε γιά τίς ἀρετές τους, εἴτε γιά τήν δημοφιλία τους, μετατρέπονται σέ «ἰνδάλματα». Καί μεταβαλλόμαστε σέ ὀπαδούς, τυφλούς στήν συνείδηση καί ἀνίκανους νά δοῦν τήν ἀλήθεια.

Οἱ δυό αὐτές αἰτίες ταλαιπώρησαν τήν Ἐκκλησία μας ἀπό τά πρῶτα της χρόνια. Τέτοιοι διχασμοί ἦσαν, πού ἀνάγκασαν τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν νά ἀφιερώσει τά 4 πρῶτα κεφάλαια τῆς Ἐπιστολῆς του πρός τούς Κορινθίους, στήν ἀνάγκη κοινοῦ λόγου, κοινῆς σκέψης, καί κοινῆς γνώμης. Ὁ τρόπος δέ τοῦ Παύλου εἶναι ἤπιος, ἀδελφικός, μέ ἀγάπη. Δέν διατάζει. Δέν ἀπειλεῖ. Παρακαλεῖ!

Καί παρακαλεῖ στό ὄνομα τοῦ «Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἐκείνου, πού -διαβλέποντας ὡς Θεός παντογνώστης- τούς κινδύνους τῶν σχισμάτων, παρεκάλεσε τόν Πατέρα Του γιά τήν ἑνότητα τῶν πιστῶν Του. Μιά ἑνότητα πού ὡς πρότυπο ἔχει τήν ἑνοποιό ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Αὐτοῦ, πού εἶναι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή!..

Πρωτ. π. Π. Μαριᾶτος

Ο Άρτος της ζωής

 «Έφαγαν πάντες και εχορτάσθησαν»

Μπροστά από ένα άλλο σημαντικό θαύμα του Κυρίου μάς φέρνει η σημερινή ευαγγελική περικοπή. Πρόκειται για τον πολλαπλασιασμό των άρτων, με τους οποίους μπόρεσαν να χορτάσουν πέντε χιλιάδες άνθρωποι.

Πλησίαζε το ηλιοβασίλεμα. Όταν οι μαθητές αντιλήφθηκαν ότι η ώρα ήταν περασμένη, και τον κόσμο ήδη άρχισε να τον καταλαμβάνει η πείνα, θεώρησαν φρόνιμο να απευθυνθούν στο Διδάσκαλό τους. Ήταν σίγουροι ότι όπως πάντα θα έδινε και εδώ λύση. Γνώριζαν πολύ καλά ότι εκεί που σταματά η ανθρώπινη δύναμη, επενεργεί η παντοδυναμία του Θεού, όταν υπάρχει η απαιτούμενη πίστη. Και δεν υπολόγισαν λάθος.

Με τη θαυματουργική ενέργεια του Κυρίου, αποδείχθηκαν αρκετά πέντε ψωμιά και δύο ψάρια για να χορτάσουν πέντε χιλιάδες άντρες, χωρίς να υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά. «Έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν, και ήραν το περισσεύον των κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις».

Η θεία ευλογία

Κατά την επίγεια παρουσία του, ο Κύριος έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για το σώμα του ανθρώπου. Άλλωστε, αργότερα, όχι τυχαία, ο απόστολος Παύλος θα το χαρακτηρίσει ναό του Αγίου Πνεύματος. Έτσι βλέπουμε ότι ο Χριστός θεραπεύει ασθενείς, ανασταίνει νεκρούς και σε πολλές περιπτώσεις αποκαθιστά την υγεία ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Δεν ήταν λοιπόν δυνατό να μην ενδιαφερθεί για να χορτάσουν πεινασμένοι άνθρωποι. Με τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων σε έρημο τόπο χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες που ήλθαν για να Τον ακούσουν και ένα πλήθος από γυναικόπαιδα. Σχολιάζει σχετικά ο ιερός Χρυσόστομος: «Ο τόπος μπορεί να είναι έρημος, όμως ανάμεσά  σας βρίσκεται Εκείνος που τρέφει την οικουμένη. Η ώρα έχει περάσει, αλλά μαζί σας συνομιλεί Εκείνος, που δεν υπόκειται στο χρόνο».

Πνευματική πείνα

Πριν ο Χριστός προβεί στη θαυματουργία Του για να ικανοποιήσει το ένστικτο της πείνας στους ακροατές Του, είχε προηγουμένως ικανοποιήσει ένα άλλο πνευματικό ένστικτό τους. Με τη διδασκαλία του πρόσφερε στο πλήθος αληθινή πνευματική τροφή. Δεν είναι μόνο η σωματική πείνα που κυριεύει τον άνθρωπο. Αλλά πεινά πρωτίστως για χαρά, για ευτυχία, για ζωή. Πεινά ακόμα για τη δικαιοσύνη, για την αλήθεια, για την αγιότητα. Ένα πλήθος πόθων και εφέσεων, τον φέρει να βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση. Με τα χέρια απλωμένα και με λαχτάρα στην ψυχή, ζητεί να αγκαλιάσει και να κρατήσει σφιχτά την χαρά και το φως. Από άπειρη αγάπη προς τον άνθρωπο, ο Θεός θέλησε να τον καταστήσει μέτοχο της μακαριότητάς Του. Γι’ αυτό του προσφέρει και τον ίδιο τον Εαυτό Του, που είναι η πληρότητα που θα μπορούσε να επιθυμήσει η ανθρώπινη ψυχή.

Ο Άρτος της Ζωής

Πίσω από το συγκεκριμένο θαύμα, η Εκκλησία μας αποκρυπτογραφεί βαθύτερα μηνύματα που τρέφουν πνευματικά τον άνθρωπο και τον καταξιώνουν σε ανώτερες πνευματικές τροχιές. Διέκρινε ακριβώς την προτύπωση του «Άρτου της Ζωής». Δηλαδή της τροφής εκείνης που καταξιώνει τον άνθρωπο να ατενίζει τους ορίζοντες της αιωνιότητας. Πολύ σοφά οι Πατέρες της Εκκλησίας παρομοίωσαν το Ευχαριστιακό Δείπνο με «φάρμακο αθανασίας». Αψευδής μάρτυρας είναι και η εικονογραφική παράδοση της Εκκλησίας. Η παρουσία των ιχθύων στις συμβολικές παραστάσεις της Θείας Ευχαριστίας στις τοιχογραφίες των κατακομβών, μαρτυρεί ότι στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, είδε η Εκκλησία τον χορτασμό των ανθρώπων με τον «Άρτο της Ζωής».

Αγαπητοί αδελφοί, μόνο ο Κύριος μπορεί να ρίξει στην έρημο της ψυχής μας το πολύτιμο εκείνο μάννα που θα την στηρίξει και θα την ανυψώσει. Αρκεί και εμείς να προσέλθουμε κοντά Του, όπως έπραξαν τα πεινασμένα τότε πλήθη. Να του ζητήσουμε να τραβήξει την καρδιά μας από τα πρόσκαιρα αγαθά και να εμφυτεύσει μέσα μας την ευλογημένη πείνα και δίψα γι’ Αυτόν. Να γίνουμε ακόμα δέκτες του λόγου του: «Μακάριοι οι πεινώντες, ότι αυτοί χορτασθήσονται.» Σήμερα τιμούμε και τη μνήμη πλειάδας αγίων μορφών. Ιδιαίτερη μνεία κάνουμε στους Σίλα, Σιλουανό, Κρήσκη, Επαινετό και Ανδρόνικο τους αποστόλους εκ των εβδομήκοντα. Τιμή αγίου μίμηση αγίου. Γι’ αυτό, μεγάλη πρόκληση είναι να ακολουθήσουμε κι εμείς το άγιο παράδειγμά τους. Γένοιτο.

Χριστάκης Ευσταθίου,

Θεολόγος

Κυριακή Η΄ Ματθαίου

 Την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου, αγαπητοί μου αδελφοί, διαβάζουμε την περικοπή από το ευαγγέλιο του Ματθαίου που αναφέρεται στον χορτασμό των 5000 ανδρών εν μέσω της ερήμου από τον Ιησού Χριστό.

Η διήγηση είναι σε όλους μας λίγο πολύ γνωστή: ο Ιησούς συναντά τον λαό στην έρημο και με το λόγο του θεραπεύει τις ασθένειές του, μέχρις ότου οι μαθητές Του ζητούν να τους απολύσει,  ώστε να μπορέσουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους για να βρουν κατάλυμα και φαγητό. Ο Ιησούς ζητά από τους μαθητές του να φροντίσουν εκείνοι τους ανθρώπους ενώ στο δικό τους δισταγμό ότι έχουν μόνο πέντε άρτους και δύο ψάρια, Εκείνος απαντά με την προσευχή του στον Θεό Πατέρα, την ευλογία και την κλάση του άρτου. Έπειτα πρόσταξε τους μαθητές να προσφέρουν τα δώρα στον λαό ο οποίος αποτελείται από 5000 άνδρες που χορταίνουν όλοι, ενώ περισσεύουν δώδεκα κοφίνια από το δώρο του Ιησού.

Μεγαλειώδες όντως αυτό το θαύμα του Ιησού που από τη μία φανερώνει την αγάπη τη φιλευσπλαχνία και το έλεος  του δημιουργού για το πλάσμα Του, ενώ από την άλλη μας δείχνει τι είναι η Εκκλησία μέσα στην οποία θέλουμε να ζούμε. Η Εκκλησία όντως, αδελφοί μου, είναι ένα δώρο που μας έχει κάνει ο Ιησούς Χριστός μέσα στην έρημα του κόσμου. Είναι η όαση εκείνη στην οποία θεραπεύονται οι πληγές μας υπηρετείται η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνία με τον Δημιουργό του. Είναι Εκείνος που θεραπεύει τις πληγές και τα τραύματα μας. Όμως δεν μένει μόνο σ’ αυτό το επίπεδο. Θέλει να μας πείσει να ήμαστε πάντα μαζί Του να μας χορτάσει να μας δώσει κουράγιο που κανείς άλλος δεν μπορεί να μας προσφέρει. Έτσι δεν δέχεται να φύγουμε από κοντά Του. Του δίνουμε αυτά τα λίγα του κόσμου μας, πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, Εκείνος προσεύχεται για να μας θυμίζει πάντα ότι βρίσκεται σε κοινωνία άρρηκτη με τον Θεό Πατέρα  και δια του Αγίου Πνεύματος μας ανταποδίδει ευλογία που μπορεί να χορτάσει 5000 άνδρες.

Αυτή η εικόνα εξηγεί σε όλους μας τη Θεία Λειτουργία που τελείται ακόμη και αυτή τη στιγμή μέσα στους ναούς μας. Φύγαμε από την έρημο του κόσμου, βρεθήκαμε στην όαση της Εκκλησίας, δεχόμαστε στις ψυχές μας τη θεραπευτική δύναμη των λόγων και των τελουμένων, ενώ περιμένουμε να χορτάσουμε από τον άρτο και τον οίνο, γνωρίζοντας ότι αυτή η τροφή είναι τόσο σημαντική για τη ζωή μας που μπορεί να μας οδηγήσει έως τη Βασιλεία των Ουρανών. Κατανοούμε ότι ο Ιησούς είναι ανάμεσα μας για να μας φανερώσει το έλεός Του, δεν μας διώχνει αλλά περιμένει εμείς να του ανοίξουμε την καρδιά μας και να τον δεχτούμε να γεμίσει τα κοφίνια των αναγκών μας να μας διδάξει τι σημαίνει φροντίζω και αγωνιώ για τον διπλανό μου. Τι σημαίνει ότι συνεχίζω το έργο της Θείας Λειτουργίας μέσα στον κόσμο όταν ο καθένας από εμάς έχοντας λάβει αυτό το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου οφείλει να το μεταβολίσει σε αγάπη εμπιστοσύνη και θεραπεία για τους αδελφούς του που το έχουν ανάγκη, όταν η ψυχή μας γίνεται αγγείο μέσα στο οποίο φυλάσσεται με σεβασμό και ευλάβεια ακριβώς αυτό το Δώρο του Σωτήρος για να κοινωνήσει δια της δικής μας θυσίας ο κόσμος.

Αδελφοί μου, μετά τη ναζιστική επέλαση σ’ ένα ορφανοτροφείο για παιδιά που είχαν ζήσει τη φρίκη την πείνα και τον πόνο του πολέμου, οι παιδαγωγοί είδαν ότι χωρίς κάποιο εμφανή λόγο και παιδιά τα βράδια πετάγονταν από τον ύπνο τους και έκλαιγαν. Η ανάμνηση της έλλειψης ψωμιού τα έκανε ακόμη και τώρα που είχαν, να τρομάζουν μέσα στον ύπνο τους. Για θεραπεύσουν αυτή την κατάσταση τροφοδοτούσαν κάθε παιδί από λίγο ψωμί που το φύλαγε στην αγκαλιά του μέσα στην νύχτα έτσι ώστε να μην φοβάται και να κοιμάται ήσυχο.  Ας πάρουμε ο καθένας μας αυτό τον Τίμιο Άρτο της Θείας Λειτουργίας στην αγκαλιά της ψυχής μας έτσι ώστε ξεκούραστοι και υγιείς από την παρουσία του Ιησού στη ζωή μας να μπορούμε με την ορμή του μικρού παιδιού να ωριμάζουμε εις άνδραν τέλειον όπως μας θέλει η Εκκλησία μας. -       

π. Α.Μ.

Κυριακή Η΄ Ματθαίου.

 «ἔφαγον πάντες καί ἐχορτάσθησαν» (Ματθ. 14, 20).

Τό μεγαλειῶδες θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ψαριῶν βλέπουμε κατά τή σημερινή Κυριακή στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα.

Ὁ Κύριος γιά ἄλλη μία φορά τρέφει τόν λαό Του.

Ὡς παντοδύναμος τροφοδότης μεριμνάει γιά τίς σωματικές ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Φιλόστοργα καί φιλάνθρωπα συγκαταβαίνει στά πλάσματά Του καί ἱκανοποιεῖ ἀκόμη καί τά πιό ἁπλοϊκά ζητήματα, ὅπως εἶναι αὐτό τῆς διατροφῆς.

Ἡ τροφή εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο μία κατάσταση μέσ’ ἀπό τήν ὁποία δέν ἱκανοποιεῖ μόνο τή συντήρηση τοῦ σώματός του, ἀλλά στηρίζει καί τήν ψυχή του. Ἡ τροφή μπορεῖ νά γίνει πνευματικό ἐργαλεῖο.

Ἡ τροφή, ἄν καί εἶναι κάτι ὑλικό, ἔχει πολλές πνευματικές διαστάσεις. Μέ τήν τροφή ὁ ἄνθρωπος ἐκφράζει ἀγάπη, φροντίδα, ἐνδιαφέρον γιά τούς ἄλλους. Μέ τήν τροφή ἀσκεῖ τή δημιουργικότητά του καί πολλές φορές τήν καλαισθησία του. Μέ τήν τροφή ἀσκεῖ τήν πίστη καί τή λατρεία στόν Θεό. Ἀκόμη καί ἀπό τόν τρόπο πού τρώει κάποιος δείχνει τόν χαρακτήρα του. Τό τραπέζι ἑνώνει τούς ἀνθρώπους.

Γύρω ἀπό τήν τροφή χτίζονται οἱ δεσμοί τῆς οἰκογένειας. Γιά τήν τροφή γίνονται πόλεμοι καί σκοτώνονται ἄνθρωποι. Μέσ’ ἀπό τήν τροφή ἐκφράζονται οἱ πολιτισμοί καί φανερώνονται πολλές ἐθνικές παραδόσεις. Ἡ τροφή ταυτόχρονα εἶναι πολιτισμός ἀλλά καί βαρβαρότητα. Ἐνίοτε γίνεται καί ἐπιστήμη.

Ὁ Κύριος στήν τροφή ἔδωσε ἕνα καθαρά πνευματικό περιεχόμενο. Ἔβαλε τήν τροφή ὡς ἐργαλεῖο πίστης καί λατρείας τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό. Ἡ πρώτη ὁδηγία τοῦ Θεοῦ στούς πρωτοπλάστους ἔχει σχέση μέ τήν τροφή τους. Τούς καλεῖ νά νηστέψουν.

Μετά τήν πτώση ὁ ἄνθρωπος λατρεύει τόν Θεό προσφέροντας στοιχεῖα τῆς διατροφῆς του ὡς θυσία καί ὁλοκαύτωμα. Ἡ τροφή γίνεται ἕνα στοιχεῖο καί στή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ. Τό γαμήλιο γλέντι τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁ νυμφώνας, στόν ὁποῖο προσκαλούμαστε γιά νά περάσουμε καλά. Ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι ὁ τόπος στόν ὁποῖο παρατίθεται πρός βρῶσιν καί πόσιν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ἄφθαρτη καί ἀφθαρτίζουσα τροφή, πού ζωοποιεῖ τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, καθώς τρέφει τά μέλη αὐτοῦ τοῦ σώματος μέ τόν ἴδιο τόν Θεό.

Τό μεγαλύτερο μυστήριο πού βιώνει ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό γεγονός ὅτι λαμβάνει ὡς τροφή τόν ἴδιο τόν Θεό στήν ὕπαρξή του. Ὁ συνάναρχος Λόγος τοῦ Πατέρα σέ κάθε Θεία Λειτουργία ἔρχεται στόν κόσμο καί ,μέσα ἀπό τούς λειτουργούς Του, μοιράζει τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του στά πιστά παιδιά Του, πού ποθοῦν νά ἑνωθοῦν μαζί Του. Κατά τή Θεία Λειτουργία ἐπαναλαμβάνεται τό θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν πέντε ἄρτων καί τῶν δύο ψαριῶν, πού ἀκούσαμε σήμερα. Τρῶνε ὅλοι οἱ πιστοί καί γεμίζουν ἀπό Θεό καί πάντοτε ὑπάρχει ἀρκετό περίσσευμα, γιά νά τρέφεται τό σῶμα τῶν ἐκκλησιαζομένων. Στήν ἔρημο οἱ ἀκροατές τοῦ Χριστοῦ ἔλαβαν ὑλική τροφή. Στόν Ναό οἱ λάτρεις τοῦ Χριστοῦ λαμβάνουν ὡς πνευματική τροφή τόν ἴδιο τόν Χριστό. Ἡ Θεία Κοινωνία, ὡς ἁγιαστική τροφή τῆς Ἐκκλησίας, ἔχει μέσα της τή ζωή. Δέν μεταδίδει ἀσθένειες, δέν φθείρει τόν ἄνθρωπο, ἀλλά τόν θεραπεύει καί τόν ζωοποιεῖ. Εἶναι φάρμακο ἀθανασίας καί ἀρραβώνας τῆς αἰωνιότητας.

Ὁ Κύριος σήμερα τρέφει τούς χιλιάδες τῶν ἀκροατῶν Του, γιά νά δείξει ὅτι μεριμνάει καί φροντίζει καί γιά τίς ὑλικές ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων πέρα ἀπό τίς πνευματικές. Ταΐζει τούς ἀνθρώπους, γιά νά τούς διδάξει ὅτι θά τούς τρέφει πάντοτε σ’ ὅλες τίς δύσκολες καταστάσεις τῆς ζωῆς τους καί ποτέ δέν θά ἐπιτρέψει νά πεινάσουν. Τρέφει τόν ἄνθρωπο, ὅπως τρέφει ὅλα τά πλάσματά Του. Ὁ ἴδιος εἶπε πώς, ἐάν τρέφει τά πουλιά καί ντύνει τά λουλούδια, πολύ περισσότερο θά μεριμνήσει γιά τίς ἀνάγκες τῶν παιδιῶν Του, ὡς φιλόστοργος Πατέρας.

Βρίσκει τροφή γιά ὅσους Τόν ἀγαποῦν μέσα στήν ὁποιαδήποτε ἔρημο αὐτοῦ τοῦ κόσμου. «Οἱ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ» ψάλλουμε μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅταν ἀποζητᾶμε τόν Θεό, εἴμαστε πάντοτε χορτάτοι καί στήν ψυχή καί στό σῶμα μας.

Ζοῦμε σέ μία ἐποχή πού ἡ διατροφή τείνει νά καθορίσει τήν τύχη τοῦ πλανήτη. Ἡ ἀνθρωπότητα, χάριν τῆς πλεονεξίας καί τῆς ἀπώλειας τοῦ μέτρου, βιώνει μία παράλογη ἀνισορροπία. Ὁ μισός πλανήτης πεινάει καί ὁ ἄλλος μισός κάνει δίαιτα καί πετάει τά περισσεύματα τοῦ φαγητοῦ στά σκουπίδια.

Ἡ ἀσυλλόγιστη κρεοφαγία γέμισε τόν ἄνθρωπο μέ ἀρρώστιες καί τόν μετέτρεψε σ’ ἕναν ἀδυσώπητο σφαγέα τῶν ζώων. Ἡ εὐμάρεια ἄνευ ὁρίων ἐπικέντρωσε τή σκέψη στό «φάγωμεν καί πίωμεν» καί ἔσβησε τήν ἐλπίδα τῆς αἰωνιότητας. Ἡ κερδοσκοπία χορεύει πάνω ἀπό τά πιάτα μας. Τά συμφέρονται κρύβονται ὄμορφα στά ράφια τῶν ψυγείων μας. Ὅλ’ αὐτά ἔχουν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἔχουμε ὡς ἀπαραίτητο συμπλήρωμα διατροφῆς τά χάπια γιά τίς ψυχικές καί σωματικές ἀσθένειες, πού προκαλοῦμε στόν ἑαυτό μας μέ τά κουταλοπίρουνά μας. Μεριμνοῦμε γιά τό φαγητό, ἀλλά δέν τό χαιρόμαστε. Στά σπίτια δέν τρῶμε ὅλοι μαζί. Σπάνια χαιρόμαστε γύρω ἀπό τό κοινό τραπέζι. Τρέχουμε καί κουραζόμαστε γιά τήν ἐξασφάλιση τῆς τροφῆς, τήν ὁποία δέν ἀπολαμβάνουμε μέ τούς ἀνθρώπους πού ἀγαπᾶμε, ἀλλά τήν προσλαμβάνουμε ἀτομικά, βιαστικά καί ἄχαρα. Κάναμε τό φαγητό μέριμνα καί ἀρρώστια.

Ἔρχεται λοιπόν σήμερα ὁ Χριστός, γιά νά μᾶς δείξει τό φαγητό σέ κάποιες ἄλλες διαστάσεις. Μέ τόν χορτασμό τῶν ἀνθρώπων στήν ἔρημο δηλώνει πώς χορταίνει ὅλους τούς πιστούς Του ὑλικά καί πνευματικά. Ἐφόσον μένουμε προσκολλημένοι στήν ἀγάπη Του, θά ἀπολαμβάνουμε κάθε εἴδους πλησμονή. Θά χορταίνουμε τήν ψυχή μας μέ τήν παρουσία Του καί τά σώματά μας μέ τά ἀγαθά Του.

Ἄς μή χάνουμε αὐτή τήν τροφοδοσία. Ὁ ἀφθονοπάροχος Κύριος θά μᾶς παρέχει ὅ,τι μᾶς χρειάζεται γιά τή σωτηρία μας. Ἀμήν.

Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΙΡΕΣΕΩΝ

 Στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁμιλεῖ γιά τήν διάσπαση τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας καί τήν δημιουργία σχισμάτων. Παρακαλεῖ τούς πιστούς τῆς Κορίνθου, καί μάλιστα στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, νά εἶναι ὅλοι σύμφωνοι μεταξύ τους καί νά μήν ὑπάρχουν ἀνάμεσά τους διαιρέσεις, ἀλλά νά εἶναι ἑνωμένοι μέ μία σκέψη καί μέ ἕνα φρόνημα. Οἱ διαιρετικές δυνάμεις τοῦ ἐγωισμοῦ καί τῆς φιλαυτίας ὠθοῦν ἐκ τῶν ἔσω στήν κατάτμηση τῆς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καί ἡ ἰσχυρή αὐτή δύναμη εἰσχωρεῖ πολλές φορές καί στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Παῦλος διαβλέπει τήν σοβαρότητα τοῦ ὑπαρξιακοῦ αὐτοῦ θέματος καί βοηθᾶ τόν ἄνθρωπο νά τό θεραπεύσει καί νά τό ὑπερβεῖ μέ τήν ἐσωτερική ἀναγέννηση τοῦ ἑαυτοῦ του. Αὐτή συντελεῖται μέ τήν ἐν Χριστῷ κοινωνία τῆς ἀγάπης, ἀπό τήν ὁποία ἐκπηγάζει ἡ ἐλευθερία τοῦ προσώπου.

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀπέναντι στό πρόβλημα

Ὁ διχασμός καί ἡ διαίρεση στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλονται πολλές φορές στήν προσωπολατρία, τήν ὁποία καλλιεργοῦν ὁμάδες πιστῶν.

Ὅμως τέτοια περιστατικά φανερώνουν σαρκικό φρόνημα, ἀνωριμότητα πνευματική, ἐγωκεντρικότητα καί οὐσιαστικά ἄγνοια τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ. Βεβαίως ὁ ἄνθρωπος, παρόλη τήν ἐν Χριστῷ ἀναγέννησή του, δέν παύει νά φέρει μέσα του τά σπέρματα τῆς ἁμαρτίας, τά ὁποῖα βλαστάνουν καί μέ τίς μορφές τῆς διαστάσεως καί τῆς διαιρέσεως, καί μάλιστα ὅταν ἀτονεῖ ἡ πνευματική ζωή καί ἐπικρατεῖ ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Γι’ αὐτό οἱ πιστοί καλοῦνται νά φροντίζουν διαρκῶς νά τηροῦν «τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4,3).

Ἡ ἑνότητα ὡς ἐσωτερική κατάσταση καί ὡς ἐκκλησιολογικό βίωμα εἶναι τό βασικότερο στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, διότι δέν βρίσκεται σέ θεωρητικές ἀρχές ἤ ἰδέες, ἀλλά στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ πού ἑνοποιεῖ τούς πιστούς ὡς μέλη τοῦ σώματός Του. Δεδομένου ὅτι στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὁ πιστός ξεπερνᾶ τήν διάσπαση τῆς φύσεώς του καί βρίσκει τήν ὀντολογική του ἑνότητα. Τόπος τῆς καινῆς ὑποστάσεώς του εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί περιοχή φανερώσεως οἱ ἄλλοι.

Οἱ Ἀπόστολοι ἑνώνουν τούς πιστούς

Καθώς εἴδαμε στό ἀνάγνωσμά μας, κάποιοι χριστιανοί τῆς Κορίνθου διαχωρίζονταν σέ ὁμάδες καί φιλονικοῦσαν λέγοντας ὅτι ἄλλος ἀπό αὐτούς ἀνήκει στόν Παῦλο, ἄλλος στόν Ἀπολλώ, ἄλλος στόν Κηφᾶ, ἄλλος στόν Χριστό. Ἡ στάση τους αὐτή γέμιζε, μέ ὀδύνη τήν ψυχή τοῦ Παύλου, ὁ ὁποῖος κοπίασε πολύ γιά τήν θεμελίωση καί τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου.

Φυσικά, ἡ Ἐκκλησία δέν διασπᾶται, ἀλλά οἱ ἄνθρωποι διασπῶνται ἀπό αὐτήν μέ τίς ἐγωιστικές αὐτόνομες ἐνέργειές τους. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Ἀπολλώς, ὁ Κηφᾶς εἶναι ἑνωμένοι μέ τόν Χριστό, μέ τόν λαό τοῦ Θεοῦ καί μεταξύ τους μέ τόν ἄρρηκτο σύνδεσμο τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης. Ἔχουν τήν συνείδηση ὅτι εἶναι συνεργοί Θεοῦ στόν ἀγῶνα γιά τήν διατήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. Καλλιεργοῦν τόν ἀγρό τῆς Ἐκκλησίας καί γνωρίζουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι «ὁ αὐξάνων» (Α΄ Κορ. 3,7). Ἑπομένως, ἡ εὐθύνη γιά τήν δημιουργία σχισμάτων καί διαιρέσεων ἀνῆκε στίς ἐν λόγῳ ὁμάδες τῶν πιστῶν.

Αὐτοί κινούμενοι ἀπό ἐμπάθεια, φανατισμό, νηπιότητα στήν σκέψη καί ἔλλειψη πνευματικῆς γνώσεως καί καταρτίσεως ἀντιστρατεύονταν, χωρίς νά τό καταλαβαίνουν, τό πνεῦμα τῆς ἀποστολικῆς ἑνότητας, εἰρήνης καί ὁμοφροσύνης. Γι’ αὐτό ὁ Παῦλος θέλοντας νά ἀφυπνίσει τήν χριστιανική τους συνείδηση, ἄν καί ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου, δέν συνδέει τήν Ἐκκλησία μέ τό πρόσωπό του, ἀλλά μέ τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί τούς λέγει: «Διαμοιράσθηκε λοιπόν ὁ Χριστός;

Μήπως εἶναι ὁ Παῦλος πού πέθανε ἐπάνω στόν Σταυρό γιά νά σᾶς σώσει;

Ἤ μήπως βαπτισθήκατε στό ὄνομα τοῦ Παύλου;».

Ὁ Χριστός σωτήρας τῶν ἀνθρώπων

Οἱ πιστοί δέν πρέπει νά λησμονοῦν ὅτι ὁ Κύριος εἶναι ὁ λυτρωτής καί σωτήρας. Οἱ πνευματικοί ποιμένες καί διδάσκαλοι τῆς πίστεως εἶναι ὄργανα καί διάκονοι τοῦ Θεοῦ. Σέ καμία περίπτωση δέν ἐπιτρέπεται νά οἰκειοποιοῦνται τήν πνευματική ἐξουσία τοῦ Χριστοῦ οὔτε νά ἐνθαρρύνουν τούς ποιμαινομένους νά ἀποδίδουν τήν καρποφορία τοῦ πνευματικοῦ ἔργου στίς ἱκανότητες τῶν ποιμένων τους.

Τά χαρίσματα προέρχονται ἀπό τόν Θεό. Μάλιστα ἡ ἐμπειρία μᾶς διδάσκει ὅτι ὅσο κι ἄν μεσουρανεῖ κάποιο πνευματικό ἔργο, ὅταν παρεμβάλλονται στοιχεῖα προσωπολατρίας, διαιρέσεως, ἐρίδων κ.ἄ., τότε καταπίπτει παταγωδῶς καί προκαλεῖ μεγάλο σκανδαλισμό.

Τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἔργο ἑνότητος. Ἑνοποίησε στό πρόσωπό Του τόν ἄνθρωπο μέ τόν Θεό, τούς ἀγγέλους μέ τούς ἀνθρώπους, τό κτιστό μέ τό ἄκτιστο. Μέ τό βάπτισμα καί τήν θεία Εὐχαριστία μᾶς συνάγει ὅλους στό σῶμα Του. Εἴθε αὐτές οἱ θεολογικές ἀλήθειες νά μᾶς συνέχουν πάντοτε καί νά στηρίζουν τούς ἀγῶνες γιά τήν «ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ἀρχιμ. Ν. Κ.

Ο ΧΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΩΝ (Ματθ. 14, 14-22)

 †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Διασκευή ομιλίας στη Ράχη, στις 25/7/2004)

«Όταν φύγεις από κοντά μου, δεν ησυχάζω», λέει ο Χριστός

Όταν ερχόμαστε στην Εκκλησία για να λατρεύσουμε τον Χριστό, δεν ερχόμαστε να του δώσουμε κάτι, αλλά να απολαύσουμε την αγάπη Του. Όταν την έχουμε, δεν ζητάμε τίποτε άλλο. Και ξέρουμε ότι οι εκδηλώσεις της αγάπης Του είναι πολλές.

Σε μας, όταν κάποιος μας φταίει, δεν θέλουμε να τον βλέπουμε μπροστά μας. Και όταν τον δούμε, θέλουμε με όλους τους τρόπους που διαθέτουμε, να του δείξουμε την απέχθειά μας. Αλλά ο Χριστός λέει:

«Όταν ένας πατέρας θυμώσει πολύ με το παιδί του, το αποπαιδίζει και το βγάζει από την αγάπη του». Και συνεχίζει μιλώντας για τον εαυτό Του: «Και αν ακόμα ένας πατέρας εγκαταλείψει και ξεχάσει το παιδί του και μία μητέρα σταματήσει να αγαπάει το παιδί της σαν μητέρα, και το απεχθάνεται και το μισεί… έστω και αν υπάρξει τέτοια περίπτωση, εγώ ποτέ δεν θα σας εγκαταλείψω και ποτέ δεν θα σας ξεχάσω».

Τι χειρότερο να έκανε κανείς από κείνα που έκανε ο Αδάμ μέσα στον Παράδεισο;

Τι χειρότερο να έκανε από εκείνο που έκανε ο Κάιν που σκότωσε τον αδελφό του;

Τι χειρότερο να έκανε από όσα έκαναν οι άνθρωποι την εποχή τού Νώε; Που ξέχασαν Χριστό και Θεό, και κοίταζαν μόνο το γλέντι τους και το φαΐ τους;

Τι χειρότερο να έκανε από εκείνα που έκαναν οι Σοδομίτες;

Παρά ταύτα ο Χριστός λέει: «και αν σας ξεχάσουν ο πατέρας σας και η μητέρα σας, εγώ δεν θα σας ξεχάσω ποτέ».

Να εκτιμήσουμε την αγάπη Του

Και κατέβηκε ο Χριστός στον κόσμο και έψαξε να μας βρει τρέχοντας συνεχώς, μιλώντας για την αγάπη του Θεού και δείχνοντας με τα έργα Του τη στοργή Του, για εκείνους που οι άνθρωποι τους έχουν περιθωριακούς. Για ένα δαιμονισμένο, για ένα παράλυτο, για ένα λεπρό, για ένα στραβό. Και για εκείνους που τους έχουμε μόνο για τον τάφο. Για ένα πεθαμένο. Και ανάστησε πεθαμένους.

Έψαχνε να βρει αφορμή να δείξει την αγάπη Του. Και πού την έδειξε την αγάπη Του; Σταυρώθηκε για μας.

Λέει ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: «Κύριε Ιησού Χριστέ, εσύ ήλθες στον κόσμο και σταυρώθηκες, ο Θεός της δόξης, για μένα τον αμαρτωλό. Για να μου δείξεις την αγάπη σου. Γι’ αυτό σε αγαπώ και εγώ. Και θέλω να σου δείξω την αγάπη μου. Αξίωσέ με λοιπόν, όπως έχυσες εσύ το αίμα σου για μένα, να χύσω και εγώ το αίμα μου για σένα. Όπως πέθανες εσύ για μένα, να πεθάνω και εγώ για σένα».

Ο άνθρωπος από το θέλημα του Θεού φεύγει με δική του απόφαση και με δική του ευθύνη, γι’ αυτό και με δική του ενοχή. Και έρχεται ο Χριστός και γίνεται θυσία πάνω στο Σταυρό. Και με το αίμα Του μας πλένει από την ενοχή μας, από την ευθύνη μας, από την αμαρτία μας. Όμως αδελφοί μου, μένει για μας ένα χρέος: Να ψάχνουμε, να βρούμε τον τρόπο να αγαπήσουμε τον Χριστό για εκείνα που μας έκανε. Και να του ανταποδώσουμε και εμείς κάτι για την αγάπη Του.

Ας κάνουμε μερικές σκέψεις προβληματισμού.

Ο άσωτος υιός ήταν το μικρότερο παιδί ενός καλού Πατέρα μαζί με τον άλλο, τον πρεσβύτερο γυιό. Φυσικά και τα δυό είχαν όλα τους τα καλά μέσα στο σπίτι του πατέρα τους. Ο ένας πήγαινε καλά, ο άλλος δεν του άρεσε, αλλιώς τα ήθελε. Και επειδή μέσα στο σπίτι του πατέρα του, δεν θα έκανε εκείνα που ήθελε, ξεπόρτισε. Πώς ξεπόρτισε;

Αφού πρώτα φόρεσε το προσωπείο της αναισχυντίας, όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι όταν ξεπορτίζουν από το δρόμο του Θεού. Και είπε στον πατέρα του: «Πατέρα, εκείνα που θα μου έδινες -και μερικά άλλα που μου χρωστάς- φέρτα μου τώρα, γιατί εγώ θέλω να γλεντήσω, με τον δικό μου τρόπο».

Τα πήρε, έφυγε και πήγε να γλεντήσει. Αλλά κάποια μέρα κατάλαβε ότι η συμπεριφορά του και ο δρόμος του ήταν λάθος. Και πήρε την απόφαση να μη καταστραφεί μια για πάντα. Αλλά να διορθωθεί έστω και με λίγη ταπείνωση. Αποφάσισε δηλαδή να γυρίσει στον Πατέρα του.

Πώς γυρίζει ο άνθρωπος στον πατέρα του;

Τα λέμε αδελφοί μου, γιατί όλοι μας σφάλλουμε, όλοι μας κάνουμε λάθη. Και ο τρόπος με τον οποίο κάνουμε τα λάθη μας είναι γνωστός. Να το πούμε απλά.

-Να πάμε στην Εκκλησία σήμερα Κυριακή;

-Έλα καημένε, θα λιγωθούμε κει πέρα μια ώρα ορθοστασία. Και θα ακούμε τα μουρμουρίσματα του παπά και των ψαλτάδων. Κάτσε να πιούμε τον καφέ μας…

Αυτές οι σκέψεις οι εσωτερικές, άμα τις αναλύσουμε, λίγη αναίδεια δείχνουν απέναντι του Πατέρα μας «του εν τοις ουρανοίς»;

Είναι σαν να του λέμε: «Δεν μου χρειάζεσαι. Έχω καλύτερο τρόπο να αξιοποιήσω εγώ τη ζωή μου, από ό,τι κοντά σου».

Ποιά είναι η σωστή απόφαση;

-Είναι Κυριακή! Ω Θεέ μου. Θα ‘ρθω και εγώ, να σου δείξω για λίγο ότι σε αγαπάω. Εσύ κατέβηκες από τον ουρανό για μένα. Και εγώ δεν θα περπατήσω από το σπίτι μου, να ‘ρθω στην Εκκλησία σου, κοντά σου, για να σου πω ένα «ευχαριστώ»; «Δόξα να ‘χεις Θεέ μου, που έφερες πάλι την ώρα της προσευχής», όπως λέει μία ευχή, μέσα στη λατρεία μας. «Σε ευχαριστούμε Θεέ μου, που μας φώτισες και μας έδειξες το δρόμο και μας έφερες όλους εδώ, στην Εκκλησία την ώρα της προσευχής. Να σε δοξολογήσουμε, να σε επικαλεστούμε, να σου δείξουμε ότι σε έχουμε Πατέρα και Κύριό μας».

Είναι τόσο μεγάλη αυτή η θυσία; Αξίζει όσο εκείνο που έκανε ο Χριστός για μας; Αξίζει τίποτα μπροστά σ’ εκείνο που λέγει ο άγιος Κοσμάς; Και το έκανε έργο; Που πέθανε για τον Χριστό;

Ψωμί επίγειο και Άρτος ουράνιος

Για να μας το δείξει ακόμα περισσότερο ο Χριστός, ότι κοντά Του δεν χάνουμε ποτέ, έκανε το θαύμα που ακούσαμε σήμερα. Βρέθηκε, μας λέει το Ευαγγέλιο, σε μια έρημο. Εκεί μαζεύτηκαν πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλές γυναίκες, ο Θεός ξέρει πόσες. Ακούγανε όλη την ημέρα το λόγο Του. Όχι ένα τεταρτάκι και να αγανακτούνε. Στο τέλος, πάνε οι μαθητές και του λένε:

-Πες τους να φύγουν, να πάνε κάπου να φάνε. Νύχτωσε. Τι θα γίνουν αυτοί οι άνθρωποι;

Λέει ο Χριστός:

-Γιατί να φύγουν; Πρώτα να φάνε και μετά να φύγουν.

-Τι να φάνε Χριστέ μου;

-Δεν έχουμε;

-Δεν έχουμε, λένε. Πέντε ψωμιά και δύο ψάρια.

Όχι για αντίδωρο δεν έφταναν, ψιχουλάκι θα έπρεπε να πάρουν τόσες χιλιάδες άνθρωποι, από πέντε ψωμιά.

-Φέρτε τα εδώ και έννοια σας.

Τα πηγαίνουν και αρχίζει ο Χριστός να κόβει. Παίρνουν οι ίδιοι και μοιράζουν και τι παράξενο! Δεν τελειώνουν. Έφαγαν όλοι, χόρτασαν και περίσσεψαν περισσότερα. Δώδεκα καλάθια. Περισσότερα από εκείνα που είχαν στην αρχή. Πώς έγινε; Έγινε με το θέλημα του Θεού.

Για μας αδελφοί μου, υπάρχουν αδιέξοδα. Για τον Θεό δεν υπάρχει αδιέξοδο. Κανένα. Γιατί είναι πάνσοφος, πανάγαθος, και παντοδύναμος.

Γι’ αυτό και μας διδάσκει με το σημερινό Ευαγγέλιο ο Χριστός, ότι είναι χίλιες φορές καλύτερα να ελπίζει ο άνθρωπος στον Θεό, παρά να δουλεύει σκληρά σαν ταύρος. Τον κόπο και τη δουλειά της Κυριακής, που έπρεπε να είναι αφιερωμένη στην λατρεία του Θεού, τον παίρνει ο αέρας, χάνεται.

Γιατί ο Χριστός έδωσε στους ανθρώπους να φάνε;

Τους έδωσε να φάνε ψωμί. Για το σώμα. Θέλοντας να μας δείξει την φροντίδα Του, για την τροφή του σώματος. Δική Του φροντίδα είναι. Γιατί είναι Πατέρας μας, δεν μας αφήνει ποτέ ανεπιμέλητους, αφρόντιστους, μοναχούς μας. Αλλά ο Χριστός μάς διδάσκει, ότι δεν είμαστε μόνο σώμα. Έχουμε και ψυχή. Δεν ζούμε μόνο εδώ. Αλλά έχουμε και αιώνια ζωή.

Και όπως μας δίνει τροφή για το σώμα, μας δίνει και τροφή για την ψυχή. Και όπως μας δίνει λογική και εξυπνάδα, για να κυβερνήσουμε την ζωή μας πάνω στη γη, έτσι μας δίνει και πίστη και το θέλημά Του και το λόγο Του, για να κυβερνήσουμε την ζωή μας προς την αιώνια ζωή.

Και μας λέγει ότι, τροφή για την ψυχή είναι ο λόγος του Θεού, τροφή για την ψυχή είναι η προσευχή, τροφή για την ψυχή είναι η νηστεία, η υπακοή στο λόγο του Θεού. Και πάνω από όλα, τροφή για την ψυχή είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, το οποίο μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία και μας δίνει την αιώνια ζωή. Γι’ αυτό σταυρώθηκε ο Χριστός. Για να το τρώμε το σώμα Του «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Ερώτημα τώρα:

-Πόσες μέρες κάνεις χωρίς φαγητό;

-Ημέρες; Μα τι λες;

-Κάνεις από το πρωί μέχρι το μεσημέρι αγόγγυστα χωρίς φαγητό; Ή αρχίζεις και γκρινιάζεις; Θεία Κοινωνία, τροφή της ψυχής σου, από πότε έχεις να πάρεις; Από πότε; Πόσα χρόνια; Όταν η κοιλιά σου σε κόψει, χαλάς τον κόσμο. Όταν η ψυχή κλαίει και φωνάζει ότι θέλει κάποια τροφή, φάρμακο αθανασίας, τι κάνεις;

Δεν έπρεπε να ολιγωρούμε στο θέμα αυτό ποτέ. Έρχεται η νηστεία της Παναγίας μας. Δεκαπέντε ημέρες η Παναγία, νήστευσε αυστηρά για την ψυχή της. Να έχει καλό θάνατο. Να την πάρει ο Χριστός κοντά Του. Εμείς πόσες πρέπει να νηστεύουμε; Τουλάχιστον να μιμηθούμε την Παναγία. Να νηστεύσουμε όπως εκείνη. Και να αναζητήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Για να θεραπευτούμε.

Να κυβερνήσουμε καλά την πνευματική μας ζωή πάνω στη γη, με το φως του λόγου του Θεού, τρέφοντάς την με την εξομολόγηση, με την τήρηση του θελήματος του Θεού, με την προσευχή, με τη νηστεία, με τα καλά έργα της αγάπης. Και προ παντός με εκείνο για το οποίο ο Χριστός είπε ότι είναι πάνω από όλα. Το Σώμα Του και το Αίμα Του. Αμήν.