Κυριακή 26 Μαρτίου 2017
Τὰ παιδιά μας στὸ Χριστὸ
«Διδάσκαλε, ἤνεγκα τὸν υἱόν μου πρός σε»
Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς παρουσιάζει μὲ ἔντονα χρώματα τὸ δράμα ἑνὸς πατέρα. Ὁ γιός του ἐδῶ καὶ χρόνια – ἀπὸ παιδί – εἶχε κυριευθεῖ ἀπὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο τοῦ εἶχε ἀφαιρέσει τὴ λαλιά. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, τὸν ἔριχνε σὲ φωτιὰ καὶ σὲ νερό, γιὰ νὰ τὸν θανατώσει. Ὁ πατέρας ἀπελπισμένος ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη βοήθεια ὁδήγησε τὸν γιό του στὸν Κύριο καὶ Ἐκεῖνος τὸν θεράπευσε. Αὐτὸ μᾶς παραδειγματίζει, γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἴδια κίνηση. Διότι καὶ σήμερα τὰ παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σὲ μία κυριολεκτικὰ δαιμονοκρατούμενη κοινωνία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ λοιπὸν ἂς δοῦμε πῶς μποροῦμε νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Χριστό.
1. Μὲ τὴν ἔγκαιρη καὶ ἐπιμελημένη ἀγωγὴ
Ὁ Κύριος εἶχε πεῖ κάποτε: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με». Ἀφῆστε τὰ παιδιὰ καὶ μὴν τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν σ᾿ Ἐμένα (Ματθ. ιθ´ [19] 14). Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος θεωροῦσε προσὸν τοῦ μαθητῆ του Τιμοθέου τὸ ὅτι γνώριζε τὰ ἱερὰ γράμματα «ἀπὸ βρέφους» (Β´ Τιμ. γ´ 15).
Εἶναι λοιπὸν πολὺ σημαντικὸ νὰ δώσουμε χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά μας ἀπὸ τὴν πολὺ μικρή τους ἡλικία. Διότι τότε μαθαίνουν πολὺ εὔκολα καὶ ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τοὺς γονεῖς τους. Καὶ εἶναι ἐπεῖγον νὰ τὰ συνδέσουμε μὲ τὸν Χριστό, πρὶν προλάβει ἡ κοινωνία μας νὰ διαφθείρει τὶς ἀθῶες ψυχές τους.
Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ κάνουν σωστὰ τὸν σταυρό τους, νὰ σέβονται τοὺς ἱερεῖς, νὰ ἀσπάζονται εὐλαβικὰ τὶς ἱερὲς εἰκόνες· νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν, ἀργότερα καὶ νὰ ἐξομολογοῦνται. Νὰ τοὺς διηγούμαστε ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ βίους Ἁγίων. Νὰ τὰ μάθουμε νὰ προσεύχονται· νὰ ἀποστρέφονται τὸ κακὸ καὶ νὰ ἀγαποῦν τὸ καλό, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ μὴν τὰ θέλουν ὅλα δικά τους, νὰ νηστεύουν, νὰ ἀναγνωρίζουν τὰ λάθη τους, νὰ συγχωροῦν, νὰ συμπονοῦν… Ὅλα αὐτὰ ὅμως ὄχι πιεστικά· μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ διάκριση, μὲ σεβασμὸ στὶς ἀντοχὲς τῆς ἡλικίας τους. Ἐπίσης θὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Κατηχητικό, τὸ ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη νὰ μὴ χάνουν ἐξαιτίας φροντιστηρίων ἢ ἄλλων ἀπασχολήσεων.
2. Μὲ τὸ παράδειγμα
Ἀγωγὴ ὅμως δίνουμε πολὺ περισσότερο μὲ τὸ παράδειγμά μας. Τὰ μικρὰ ἰδίως παιδιὰ μιμοῦνται αὐθόρμητα καὶ ἀντιγράφουν πιστὰ τὶς συνήθειες καὶ ἀντιδράσεις τῶν γονέων τους καὶ ὄχι μόνο.
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ζοῦμε καὶ δὲν χαιρόμαστε τὴ χριστιανικὴ ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἐμπνεύσουμε στὰ παιδιά μας. Πῶς θὰ μάθει τὸ παιδὶ νὰ ἐκκλησιάζεται, ἂν δὲν ἐκκλησιάζονται οἱ γονεῖς του; Πῶς θὰ μάθει νὰ μὴν κατακρίνει, ἂν ἀκούει τοὺς γονεῖς του νὰ κατακρίνουν; Ἂν ἡ ζωή μας δὲν συμβαδίζει μὲ τὶς συμβουλές μας, τὰ παιδιὰ ὄχι μόνο δὲν θὰ τὶς ἀκούσουν, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀντιδράσουν γιὰ τὴν ἀσυνέπειά μας.
Ἀντίθετα, δὲν μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε πόσο ἐντυπώνεται μέσα τους π.χ. ἡ εὐλαβικὴ στάση τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας στὴν προσευχὴ καὶ στὴ λατρεία, ἢ ἡ μεταξύ τους ἀλληλοσυγχώρηση. Τὰ παιδιὰ θὰ ἀγαπήσουν τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐὰν δοῦν τοὺς εὐλογημένους καρπούς της, τὴν ἐν Κυρίῳ χαρὰ καὶ εἰρήνη, στὴ ζωὴ τῶν γονέων τους.
3. Μὲ τὴν προσευχὴ
Θὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας στὸ Χριστὸ κυρίως μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσευχὴ τῶν γονέων, μάλιστα τῆς μητέρας, ἔχει μεγάλη δύναμη.
Γιατί εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή; Διότι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας εἴμαστε τελείως ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ μορφώσουμε τὸν Χριστὸ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν μας. Μὲ τὴν προσευχὴ θὰ βάλουμε τὸ δύσκολο αὐτὸ ἔργο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Θὰ ζητήσουμε τὸν θεῖο φωτισμὸ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ ἐκεῖνα. Θὰ παρακαλέσουμε νὰ τὰ προστατεύει ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ μεγάλους πειρασμοὺς στοὺς ὁποίους ἐκτίθενται στὴν ἐποχή μας.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ μόνο ὅπλο τοῦ γονιοῦ ποὺ ἔχει ἀντιδραστικὸ καὶ ἐπαναστατημένο παιδί. Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση: «Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ μιλήσετε στὰ παιδιά σας γιὰ τὸν Θεό, μιλῆστε στὸ Θεὸ γιὰ τὰ παιδιά σας». Θὰ παρακαλέσουμε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ διορθώσει τὰ τυχὸν δικά μας λάθη, νὰ μαλακώσει τὶς καρδιές τους, νὰ τὰ φυλάξει ἀπὸ ἀνεπανόρθωτες πτώσεις, νὰ ἐνεργήσει μυστικὰ μέσα τους τὴν καλὴ μεταστροφή. Ἡ προσευχὴ εἶναι φῶς, καταφυγή, παρηγοριά, δύναμη.
***
Ἡ πολυτιμότερη κληρονομιὰ ποὺ ἔχουμε νὰ ἀφήσουμε στὰ παιδιά μας εἶναι ἡ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, νὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστό, νὰ συνδεθοῦν μαζί Του. Δίνοντας στὰ παιδιά μας τὸν Χριστό, τοὺς δίνουμε τὰ πάντα. Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει κάθε κόπος καὶ κάθε θυσία στὴ χριστιανικὴ ἀγωγή τους. Νὰ δώσει σὲ ὅλους μας ὁ Θεὸς τὴ μεγάλη χαρὰ νὰ βλέπουμε τὰ βλαστάρια μας νὰ βαδίζουν σταθερὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, στὸ δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας.
Τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς παρουσιάζει μὲ ἔντονα χρώματα τὸ δράμα ἑνὸς πατέρα. Ὁ γιός του ἐδῶ καὶ χρόνια – ἀπὸ παιδί – εἶχε κυριευθεῖ ἀπὸ δαιμόνιο, τὸ ὁποῖο τοῦ εἶχε ἀφαιρέσει τὴ λαλιά. Καὶ σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, τὸν ἔριχνε σὲ φωτιὰ καὶ σὲ νερό, γιὰ νὰ τὸν θανατώσει. Ὁ πατέρας ἀπελπισμένος ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη βοήθεια ὁδήγησε τὸν γιό του στὸν Κύριο καὶ Ἐκεῖνος τὸν θεράπευσε. Αὐτὸ μᾶς παραδειγματίζει, γιὰ νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς τὴν ἴδια κίνηση. Διότι καὶ σήμερα τὰ παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σὲ μία κυριολεκτικὰ δαιμονοκρατούμενη κοινωνία. Μὲ αὐτὴ τὴν ἀφορμὴ λοιπὸν ἂς δοῦμε πῶς μποροῦμε νὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Χριστό.
1. Μὲ τὴν ἔγκαιρη καὶ ἐπιμελημένη ἀγωγὴ
Ὁ Κύριος εἶχε πεῖ κάποτε: «Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με». Ἀφῆστε τὰ παιδιὰ καὶ μὴν τὰ ἐμποδίζετε νὰ ἔλθουν σ᾿ Ἐμένα (Ματθ. ιθ´ [19] 14). Ὁ δὲ ἀπόστολος Παῦλος θεωροῦσε προσὸν τοῦ μαθητῆ του Τιμοθέου τὸ ὅτι γνώριζε τὰ ἱερὰ γράμματα «ἀπὸ βρέφους» (Β´ Τιμ. γ´ 15).
Εἶναι λοιπὸν πολὺ σημαντικὸ νὰ δώσουμε χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά μας ἀπὸ τὴν πολὺ μικρή τους ἡλικία. Διότι τότε μαθαίνουν πολὺ εὔκολα καὶ ἐμπιστεύονται ἀπόλυτα τοὺς γονεῖς τους. Καὶ εἶναι ἐπεῖγον νὰ τὰ συνδέσουμε μὲ τὸν Χριστό, πρὶν προλάβει ἡ κοινωνία μας νὰ διαφθείρει τὶς ἀθῶες ψυχές τους.
Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ κάνουν σωστὰ τὸν σταυρό τους, νὰ σέβονται τοὺς ἱερεῖς, νὰ ἀσπάζονται εὐλαβικὰ τὶς ἱερὲς εἰκόνες· νὰ ἐκκλησιάζονται καὶ νὰ κοινωνοῦν, ἀργότερα καὶ νὰ ἐξομολογοῦνται. Νὰ τοὺς διηγούμαστε ἱστορίες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ βίους Ἁγίων. Νὰ τὰ μάθουμε νὰ προσεύχονται· νὰ ἀποστρέφονται τὸ κακὸ καὶ νὰ ἀγαποῦν τὸ καλό, τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ διδάξουμε νὰ μὴν τὰ θέλουν ὅλα δικά τους, νὰ νηστεύουν, νὰ ἀναγνωρίζουν τὰ λάθη τους, νὰ συγχωροῦν, νὰ συμπονοῦν… Ὅλα αὐτὰ ὅμως ὄχι πιεστικά· μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ διάκριση, μὲ σεβασμὸ στὶς ἀντοχὲς τῆς ἡλικίας τους. Ἐπίσης θὰ τὰ ὁδηγήσουμε στὸ Κατηχητικό, τὸ ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη νὰ μὴ χάνουν ἐξαιτίας φροντιστηρίων ἢ ἄλλων ἀπασχολήσεων.
2. Μὲ τὸ παράδειγμα
Ἀγωγὴ ὅμως δίνουμε πολὺ περισσότερο μὲ τὸ παράδειγμά μας. Τὰ μικρὰ ἰδίως παιδιὰ μιμοῦνται αὐθόρμητα καὶ ἀντιγράφουν πιστὰ τὶς συνήθειες καὶ ἀντιδράσεις τῶν γονέων τους καὶ ὄχι μόνο.
Ἐὰν ἐμεῖς δὲν ζοῦμε καὶ δὲν χαιρόμαστε τὴ χριστιανικὴ ζωή, δὲν μποροῦμε νὰ τὴν ἐμπνεύσουμε στὰ παιδιά μας. Πῶς θὰ μάθει τὸ παιδὶ νὰ ἐκκλησιάζεται, ἂν δὲν ἐκκλησιάζονται οἱ γονεῖς του; Πῶς θὰ μάθει νὰ μὴν κατακρίνει, ἂν ἀκούει τοὺς γονεῖς του νὰ κατακρίνουν; Ἂν ἡ ζωή μας δὲν συμβαδίζει μὲ τὶς συμβουλές μας, τὰ παιδιὰ ὄχι μόνο δὲν θὰ τὶς ἀκούσουν, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀντιδράσουν γιὰ τὴν ἀσυνέπειά μας.
Ἀντίθετα, δὲν μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε πόσο ἐντυπώνεται μέσα τους π.χ. ἡ εὐλαβικὴ στάση τοῦ πατέρα ἢ τῆς μητέρας στὴν προσευχὴ καὶ στὴ λατρεία, ἢ ἡ μεταξύ τους ἀλληλοσυγχώρηση. Τὰ παιδιὰ θὰ ἀγαπήσουν τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐὰν δοῦν τοὺς εὐλογημένους καρπούς της, τὴν ἐν Κυρίῳ χαρὰ καὶ εἰρήνη, στὴ ζωὴ τῶν γονέων τους.
3. Μὲ τὴν προσευχὴ
Θὰ ὁδηγήσουμε τὰ παιδιά μας στὸ Χριστὸ κυρίως μὲ τὴν προσευχή. Καὶ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ἡ προσευχὴ τῶν γονέων, μάλιστα τῆς μητέρας, ἔχει μεγάλη δύναμη.
Γιατί εἶναι ἀναγκαία ἡ προσευχή; Διότι ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας εἴμαστε τελείως ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ μορφώσουμε τὸν Χριστὸ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν μας. Μὲ τὴν προσευχὴ θὰ βάλουμε τὸ δύσκολο αὐτὸ ἔργο στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Θὰ ζητήσουμε τὸν θεῖο φωτισμὸ γιὰ ἐμᾶς καὶ γιὰ ἐκεῖνα. Θὰ παρακαλέσουμε νὰ τὰ προστατεύει ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ μεγάλους πειρασμοὺς στοὺς ὁποίους ἐκτίθενται στὴν ἐποχή μας.
Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ μόνο ὅπλο τοῦ γονιοῦ ποὺ ἔχει ἀντιδραστικὸ καὶ ἐπαναστατημένο παιδί. Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση: «Ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ μιλήσετε στὰ παιδιά σας γιὰ τὸν Θεό, μιλῆστε στὸ Θεὸ γιὰ τὰ παιδιά σας». Θὰ παρακαλέσουμε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο νὰ διορθώσει τὰ τυχὸν δικά μας λάθη, νὰ μαλακώσει τὶς καρδιές τους, νὰ τὰ φυλάξει ἀπὸ ἀνεπανόρθωτες πτώσεις, νὰ ἐνεργήσει μυστικὰ μέσα τους τὴν καλὴ μεταστροφή. Ἡ προσευχὴ εἶναι φῶς, καταφυγή, παρηγοριά, δύναμη.
***
Ἡ πολυτιμότερη κληρονομιὰ ποὺ ἔχουμε νὰ ἀφήσουμε στὰ παιδιά μας εἶναι ἡ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή, νὰ ἀγαπήσουν τὸν Χριστό, νὰ συνδεθοῦν μαζί Του. Δίνοντας στὰ παιδιά μας τὸν Χριστό, τοὺς δίνουμε τὰ πάντα. Γι᾿ αὐτὸ ἀξίζει κάθε κόπος καὶ κάθε θυσία στὴ χριστιανικὴ ἀγωγή τους. Νὰ δώσει σὲ ὅλους μας ὁ Θεὸς τὴ μεγάλη χαρὰ νὰ βλέπουμε τὰ βλαστάρια μας νὰ βαδίζουν σταθερὰ στὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, στὸ δρόμο τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας.
Ὁ Ἀβραάμ καὶ οἱ δύο ἐπαγγελίες
1. Οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ
Τὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει στὴ συγκλονιστικὴ ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἔδωσε τὶς μεγάλες ὑποσχέσεις του στὸν Ἀβραὰμ καὶ τοῦ εἶπε: Θὰ σὲ εὐλογήσω πλούσια καὶ θὰ σοῦ δώσω πάρα πολλοὺς ἀπογόνους. Καὶ ὁ Ἀβραὰμ ἀφοῦ περίμενε ὑπομονετικὰ πάρα πολλὰ χρόνια, πέτυχε τὴν ἐκπλήρωση τῆς εὐλογίας ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἀπέκτησε δηλαδὴ παιδὶ ἀπὸ τὴ Σάρρα, τὸν Ἰσαάκ. Κι ἀπ’ αὐτὸν πληθύνθηκαν οἱ ἀπόγονοί του σὲ μεγάλο ἔθνος. Γιὰ νὰ τὸν βεβαιώσει ὅμως ὁ Θεὸς γι’ αὐτὲς τὶς ἐπαγγελίες, ἔδωσε ὅρκο ὅτι θὰ τὶς πραγματοποιήσει. Κι ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε τίποτε μεγαλύτερο στὸ ὁποῖο νὰ ὁρκισθεῖ, ὁρκίσθηκε στὸν ἑαυτό του.
Ὁ Ἀβραὰμ λοιπὸν δέχθηκε ἔνορκη ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἀποδέχθηκε, τὴν πίστεψε, ἀλλὰ πραγματοποίηση δὲν ἔβλεπε! Πόσα χρόνια περίμενε; Πόσες φορὲς δοκιμάστηκε ἡ πίστη του; Τοῦ μίλησε ὁ Θεὸς γιὰ ἀπογόνους, κι αὐτὸς εἶχε μία γυναίκα στείρα. Τοῦ εἶπε γιὰ μεγάλο ἔθνος ποὺ θὰ δημιουργοῦσε, κι αὐτὸς γέρασε καὶ παιδὶ δὲν εἶχε ἀπὸ τὴ Σάρρα! Ὅλα φαίνονταν ἀντίξοα, ἀντίθετα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ! Ὅλα ἔμοιαζαν οὐτοπικὰ καὶ ἀ-
πραγματοποίητα. Ὁ Ἀβραὰμ ὅμως δὲν ἔχασε τὴν πίστη του. Κι ὅταν χάθηκε κάθε ἐλπίδα, τότε ἦλθε ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ.
Τί ἔχει νὰ πεῖ αὐτὸ γιὰ μᾶς; Ἔχει νὰ πεῖ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀναιρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του. Δὲν τὶς ἀλλάζει. Μᾶς ἀφήνει ὅμως νὰ περιμένουμε καὶ νὰ δοκιμαζόμαστε. Αὐτὴ ἡ περίοδος τῆς προσμονῆς βέβαια μᾶς φαίνεται συχνὰ πὼς εἶναι ἕνα μαρτύριο. Ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ φέρει στὴ ζωή μας αὐτὸ ποὺ ποθοῦμε, κι ἀντὶ γιὰ ἀπάντηση κάποιες φορὲς τὰ πράγματα γίνονται χειρότερα. Γιατί ἄραγε; Διότι κατὰ τὴν περίοδο τῆς προσμονῆς ἐξαγιαζόμαστε, ἐξαγνιζόμαστε, πλουτίζουμε σὲ ἀρετές. Μαθαίνουμε νὰ ἐξαρτιόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό. Μαθαίνουμε στὴν πράξη τί θὰ πεῖ πίστη καὶ δοκιμασία. Κάποτε φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς ἀργεῖ πολύ, κι ἐμεῖς κουραζόμαστε. Ὅσο ὅμως περισσότερο ἀργεῖ ὁ Θεός, τόσο μεγαλύτερες εὐλογίες μᾶς ἑτοιμάζει. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ πιστεύουμε, νὰ ἐλπίζουμε, νὰ περιμένουμε, νὰ προσευχόμαστε.
2. Ἡ ἑλπίδα μας
Ὁ θεῖος Παῦλος στὴ συνέχεια μᾶς λέει ὅτι οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ δὲν δόθηκαν μόνο στὸν Ἀβραὰμ καὶ στοὺς ἀπογόνους του, τοὺς Ἰσραηλίτες, ἀλλὰ καὶ στὸν νέο Ἰσραήλ, σ’ ὅλους δηλαδὴ τοὺς Χριστιανούς. Κληρονόμοι τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ ἦταν γιὰ τὰ ἐπίγεια ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅμως γιὰ τὰ ἐπουράνια καὶ τὰ αἰώνια ὁ νέος Ἰσραήλ, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Σ’ ὅλους λοιπὸν τοὺς πιστοὺς ποὺ θὰ κληρονομήσουν τὶς θεῖες ἐπαγγελίες ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ δείξει καθαρὰ καὶ μὲ μεγαλύτερη βεβαιότητα ὅτι ἦταν ἀμετάκλητη ἡ ἀπόφασή του νὰ ἐκτελέσει ὅσα ὑποσχέθηκε. Ἔτσι ὥστε ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουμε μεγάλη ἐνθάρρυνση γιὰ νὰ κρατοῦμε τὴν ἐλπίδα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας. Αὐτὴν τὴν ἐλπίδα ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὴν παρομοιάζει μὲ ἄγκυρα τῆς ψυχῆς μας. Καὶ λέει ὅτι αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους ἐπειδὴ εἶναι ἀμετακίνητη. Κι αὐτὸ διότι δὲν ἀγκυροβολεῖ στὴ θάλασσα ἀλλὰ στὸν οὐρανό, στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων· ἐκεῖ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, ὅπου μπῆκε ὁ Κύριός μας πρὶν ἀπὸ μᾶς καὶ γιὰ χάρη μας ὡς πρόδρομος, γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξει τὸ δρόμο καὶ νὰ μᾶς ἑτοιμάσει τόπο. Κι ἔτσι ἀναδείχθηκε Ἀρχιερέας αἰώνιος κατὰ τὴν τάξη τοῦ Μελχισεδέκ.
Πόσο παραστατική, ἀλήθεια, εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἐδῶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος! Παρομοιάζει τὴν ἐλπίδα μας πρὸς τὸν Κύριο μὲ μία ἄγκυρα. Μιὰ ἄγκυρα ὅμως ποὺ δὲν βυθίζεται στὸν πυθμένα κάποιας θάλασσας ἀλλὰ στὸ ἱερότερο μέρος τοῦ σύμπαντος, στὸν οὐρανό, στὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Κι ἐμεῖς ὁδοιπόροι καὶ οὐρανοδρόμοι, πορευόμαστε καθημερινὰ μὲ τὸ πλοῖο τῆς ζωῆς μας καὶ ὁραματιζόμαστε τὸν προορισμό μας. Οἱ τρικυμίες πολλές, οἱ ἀνεμοθύελλες, οἱ πειρασμοί. Τὰ κύματα ὁρμητικὰ παλεύουν νὰ μᾶς ἀφανίσουν, νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ ναυάγιο αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ στὸ σκοτάδι τῆς ἄλλης. Ὁ αἰώνιος ἐχθρός μας καιροφυλακτεῖ νὰ βουλιάξει τὸ πλοιάριο τῆς ζωῆς μας. Κι ἐμεῖς παλεύουμε, ἀντιστεκόμαστε, προχωροῦμε. Δὲν ἀπογοητευόμαστε. Διότι μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε φτάσει ἀκόμη στὸν προορισμό μας, ἔχουμε ὅμως ἐκεῖ κάτι δικό μας. Ἔχουμε ἐκεῖ ἀγκυροβολημένη τὴν ἐλπίδα μας. Γύρω μας ὅλα μᾶς ἀπογοητεύουν, οἱ ἄνθρωποι, οἱ καταστάσεις, οἱ πειρασμοί, οἱ δυσκολίες. Ὅλα μᾶς ἀπελπίζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ λιγοψυχοῦμε. Ἐμεῖς ὅμως οἱ πιστοί, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δὲν πρέπει νὰ χάνουμε τὴν ἐλπίδα μας. Διότι ὅλη μας τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλπίδα μας τὴν ἔχουμε ἐμπιστευθεῖ στὸν Κύριό μας. Αὐτὸς κρατᾶ γερὰ στὰ παντοδύναμα χέρια του τὴν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδος μας. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἐλπίδα μας, ἡ προσδοκία μας, αὐτὸς εἶναι ἡ χαρά μας καὶ ἡ ζωή μας. Μὴν τὸ ξεχνᾶμε αὐτὸ ποτέ. Αὐτὸς μόνο μᾶς ἀπομένει στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς ἀμετακίνητος σύντροφος καὶ συμπαραστάτης.
Τὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα μᾶς μεταφέρει στὴ συγκλονιστικὴ ἐκείνη στιγμὴ ποὺ ὁ Θεὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἔδωσε τὶς μεγάλες ὑποσχέσεις του στὸν Ἀβραὰμ καὶ τοῦ εἶπε: Θὰ σὲ εὐλογήσω πλούσια καὶ θὰ σοῦ δώσω πάρα πολλοὺς ἀπογόνους. Καὶ ὁ Ἀβραὰμ ἀφοῦ περίμενε ὑπομονετικὰ πάρα πολλὰ χρόνια, πέτυχε τὴν ἐκπλήρωση τῆς εὐλογίας ποὺ τοῦ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Ἀπέκτησε δηλαδὴ παιδὶ ἀπὸ τὴ Σάρρα, τὸν Ἰσαάκ. Κι ἀπ’ αὐτὸν πληθύνθηκαν οἱ ἀπόγονοί του σὲ μεγάλο ἔθνος. Γιὰ νὰ τὸν βεβαιώσει ὅμως ὁ Θεὸς γι’ αὐτὲς τὶς ἐπαγγελίες, ἔδωσε ὅρκο ὅτι θὰ τὶς πραγματοποιήσει. Κι ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε τίποτε μεγαλύτερο στὸ ὁποῖο νὰ ὁρκισθεῖ, ὁρκίσθηκε στὸν ἑαυτό του.
Ὁ Ἀβραὰμ λοιπὸν δέχθηκε ἔνορκη ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ. Τὴν ἀποδέχθηκε, τὴν πίστεψε, ἀλλὰ πραγματοποίηση δὲν ἔβλεπε! Πόσα χρόνια περίμενε; Πόσες φορὲς δοκιμάστηκε ἡ πίστη του; Τοῦ μίλησε ὁ Θεὸς γιὰ ἀπογόνους, κι αὐτὸς εἶχε μία γυναίκα στείρα. Τοῦ εἶπε γιὰ μεγάλο ἔθνος ποὺ θὰ δημιουργοῦσε, κι αὐτὸς γέρασε καὶ παιδὶ δὲν εἶχε ἀπὸ τὴ Σάρρα! Ὅλα φαίνονταν ἀντίξοα, ἀντίθετα μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ! Ὅλα ἔμοιαζαν οὐτοπικὰ καὶ ἀ-
πραγματοποίητα. Ὁ Ἀβραὰμ ὅμως δὲν ἔχασε τὴν πίστη του. Κι ὅταν χάθηκε κάθε ἐλπίδα, τότε ἦλθε ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ.
Τί ἔχει νὰ πεῖ αὐτὸ γιὰ μᾶς; Ἔχει νὰ πεῖ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀναιρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του. Δὲν τὶς ἀλλάζει. Μᾶς ἀφήνει ὅμως νὰ περιμένουμε καὶ νὰ δοκιμαζόμαστε. Αὐτὴ ἡ περίοδος τῆς προσμονῆς βέβαια μᾶς φαίνεται συχνὰ πὼς εἶναι ἕνα μαρτύριο. Ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ φέρει στὴ ζωή μας αὐτὸ ποὺ ποθοῦμε, κι ἀντὶ γιὰ ἀπάντηση κάποιες φορὲς τὰ πράγματα γίνονται χειρότερα. Γιατί ἄραγε; Διότι κατὰ τὴν περίοδο τῆς προσμονῆς ἐξαγιαζόμαστε, ἐξαγνιζόμαστε, πλουτίζουμε σὲ ἀρετές. Μαθαίνουμε νὰ ἐξαρτιόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό. Μαθαίνουμε στὴν πράξη τί θὰ πεῖ πίστη καὶ δοκιμασία. Κάποτε φαίνεται ὅτι ὁ Θεὸς ἀργεῖ πολύ, κι ἐμεῖς κουραζόμαστε. Ὅσο ὅμως περισσότερο ἀργεῖ ὁ Θεός, τόσο μεγαλύτερες εὐλογίες μᾶς ἑτοιμάζει. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ πιστεύουμε, νὰ ἐλπίζουμε, νὰ περιμένουμε, νὰ προσευχόμαστε.
2. Ἡ ἑλπίδα μας
Ὁ θεῖος Παῦλος στὴ συνέχεια μᾶς λέει ὅτι οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ δὲν δόθηκαν μόνο στὸν Ἀβραὰμ καὶ στοὺς ἀπογόνους του, τοὺς Ἰσραηλίτες, ἀλλὰ καὶ στὸν νέο Ἰσραήλ, σ’ ὅλους δηλαδὴ τοὺς Χριστιανούς. Κληρονόμοι τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ ἦταν γιὰ τὰ ἐπίγεια ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅμως γιὰ τὰ ἐπουράνια καὶ τὰ αἰώνια ὁ νέος Ἰσραήλ, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Σ’ ὅλους λοιπὸν τοὺς πιστοὺς ποὺ θὰ κληρονομήσουν τὶς θεῖες ἐπαγγελίες ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ δείξει καθαρὰ καὶ μὲ μεγαλύτερη βεβαιότητα ὅτι ἦταν ἀμετάκλητη ἡ ἀπόφασή του νὰ ἐκτελέσει ὅσα ὑποσχέθηκε. Ἔτσι ὥστε ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ ἔχουμε μεγάλη ἐνθάρρυνση γιὰ νὰ κρατοῦμε τὴν ἐλπίδα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας. Αὐτὴν τὴν ἐλπίδα ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὴν παρομοιάζει μὲ ἄγκυρα τῆς ψυχῆς μας. Καὶ λέει ὅτι αὐτὴ μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς κινδύνους ἐπειδὴ εἶναι ἀμετακίνητη. Κι αὐτὸ διότι δὲν ἀγκυροβολεῖ στὴ θάλασσα ἀλλὰ στὸν οὐρανό, στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων· ἐκεῖ στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ, ὅπου μπῆκε ὁ Κύριός μας πρὶν ἀπὸ μᾶς καὶ γιὰ χάρη μας ὡς πρόδρομος, γιὰ νὰ μᾶς ἀνοίξει τὸ δρόμο καὶ νὰ μᾶς ἑτοιμάσει τόπο. Κι ἔτσι ἀναδείχθηκε Ἀρχιερέας αἰώνιος κατὰ τὴν τάξη τοῦ Μελχισεδέκ.
Πόσο παραστατική, ἀλήθεια, εἶναι ἡ εἰκόνα ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἐδῶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος! Παρομοιάζει τὴν ἐλπίδα μας πρὸς τὸν Κύριο μὲ μία ἄγκυρα. Μιὰ ἄγκυρα ὅμως ποὺ δὲν βυθίζεται στὸν πυθμένα κάποιας θάλασσας ἀλλὰ στὸ ἱερότερο μέρος τοῦ σύμπαντος, στὸν οὐρανό, στὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Κι ἐμεῖς ὁδοιπόροι καὶ οὐρανοδρόμοι, πορευόμαστε καθημερινὰ μὲ τὸ πλοῖο τῆς ζωῆς μας καὶ ὁραματιζόμαστε τὸν προορισμό μας. Οἱ τρικυμίες πολλές, οἱ ἀνεμοθύελλες, οἱ πειρασμοί. Τὰ κύματα ὁρμητικὰ παλεύουν νὰ μᾶς ἀφανίσουν, νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ ναυάγιο αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ στὸ σκοτάδι τῆς ἄλλης. Ὁ αἰώνιος ἐχθρός μας καιροφυλακτεῖ νὰ βουλιάξει τὸ πλοιάριο τῆς ζωῆς μας. Κι ἐμεῖς παλεύουμε, ἀντιστεκόμαστε, προχωροῦμε. Δὲν ἀπογοητευόμαστε. Διότι μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε φτάσει ἀκόμη στὸν προορισμό μας, ἔχουμε ὅμως ἐκεῖ κάτι δικό μας. Ἔχουμε ἐκεῖ ἀγκυροβολημένη τὴν ἐλπίδα μας. Γύρω μας ὅλα μᾶς ἀπογοητεύουν, οἱ ἄνθρωποι, οἱ καταστάσεις, οἱ πειρασμοί, οἱ δυσκολίες. Ὅλα μᾶς ἀπελπίζουν καὶ θέλουν νὰ μᾶς κάνουν νὰ λιγοψυχοῦμε. Ἐμεῖς ὅμως οἱ πιστοί, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δὲν πρέπει νὰ χάνουμε τὴν ἐλπίδα μας. Διότι ὅλη μας τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλπίδα μας τὴν ἔχουμε ἐμπιστευθεῖ στὸν Κύριό μας. Αὐτὸς κρατᾶ γερὰ στὰ παντοδύναμα χέρια του τὴν ἄγκυρα τῆς ἐλπίδος μας. Αὐτὸς εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἐλπίδα μας, ἡ προσδοκία μας, αὐτὸς εἶναι ἡ χαρά μας καὶ ἡ ζωή μας. Μὴν τὸ ξεχνᾶμε αὐτὸ ποτέ. Αὐτὸς μόνο μᾶς ἀπομένει στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς ἀμετακίνητος σύντροφος καὶ συμπαραστάτης.
Εί δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατα τώ πιστεύοντι - Δ' Κυριακή Νηστειών
Η δύναμη της πίστεως
Καθημερινό δράμα ζούσε ο δύστυχος πατέρας. Ένα πονηρό πνεύμα είχε κυριεύσει το παιδί του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει ακόμη και να πεθάνει. Τί μπορούσε να κάνει; Επειδή απουσίαζε ο Κύριος, ζήτησε από τους μαθητές του να θεραπεύσουν το παιδί, εκείνοι όμως δεν μπόρεσαν. Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Κύριος, στράφηκε προς Αυτόν με πόνο:
-Κύριε, σου έφερα τον υιό μου… αν μπορείς να κάνεις κάτι, λυπήσου μας, και βοήθησέ μας.
Και ο Κύριος του απάντησε:
- Αν εσύ μπορείς να πιστεύσεις, όλα είναι δυνατά σ΄εκείνον που πιστεύει.
Έτσι ο πατέρας, με βαθιά συναίσθηση της αδυναμίας του και θερμότερη πίστη, άρχισε να παρακαλάει τον Κύριο να τον βοηθήσει και να κάνει το θαύμα. Και το θαύμα έγινε. Η πίστη νίκησε.
Το παιδί θεραπεύθηκε, και επαληθεύθηκε αμέσως ο εντυπωσιακός και παντοδύναμος λόγος του Κυρίου που έβγαλε τον πατέρα από το τραγικό αδιέξοδο: «Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Ένας λόγος που μας δίνει την αφορμή να αναλογιστούμε τι μπορεί να κατορθώσει η ακατανίκητη δύναμη της πίστεως.
«Πάντα δυνατά»! όλα είναι δυνατά σ΄εκείνον που πιστεύει! Δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε έκφραση υπερβολής. Είναι λόγος του Κυρίου αυθεντικός και αξιόπιστος και επαληθεύτηκε άπειρες φορές σε γεγονότα που γνωρίζουμε είτε από την Αγία Γραφή, είτε από την ιστορία της Εκκλησίας μας είτε από προσωπική πείρα. Αναρίθμητα είναι τα περιστατικά που αποδεικνύουν ότι είναι «μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα».
Η πίστη στον παντοδύναμο Θεό επιτελεί θαύματα πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική: Λύνει δύσκολα προβλήματα, θεραπεύει ανίατες ασθένειες, ανασταίνει ακόμη και νεκρούς! Πόσοι γονείς όπως ο πατέρας του Ευαγγελίου κατέφυγαν στον Κύριο και βρήκαν λύση στο δράμα των παιδιών τους….! Η Χαναναία για την κόρη της, ο αξιωματούχος της βασιλικής αυλής για τον υιό του, ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος για την ετοιμοθάνατη κόρη του… Πόσοι ασθενείς, λεπροί, τυφλοί, κουφοί και άλαλοι βρήκαν τη θεραπεία τους, αφού προσευχήθηκαν με πίστη στον Κύριο!
Όμως η πίστη στον Κύριο Ιησού ενεργεί θαύματα όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή του ανθρώπου: Ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και την κυριαρχία του διαβόλου, τον οδηγεί στη μετάνοια. Πόσοι γονείς προσεύχονται με πίστη για να επιστρέψουν τα παιδιά τους στο δρόμο του Θεού, και πόσα τέτοια θαύματα μετανοίας και επιστροφής πραγματοποιούνται με τη χάρη του Θεού! Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις γεμάτες πίστη προσευχές της Αγίας Μόνικας για τον άσωτο υιό της; 17 χρόνια έκλαιγε και προσευχόταν και τελικά αξιώθηκε να δει το μεγάλο θαύμα. Ο παραστρατημένος υιό της μετανόησε κι έγινε ο μεγάλος ποιμένας και διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο Άγιος Αυγουστίνος!
Η δύναμη της πίστεως λάμπει ακόμη μέσα από το πυρωμένο καμίνι των πειρασμών και των θλίψεων, της δοκιμασίας και του πόνου. Και τότε το θαύμα της πίστεως μοιάζει με αυτό που έζησαν οι άγιοι Τρείς Παίδες: Όπως εκείνοι δροσίζονταν μέσα στο καμίνι και στις φλόγες και δοξολογούσαν τον άγιο Θεό, έτσι και κάθε άνθρωπος με τη δύναμη της πίστεως μπορεί και αντιμετωπίζει με γενναιότητα κάθε δοκιμασία. Ας το υπογραμμίσουμε αυτό: Όσο εντυπωσιακό κι αν είναι να βλέπεις έναν παράλυτο να σηκώνεται και να περπατά, δεν είναι λιγότερο θαυμαστό να αντικρίζεις έναν άνθρωπο καθηλωμένο επί σειρά ετών στο αναπηρικό καροτσάκι όχι μόνο να υπομένει με πίστη τη δοκιμασία της ασθενείας του, αλλά και να δοξάζει τον Θεό γι΄ αυτό!
Τέλος η πίστη είναι αυτή που στεφανώνει τους μάρτυρες, τους οσίους και τους ασκητές με το στεφάνι της νίκης στην υπέρ Χριστού άθληση και άσκηση, στο μαρτύριο και στην οσιακή ζωής τους. Είναι η ίδια πίστη που ενισχύει κάθε χριστιανό στον πνευματικό του αγώνα. Διότι ποιος θα αναλάμβανε να βαδίσει το δύσβατο μονοπάτι της αρετής χωρίς την πίστη στην αιώνια ζωή, στην επαγγελία της ουρανίου Βασιλείας; Ποιος θα ακολουθούσε τη στενή και τεθλιμμένη οδό του Κυρίου, αν δεν πίστευε ακράδαντα ότι η οδός αυτή θα τον οδηγήσει με ασφάλεια κοντά στον αγαπημένο Νυμφίο της ψυχής του; Με τη δύναμη της πίστεως αγωνιζόμαστε εν Χριστώ και ελπίζουμε στο θαύμα: στο να γίνει δηλαδή το θέλημα του Θεού και στη δική μας ζωή.
Ζούμε σε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η ολιγοπιστία ή ακόμη και η παντελής έλλειψη της πίστεως. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι όλα μπορεί να τα κατορθώσει με τη λογική και τις δυνάμεις του. Έρχεται όμως η ώρα και βρίσκεται αντιμέτωπος με ανυπέρβλητες δυσκολίες και αξεπέραστα προβλήματα. Τότε τα χάνει . Και τότε ο Κύριος Ιησούς στέκεται και διακριτικά ερωτά: «Δύνασαι πιστευσαι;». Εσύ μπορείς να πιστεύσεις; Αν πεις το ναι, τότε μη φοβάσαι! Όλα είναι δυνατά! Όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν! Και το κυριότερο, η δυνατή σου πίστη θα γεμίσει την ψυχή σου με ανείπωτη χαρά και ειρήνη, με την ασφάλεια που παρέχει η σταθερή πεποίθηση ότι η ζωή σου δεν είναι μετέωρη. Βρίσκεται στα χέρια του Θεού!
Καθημερινό δράμα ζούσε ο δύστυχος πατέρας. Ένα πονηρό πνεύμα είχε κυριεύσει το παιδί του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει ακόμη και να πεθάνει. Τί μπορούσε να κάνει; Επειδή απουσίαζε ο Κύριος, ζήτησε από τους μαθητές του να θεραπεύσουν το παιδί, εκείνοι όμως δεν μπόρεσαν. Όταν λοιπόν εμφανίστηκε ο Κύριος, στράφηκε προς Αυτόν με πόνο:
-Κύριε, σου έφερα τον υιό μου… αν μπορείς να κάνεις κάτι, λυπήσου μας, και βοήθησέ μας.
Και ο Κύριος του απάντησε:
- Αν εσύ μπορείς να πιστεύσεις, όλα είναι δυνατά σ΄εκείνον που πιστεύει.
Έτσι ο πατέρας, με βαθιά συναίσθηση της αδυναμίας του και θερμότερη πίστη, άρχισε να παρακαλάει τον Κύριο να τον βοηθήσει και να κάνει το θαύμα. Και το θαύμα έγινε. Η πίστη νίκησε.
Το παιδί θεραπεύθηκε, και επαληθεύθηκε αμέσως ο εντυπωσιακός και παντοδύναμος λόγος του Κυρίου που έβγαλε τον πατέρα από το τραγικό αδιέξοδο: «Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Ένας λόγος που μας δίνει την αφορμή να αναλογιστούμε τι μπορεί να κατορθώσει η ακατανίκητη δύναμη της πίστεως.
«Πάντα δυνατά»! όλα είναι δυνατά σ΄εκείνον που πιστεύει! Δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε έκφραση υπερβολής. Είναι λόγος του Κυρίου αυθεντικός και αξιόπιστος και επαληθεύτηκε άπειρες φορές σε γεγονότα που γνωρίζουμε είτε από την Αγία Γραφή, είτε από την ιστορία της Εκκλησίας μας είτε από προσωπική πείρα. Αναρίθμητα είναι τα περιστατικά που αποδεικνύουν ότι είναι «μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα».
Η πίστη στον παντοδύναμο Θεό επιτελεί θαύματα πέρα από κάθε ανθρώπινη λογική: Λύνει δύσκολα προβλήματα, θεραπεύει ανίατες ασθένειες, ανασταίνει ακόμη και νεκρούς! Πόσοι γονείς όπως ο πατέρας του Ευαγγελίου κατέφυγαν στον Κύριο και βρήκαν λύση στο δράμα των παιδιών τους….! Η Χαναναία για την κόρη της, ο αξιωματούχος της βασιλικής αυλής για τον υιό του, ο αρχισυνάγωγος Ιάειρος για την ετοιμοθάνατη κόρη του… Πόσοι ασθενείς, λεπροί, τυφλοί, κουφοί και άλαλοι βρήκαν τη θεραπεία τους, αφού προσευχήθηκαν με πίστη στον Κύριο!
Όμως η πίστη στον Κύριο Ιησού ενεργεί θαύματα όχι μόνο στο σώμα αλλά και στην ψυχή του ανθρώπου: Ελευθερώνει τον άνθρωπο από τα πάθη και την κυριαρχία του διαβόλου, τον οδηγεί στη μετάνοια. Πόσοι γονείς προσεύχονται με πίστη για να επιστρέψουν τα παιδιά τους στο δρόμο του Θεού, και πόσα τέτοια θαύματα μετανοίας και επιστροφής πραγματοποιούνται με τη χάρη του Θεού! Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις γεμάτες πίστη προσευχές της Αγίας Μόνικας για τον άσωτο υιό της; 17 χρόνια έκλαιγε και προσευχόταν και τελικά αξιώθηκε να δει το μεγάλο θαύμα. Ο παραστρατημένος υιό της μετανόησε κι έγινε ο μεγάλος ποιμένας και διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο Άγιος Αυγουστίνος!
Η δύναμη της πίστεως λάμπει ακόμη μέσα από το πυρωμένο καμίνι των πειρασμών και των θλίψεων, της δοκιμασίας και του πόνου. Και τότε το θαύμα της πίστεως μοιάζει με αυτό που έζησαν οι άγιοι Τρείς Παίδες: Όπως εκείνοι δροσίζονταν μέσα στο καμίνι και στις φλόγες και δοξολογούσαν τον άγιο Θεό, έτσι και κάθε άνθρωπος με τη δύναμη της πίστεως μπορεί και αντιμετωπίζει με γενναιότητα κάθε δοκιμασία. Ας το υπογραμμίσουμε αυτό: Όσο εντυπωσιακό κι αν είναι να βλέπεις έναν παράλυτο να σηκώνεται και να περπατά, δεν είναι λιγότερο θαυμαστό να αντικρίζεις έναν άνθρωπο καθηλωμένο επί σειρά ετών στο αναπηρικό καροτσάκι όχι μόνο να υπομένει με πίστη τη δοκιμασία της ασθενείας του, αλλά και να δοξάζει τον Θεό γι΄ αυτό!
Τέλος η πίστη είναι αυτή που στεφανώνει τους μάρτυρες, τους οσίους και τους ασκητές με το στεφάνι της νίκης στην υπέρ Χριστού άθληση και άσκηση, στο μαρτύριο και στην οσιακή ζωής τους. Είναι η ίδια πίστη που ενισχύει κάθε χριστιανό στον πνευματικό του αγώνα. Διότι ποιος θα αναλάμβανε να βαδίσει το δύσβατο μονοπάτι της αρετής χωρίς την πίστη στην αιώνια ζωή, στην επαγγελία της ουρανίου Βασιλείας; Ποιος θα ακολουθούσε τη στενή και τεθλιμμένη οδό του Κυρίου, αν δεν πίστευε ακράδαντα ότι η οδός αυτή θα τον οδηγήσει με ασφάλεια κοντά στον αγαπημένο Νυμφίο της ψυχής του; Με τη δύναμη της πίστεως αγωνιζόμαστε εν Χριστώ και ελπίζουμε στο θαύμα: στο να γίνει δηλαδή το θέλημα του Θεού και στη δική μας ζωή.
Ζούμε σε μια εποχή που την χαρακτηρίζει η ολιγοπιστία ή ακόμη και η παντελής έλλειψη της πίστεως. Ο σύγχρονος άνθρωπος νομίζει ότι όλα μπορεί να τα κατορθώσει με τη λογική και τις δυνάμεις του. Έρχεται όμως η ώρα και βρίσκεται αντιμέτωπος με ανυπέρβλητες δυσκολίες και αξεπέραστα προβλήματα. Τότε τα χάνει . Και τότε ο Κύριος Ιησούς στέκεται και διακριτικά ερωτά: «Δύνασαι πιστευσαι;». Εσύ μπορείς να πιστεύσεις; Αν πεις το ναι, τότε μη φοβάσαι! Όλα είναι δυνατά! Όλα τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν! Και το κυριότερο, η δυνατή σου πίστη θα γεμίσει την ψυχή σου με ανείπωτη χαρά και ειρήνη, με την ασφάλεια που παρέχει η σταθερή πεποίθηση ότι η ζωή σου δεν είναι μετέωρη. Βρίσκεται στα χέρια του Θεού!
Άγιοι Είκοσι Έξι Μάρτυρες οι εν Γοτθία μαρτυρήσαντες
Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως των Γότθων Ιουγγουρίχου και του αυτοκράτορα Γρατιανού (375 - 383 μ.Χ.). Ενώ ευρίσκονταν όλοι στην Εκκλησία και έψαλλαν, συνελήφθησαν από τον βασιλέα των Γότθων και ρίχθηκαν ζωντανοί στην πυρά. Τότε συνέβη και το εξής: Κάποιος άνθρωπος Χριστιανός, που έφερνε την προσφορά του στην Εκκλησία, συνελήφθη και αυτός και ρίχθηκε στην φωτιά, αφού πρώτα ομολόγησε τον Χριστό, προσφέροντας έτσι τον ίδιο του τον εαυτό στον Χριστό, αντί άλλης προσφοράς. Τα λείψανα των Μαρτύρων περισυνέλεξε η συμβία άλλου άρχοντα του έθνους των Γότθων, που ήταν Χριστιανή, μαζί με πρεσβυτέρους και λαϊκούς. Και αφού εγκατέλειψε την εξουσία στον υιό της, περιδιαβαίνοντας από τόπο σε τόπο, ήλθε μέχρι την γη των Ρωμαίων μαζί με την θυγατέρα της. στην συνέχεια αναχώρησε για την χώρα της, αφού κληροδότησε στην θυγατέρα της τα ιερά λείψανα. Αυτή, φεύγοντας για την Κύζικο, έδωσε ένα μέρος από τα λείψανα αυτά στην πόλη και ύστερα από λίγο τελειώθηκε ο βίος της.
Οι Άγιοι αυτοί είναι: οι δύο Πρεσβύτεροι, Βαθούσης (ή Ααθούσης) και Ουίρκας (ή Ούηρικας) με τους δύο γιους του και τις τρεις θυγατέρες του και Αρπύλας ο μοναχός, οι λαϊκοί, Αβήπας, Αγνάς (ή Αγγιάς), Ρύαξ (ή Ρυΐας), Ηγάθραξ, Ησκόος (ή Ησκόης), Σύλλας, Σίγητζας (ή Σίδητζας), Σουηρίλλας, Σεΐμβλας, Θέρμας (ή Θέρθας). Φίλγας και από τις γυναίκες οι Άννα, Αλλάς, Βάρις (ή Βάρκα), Μωικώ, Μαμύκα, Ουιρκώ (ή Ουηκώ) και Ανιμάις.
Το μαρτύριό τους συνέβη μεταξύ των ετών 375 - 383 μ.Χ.
Οι Άγιοι αυτοί είναι: οι δύο Πρεσβύτεροι, Βαθούσης (ή Ααθούσης) και Ουίρκας (ή Ούηρικας) με τους δύο γιους του και τις τρεις θυγατέρες του και Αρπύλας ο μοναχός, οι λαϊκοί, Αβήπας, Αγνάς (ή Αγγιάς), Ρύαξ (ή Ρυΐας), Ηγάθραξ, Ησκόος (ή Ησκόης), Σύλλας, Σίγητζας (ή Σίδητζας), Σουηρίλλας, Σεΐμβλας, Θέρμας (ή Θέρθας). Φίλγας και από τις γυναίκες οι Άννα, Αλλάς, Βάρις (ή Βάρκα), Μωικώ, Μαμύκα, Ουιρκώ (ή Ουηκώ) και Ανιμάις.
Το μαρτύριό τους συνέβη μεταξύ των ετών 375 - 383 μ.Χ.
Σύναξη του Αρχαγγέλου Γαβριήλ
Το όνομα Γαβριήλ σημαίνει «άνθρωπος του Θεού». Στην Αγία Γραφή, τον Αρχάγγελο Γαβριήλ τον συναντάμε μία φορά στην Παλαιά Διαθήκη και δύο φορές στην Καινή.
Στην Παλαιά Διαθήκη, μας τον παρουσιάζει ο Δανιήλ σε μια όραση του (Η' 16-17), όταν ζητάει απ' αυτόν την εξήγηση της. Εκεί παρουσιάζεται μπροστά του κάποιος άνθρωπος, που είναι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, και του εξηγεί ότι το κριάρι με τα δύο κέρατα σήμαινε τους βασιλείς της Μηδίας και της Περσίας, ο δε τριχωτός τράγος, το βασιλιά της Ελλάδας.
Στην Καινή Διαθήκη, ο αρχάγγελος Γαβριήλ στέλνεται στο Ζαχαρία (Λουκ. Α' 11 - 19) και του αναγγέλλει ότι η γυναίκα του Ελισάβετ θα συλλάβει και θα γεννήσει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, επίσης, είναι αυτός που ευαγγελίζεται στην Παρθένο Μαρία την άσπορη σύλληψη και γέννηση του Σωτήρα Χριστού .
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεί ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσῃς ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγων τῆς ἀῢλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας ἐκτενῶς καί βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῳ.
Φερωνυμία καταλλήλω ἐμπρέπων, καθυπουργεῖς ἐν τὴ τοῦ Λόγου σαρκώσει, ὡς στρατηγοὶ τῶν Ἀσωμάτων τάξεων ὅθεν εὐηγγέλισαι, τὴ Παρθένω Μαρία, χαῖρε προσφωνῶν αὐτή, τὸν Θεὸν γὰρ συλλήψη, ὂν ἐκδυσώπει σώζεσθαι ἠμᾶς, τοὺς σὲ ὑμνοῦντας, Γαβριὴλ Ἀρχάγγελε.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’.
Ἀρχιστράτηγε Θεοῦ λειτουργέ θείας δόξης, τῶν ἀνθρώπων ὁδηγέ καὶ ἀρχηγέ Ἀσωμάτων, τὸ συμφέρον ἡμῖν πρέσβευε, καὶ τὸ μέγα ἔλεος, ὡς τῶν Ἀσωμάτων Ἀρχιστράτηγος.
Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ὁ μέγας Γαβριήλ, Ἀρχηγὸς τῶν Ἀγγέλων, δεικνύμενος ἀεί, σὺν αὐτοῖς ἀνακράζει, τὸ θεῖον μελῴδημα, τῇ Τριάδι γηθόμενος. Τοῦτον ἅπαντες, μεγαλοφώνως ἐν πίστει, ἀνυμνήσωμεν, καὶ καθαρᾷ διανοίᾳ, αἰσίως δοξάσωμεν.
Στην Παλαιά Διαθήκη, μας τον παρουσιάζει ο Δανιήλ σε μια όραση του (Η' 16-17), όταν ζητάει απ' αυτόν την εξήγηση της. Εκεί παρουσιάζεται μπροστά του κάποιος άνθρωπος, που είναι ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, και του εξηγεί ότι το κριάρι με τα δύο κέρατα σήμαινε τους βασιλείς της Μηδίας και της Περσίας, ο δε τριχωτός τράγος, το βασιλιά της Ελλάδας.
Στην Καινή Διαθήκη, ο αρχάγγελος Γαβριήλ στέλνεται στο Ζαχαρία (Λουκ. Α' 11 - 19) και του αναγγέλλει ότι η γυναίκα του Ελισάβετ θα συλλάβει και θα γεννήσει τον Ιωάννη τον Πρόδρομο. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, επίσης, είναι αυτός που ευαγγελίζεται στην Παρθένο Μαρία την άσπορη σύλληψη και γέννηση του Σωτήρα Χριστού .
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεί ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἵνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσῃς ἡμᾶς, σκέπῃ τῶν πτερύγων τῆς ἀῢλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας ἐκτενῶς καί βοῶντας· Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὃ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῳ.
Φερωνυμία καταλλήλω ἐμπρέπων, καθυπουργεῖς ἐν τὴ τοῦ Λόγου σαρκώσει, ὡς στρατηγοὶ τῶν Ἀσωμάτων τάξεων ὅθεν εὐηγγέλισαι, τὴ Παρθένω Μαρία, χαῖρε προσφωνῶν αὐτή, τὸν Θεὸν γὰρ συλλήψη, ὂν ἐκδυσώπει σώζεσθαι ἠμᾶς, τοὺς σὲ ὑμνοῦντας, Γαβριὴλ Ἀρχάγγελε.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’.
Ἀρχιστράτηγε Θεοῦ λειτουργέ θείας δόξης, τῶν ἀνθρώπων ὁδηγέ καὶ ἀρχηγέ Ἀσωμάτων, τὸ συμφέρον ἡμῖν πρέσβευε, καὶ τὸ μέγα ἔλεος, ὡς τῶν Ἀσωμάτων Ἀρχιστράτηγος.
Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ὁ μέγας Γαβριήλ, Ἀρχηγὸς τῶν Ἀγγέλων, δεικνύμενος ἀεί, σὺν αὐτοῖς ἀνακράζει, τὸ θεῖον μελῴδημα, τῇ Τριάδι γηθόμενος. Τοῦτον ἅπαντες, μεγαλοφώνως ἐν πίστει, ἀνυμνήσωμεν, καὶ καθαρᾷ διανοίᾳ, αἰσίως δοξάσωμεν.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)